"Εκμοντερνίζοντας την κομψότητα"

 

******************************

Έτσι λέγεται το άρθρο που διάβασα, το οποίο παίρνει ως παράδειγμα την υπέρκομψη Ώντρεη Χέμπορν από φωτογραφία του 1960 (δεξιά), για να μεταφέρει το στύλ της εξίσου κομψό στο σήμερα (όπως ισχυρίζεται πως κάνει η φωτό αριστερά).

Φίλες και φίλοι της σελίδας, δεν υπάρχει κομψή γυναίκα ημίγυμνη. Ο στόχος της κομψότητας είναι να αναγκάσει τον θεατή να ρίξει μια γρήγορη ματιά στην συνολική εικόνα της γυναίκας, κι αμέσως μετά να ξεχάσει τελείως τα ρούχα, τα μπιζού, το μακιγιάζ, ώστε να προσηλωθεί στο βλέμμα της και σε όσα λέει. Κάθε τι εξωτερικό που δίνει αφορμή στο μάτι του θεατή να "κολλήσει" κάπου, βγάζει την γυναίκα έξω από τον κύκλο της κομψότητας: ένα πολύ κόκκινο κραγιόν, τα νύχια με nail art, τα παπούτσια με φούντες και γκλίτερ, το πράσινο μαλλί, και πάνω από όλα η γύμνια.

Το σορτς, τα μεγάλα σκισίματα σε φούστες, το βαθύ ντεκολτέ, τα διαφανή υφάσματα, όλα μα όλα, σχεδόν πάντα είναι τελείως εκτός κομψότητας. Μπορεί κάποια να τα φορέσει, εάν θέλει, όμως πρέπει να έχει επίγνωση ότι τόσο τα αποκαλυπτικά ενδύματα, όσο και όλες οι σοκαριστικές λεπτομέρειες, σοκαριστικές είτε με τα χρώματα τους, είτε με την χοντροκοπιά τους καταστρέφουν την προσπάθεια της επικέντρωσης του θεατή στα μάτια της γυναίκας.

Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να γίνεις 'Ωντρεη Χέμπορν επειδή φοράς τα ίδια χρώματα με την Ώντρεη. Χρειάζεται το μέτρο και η σύνεση της Ώντρεη.

ΝΤΥΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΉ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

 

Στην φωτογραφία μας μια κυρία εξετάζει με περιέργεια το φόρεμα της ηθοποιού Βίκυ Ντούγκαν, το 1957, σε μια απονομή κινηματογραφικών βραβείων στην Φλόριντα. Η Βίκυ είναι γνωστή κυρίως ως εκείνη που ενέπνευσε τον χαρακτήρα κόμικ της πληθωρικής Τζέσικα Ράμπιτ.

Ποιό είναι το νόημα της εικόνας μας; Απλούστατα, ποτέ δεν μπορείς να είσαι κομψή αν διαφέρεις ενδυματολογικά πολύ από την εποχή σου. Για την κομψότητα δεν έχει σημασία εάν το ντύσιμό σου εμπνεύσει καλλιτέχνες ή εάν μετά από 50 χρόνια το θαυμάζουν σε φωτογραφίες σου ή το μιμούνται όλοι. Το ζήτημα είναι την μέρα που ντύνεσαι, για τ περιβάλλον στο οποίο θα βρεθείς να είσαι ευχάριστα ντυμένη και όχι με τρόπο που θα τραβάει υπερβολικά την προσοχή.

Βασικά της κομψότητας: τα παιδικά ρούχα

 

Τα παιδικά ρούχα σε γενικές γραμμές δεν απασχολούν την σελίδα. Ωστόσο δεν είναι άσχημη ιδέα να μυούμε τα παιδιά μας όσο μπορούμε στην κομψότητα

Α) φέρνοντάς τα σε επαφή με τις Καλές Τέχνες ώστε να αναπτύσσουν το γούστο τους και 

Β) ψωνίζοντάς τους κομμάτια που χαρακτηρίζονται από αρμονικούς συνδυασμούς χρωμάτων, με μέτρο σε όλες τους τις λεπτομέρειες. Βρίσκω καταστροφική την τάση των τελευταίων ετών να ντύνονται τα παιδιά σαν ήρωες παραμυθιού, σαν ζώα κι έντομα, ή σαν ολόκληρη σελίδα παιδικού βιβλίου, όπως τα 2 φορέματα στις φωτογραφίες μας. Τι γούστο να αναπτύξει το παιδί που το ρούχο του μοιάζει με  πλήρες σκηνικό  θεατρικής παράστασης ή ταινίας; 

Συστήνω σύνεση στην επιλογή της γκαρνταρόμπας των παιδιών μας, δηλαδή μονόχρωμα ρούχα ή μικρά εμπριμέ που βρίσκονται σε αρμονία με το μικρό σωματικό μέγεθός τους. Αν θέλουν να ντυθούν με εξωφρενικά εμπριμέ και τρελούς συνδυασμούς χρωμάτων,  ας το κάνουν με δική τους ευθύνη όταν μεγαλώσουν. Το χρέος μας είναι να τους δώσουμε ένα καλό παράδειγμα, προσφέροντας τους παιδικές κι εφηβικές φωτογραφίες με ντυσίματα διαχρονικής κομψότητας, φωτογραφίες που θα παραμείνουν αξιοζήλευτες σε όλη την διάρκεια της ζωής τους.

Πόσα χρώματα ανά ντύσιμο;

 

Ο Κριστιάν Ντιόρ είπε "Δύο, το ένα κύριο, το δεύτερο σε πινελιές" (accent color). 

Εμείς ας πούμε "Τρία" κι ας σταματήσουμε εκεί. Τα 3 ήδη χρειάζονται μεγάλο καλλιτέχνη για να μπουν σωστά, γιατί πρέπει να είναι και στο ίδιο μήκος κύματος,  και όλα ή ψυχρά ή θερμά, όλα ομοίως σκούρα ή ομοίως ανοιχτά κλπ. Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω στον δρόμο και φοράνε 3, ήδη τα έχουν συνδυάσει λάθος. Γι αυτό κι εγώ προτείνω πως τα 4 και άλλα νούμερα μεγαλύτερα, δεν υπάρχει λόγος να τα σκεφτόμαστε ως πιθανότητα.

Η ερώτηση είναι σε αυτά τα 2, πόσες θα είναι οι πινελιές, δηλαδή τα σημεία με το δεύτερο πιο έντονο χρώμα; 

Λίγες, δύο το πολύ, ας πούμε μία τσάντα χρωματιστή κι ένα μαντήλι, ένα ζευγάρι σκουλαρίκια και ένα ζευγάρι παπούτσια.  Αυτό διότι θέλουμε να υπάρχει ένα κύριο χρώμα που ορατά θα επιβάλλεται με τον όγκο του και ταυτόχρονα οι χρωματιστές λεπτομέρειες να μην είναι τόσες πολλές ώστε να διασκορπούν την προσοχή του θεατή παντού.

 

Το παράδειγμα της εικόνας δείχνει το πρόβλημα που δημιουργεί η επανάληψη. Τα ρούχα είναι μοντέρνα, με ευχάριστα χρώματα. Φαίνονται κάπως εξωπραγματικά και οπωσδήποτε υπερβολικά και κουραστικά κυρίως εξαιτίας των χρωματιστών λεπτομερειών που επαναλαμβάνονται σε 100 σημεία. 

Το μεσαίο σύνολο που μοιάζει με εξώπλατο ταγιέρ,  και το δεξί κίτρινο φόρεμα με το τυρκουάζ μαντό, θα μπορούσαν να φορεθούν από χιλιάδες γυναίκες εάν τους έλειπε η υπερβολή στο χρώμα. Το μεσαίο σύνολο για να γίνει κομψό χρειάζεται απλώς ένα ζευγάρι γοβίτσες στο ίδιο χρώμα και μια τσάντα με σκουλαρίκια κίτρινα. Θα είναι μια σκέτη δροσιά. Δεξιά στο μαντό μπορούμε να αφαιρέσουμε όλα τα κίτρινα λουλουδάκια εκτός από το ένα μεγάλο που βρίσκεται στο στήθος, και να δημιουργήσουμε έτσι ένα τέλειο σύνολο 60ς.

 

Με λίγα λόγια,

1) όσο πιο λίγα τα χρώματα πάνω μας, τόσο το καλύτερο

2) το accent color, το βάζουμε με φειδώ. 

 

Εάν αυτήν την στιγμή σκέφτεστε πως έχετε δει πολλές φωτογραφίες στο Instagram, με γυναίκες που φοράνε 3 χρώματα και προσθέτουν μια τσάντα σε έντονο ροζ, σας λέω αυτό: τα σύνολα του  Instagram είναι ευχάριστα σε "συνθήκες εργαστηρίου", δηλαδή όταν τα βλέπεις μόνα τους, στο στενό πλαίσιο του κινητού σου που είναι μόνο μαύρο ή μόνο άσπρο, με την Instagramer να έχει πίσω της ένα σκέτο μπεζ τοίχο ή ένα γαλάζιο ουρανό. Από κοντά, ανάμεσα στο πλήθος των ανθρώπων που κι αυτοί οι καθένας τους προσθέτουν 3 χρώματα άτομο στην συνολική εικόνα, είναι πολύ -πολύ κουραστικά. 

Αν δεν με πιστεύετε κάντε ένα πείραμα: φορέσετε εσείς  ένα τέτοιο σύνολο και φωτογραφήστε τον εαυτό σας όχι μπροστά στην άσπρη σας ντουλάπα, αλλά σε μια στάση λεωφορείου, ανάμεσα στον κόσμο. Θα δείτε μόνες σας πώς φαίνεται.

Υπάρχει "Casual chic";

 

Το ναυτικό στυλ και η μαρινιέρα

 

Κανονικά το Ναυτικό στυλ και πολλά άλλα στυλ, π.χ. το καφέ κοτλέ σακάκι με καφέ παπούτσια, είναι ακατάλληλα για ντύσιμο πόλης: το Ναυτικό θέλει θάλασσα και το καφέ κοτλέ εξοχή.

Εγώ φοράω Ναυτικό δύο φορές τον χρόνο (Οκτώβριο και Μάιο) επίτηδες. Ελπίζω κάποιος να μου πει "ωραία η μαρινιέρα σου" ώστε να μου δοθεί η ευκαιρία να του πω τι είναι η μαρινιέρα, αλλά πιο πολύ τι ΔΕΝ είναι μαρινιέρα. Αρπάζω την ευκαιρία σήμερα να το πω σε όλους εσάς.

 

Η μαρινιέρα είναι μπλούζα ριγέ, κυρίως σε μπλε σκούρο και άσπρο, σήμερα έως γαλάζιο κι άσπρο, που ξεκίνησε ως μπλούζα των ναυτικών. Ήταν πλεχτη μπλούζα ή οπως λεμε σημερα πουλόβερ, πλεγμενη κυκλικά, χωρίς ραφές στα πλάγια, κλειστή έως ψηλά στον λαιμό (δηλαδή τελείωμα σε λαιμοκοψη ή μπατό). Φυσικά ήταν όλη ίσια στην γραμμή της κι είχε ίσια μανίκια που τελείωναν με ρέλια. Επομένως όχι λάστιχο που σφίγγει στους καρπούς ή στους γοφούς. Επειδή η μαρινιέρα ήταν πλεχτη και μάλλινη, ήταν χοντρό υλικό, αυτό πρέπει να το θυμόμαστε πάντα.

Ποιο ρούχο μπορεί να ονομαστεί "μαρινιέρα" σημερα; Η μπλούζα που είναι ίσια, με ίσια μανίκια, χωρίς να στενεύει πουθενά, χωρίς λάστιχα οπουδηποτε, ριγέ σε άσπρο μπλε, από λεπτό φούτερ ύφασμα ή πλεκτή. Οτιδήποτε άλλο, π.χ. το στενο, το κόκκινο κι ασπρο ριγέ, αυτό που έχει Βε ντεκολτέ, αυτό που ραφτηκε από μακό, είναι απλώς μια ριγέ μπλούζα, τίποτε περισσότερο.

Στην εικόνα μας Ναυτικό στυλ με μάλλινο σακάκι με ζώνη, μαρινιέρα σε άσπρο-μπλε μαρέν, μπλε-μαρέν τζην με γυρισμένα πατζάκια και μπλε-μαρέν κολεγιακά. Ένα ντύσιμο που χαραμίζεται στην πόλη, θα ήταν σωστά αξιοποιημένο σε μια βόλτα στην θάλασσα.

1947, New Look, Dior

 

Είδαμε δυο τωρινές ερμηνείες του ταγιερ Dior T-bar που παρουσιάστηκαν πρόσφατα στις Κάνες, ας δούμε και το πρωτότυπο.

Είναι το ταγιερ της φωτογραφίας, εμφανίστηκε τον 2/1947 στην πρώτη κολεξιόν Υψηλής Ραπτικής του Κριστιάν Ντιόρ και σήμερα βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Κοσμήματα σε αντρικά κοστούμια

 

Κατά την γνώμη μου τα αντρικά σακάκια ή και πλήρη κοστούμια φορεμένα από γυναίκες, εάν είναι πράγματι αντρικά, δηλαδή από ύφασμα της ανδρικής ένδυσης και σε γραμμή ίσια, χωρίς πένσες και περίεργες λεπτομέρειες, δεν παίρνουν πολλά κοσμήματα. Αυτό συμβαίνει επειδή όλο το ζήτημα είναι να παραμείνουν λιτά, όπως φοριούνται από το ανδρικό φύλο. Επομένως να ξεκαθαρίσουμε ότι με αντρικά  κοστούμια, δεν φοράμε ποτέ βραχιόλια και κολιέ, αυτά τα κρατάμε για άλλα ρούχα, πιο θηλυκά. 

Άραγε μπορούμε να φορέσουμε κάποιο κόσμημα, οποιοδήποτε; Νομίζω ναι, τα εξής: 

 α) Στις περιπτώσεις που το ύφασμα στο σακάκι είναι λείο και σχεδόν μονόχρωμο, ίσως μπορούμε να του προσθέσουμε μια καρφίτσα. 

β) Στις περιπτώσεις που το ύφασμά του έχει υφή ή μικρο-μοτίφ (τουΐντ, πιε ντε πουλ, πρενς ντε Γκάλ κλπ) κατάλληλο είναι μόνο 1 δακτυλίδι μεγάλο ή 2-3 μικρότερα και παρόμοια μεταξύ τους,  στοιβαγμένα στο ίδιο δάκτυλο. 

Τα 2-3 ακούγονται πολλά,  όμως η διαφορά στο φύλο μεταξύ ανδρών και γυναικών τα επιτρέπει. Οι γυναίκες ποτέ δεν οφείλουν να ντυθούν τόσο λιτά όσο οι φαντάροι, όσο αντρικά κι αν είναι τα κομμάτια στο σύνολο που φοράνε. 

Στην φωτογραφία μας το πάνω μέρος από σύνολο με αντρικά κομμάτια και styling.  Ψηλά το αντρικό μάλλινο σακάκι  σε μικρό πιε ντε πουλ γκρι -μπεζ- λαδί. Κάτω η μανσέτα από το πουκάμισο και το Βε πουλόβερ σε  πράσινο αντίκ που φοριούνται εσωτερικά. Δεξιά το κασκόλ από ακανόνιστο ριγέ μπεζ και πράσινο αντίκ που συνοδεύει το σακάκι. Πρόσθετο το αντρικό  ρολόι και 3 δακτυλίδια παρόμοια στοιβαγμένα στο ίδιο δάκτυλο. Είναι παραπάνω από αυτό που θα φορούσε ένας άντρας, αλλά όλο μαζί παραμένει λιτό. 

Κομψά αξεσουάρ: τα μαντήλια

 

Σήμερα λέμε 5 βασικές πληροφορίες για τα καλύμματα ώμων και λαιμού, δηλαδή για τα μαντήλια ώμων, τα φουλάρια, τα μικρά μαντήλια μικρά λαιμού και τσέπης), τις εσάρπες εσάρπες και τα κασκόλ Θα αναφέρουμε μόνο ποια μαντήλια είναι κλασικά (όχι τα πρωτοποριακά ή τα trendy της κάθε σαιζόν) και ποια η χρήση τους στο κλασικό ντύσιμο. Αν και δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά σε τι μπορεί να χρησιμέψουν μακροπρόθεσμα, διότι το μυαλό μας είναι γεμάτο με εικόνες από τις πρόσφατες τάσεις μόδας στα αξεσουάρ, εντούτοις το κλασικό έχει δική του αξία, στοιχίζει πολύ αλλά αποδίδει τα χρήματά του μέσω της πολυετούς χρήσης και δεν μας εκθέτει ποτέ. 

1) ΤΑ ΜΑΝΤΗΛΙΑ. Βασιλιάς όλων των μαντηλιών είναι ασφαλώς το μαντήλι ώμων. Τετράγωνο, μεγάλο (0,90*0,90 εκατοστά), μεταξωτό, στριφωμένο στο χέρι. Ένα μεγάλο μαντήλι ώμων, μπορεί να δεθεί χαλαρά κάτω από τον λαιμό, να στερεωθεί με καρφίτσα στον ώμο, να διπλωθεί πολλές φορές και να μπεί στα πανταλόνια αντί ζώνης, να προστατέψει το χτένισμα από την βροχή (μαζί με την ομπρέλα) ή από τον αέρα (ας πούμε πάνω σε μια μοτοσυκλέτα) ή από τον ήλιο (το καλοκαίρι στην πλαζ). Ένα μεγάλο μαντήλι, αν θέλουμε μπορεί να έχει κι άλλες, πιο ασυνήθιστες χρήσεις. Με στριφογυρισμένες τις δυό διπλανές του άκρες προς τα έξω και δεμένες στον λαιμό, και τις άλλες δεμένες γύρω από την μέση, γίνεται ένα ανάλαφρο τοπ που δεν προδίδει το στήθος κάποιο βράδυ των διακοπών. Με τις δυό αντικρυστές του γωνίες δεμένες και τις δυό άλλες γυρισμένες προς τα μέσα μπορεί να γίνει μια πρόχειρη εκδρομική τσάντα. Δεμένο σαν φουλάρι σφιχτά γύρω από ένα τραύμα μπορεί να χρησιμέψει ως επίδεσμος και –βέβαια- παντα μπορείς να το κουνήσεις αποχαιρετώντας κάποιον αγαπημένο στην αποβάθρα του τραίνου ή του πλοίου.

Τα χρησιμότερα και πιο σπάνιο να βρεθούν μαντήλια, είναι ασφαλώς τα μονόχρωμα πονζέ, με σπανιότερο όλων το άσπρο. Αμέσως μετά έρχονται τα εμπριμέ με μικρά ανθάκια, τα γεωμετρικά με μπορντούρα στην άκρη και τέλος τα μεγαλύτερα εμπριμέ με λουλούδια ή παραστάσεις. Από όλα αυτά και όλη την ποικιλία που υπάρχει επιλέγουμε το μαντήλι μας να ταιριάζει με τα συμπληρωματικά χρώματα της χρωματικής οικογένειας του κοστουμιού /ταγιέρ μας (δηλαδή δεν επιλέγουμε κόκκινο για ένα κόκκινο ταγιέρ, αλλά κίτρινο ή πράσινο). Αν είναι μικρό το εμπριμέ, μέσα στις αποχρώσεις του καλό είναι να έχει λίγη δόση από μια έντονη απόχρωση –ας πούμε σε ένα μαντήλι λαδί για ένα κοστούμι μπεζ, λίγο χτυπητό πορτοκαλί. Εάν το εμπριμέ είναι μεγάλο, τότε όλα τα χρώματα θα είναι όσο γίνεται απαλά, επειδή το εμπριμέ φτάνει και περισσεύει για να κάνει εντύπωση. Αν είναι γεωμετρικό, τότε μόνο σε ντεσέν 60ς  που είναι δροσερά και έχουν κίνηση μέσα τους, τα υπόλοιπα γεωμετρικά είναι περιστασιακά στην μόδα. Αν έχει παραστάσεις, οι μόνες που είναι ασφαλείς είναι όσες θυμίζουν παλάτια του 18^ου αιώνα ή καρτ-ποστάλ του 1950 (και τα δύο είδη εξαιρετικά δυσεύρετα). 

2) ΤΑ ΦΟΥΛΑΡΙΑ έχουν πολύ πιο μικρή χρησιμότητα, αλλά είναι πολύ πιο ικανοποιητικά ως ζώνες πανταλονιών, κυρίως διότι έχουν μια μπορντούρα στο τέλος τους και πολλές φορές διακοσμητικές φράντζες. Μπορούν εύκολα να φορεθούν ως κορδέλες μαλλιών ή να καλύψουν ένα ανοιχτό ντεκολτέ φορεμένα μέσα από μια ζακέτα. Τα κλασικά έχουν εμπριμέ με μικρά επαναλαμβανόμενα μοτίφ ή  άλογα και χάμουρα αλόγων.

3) ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΑΝΤΗΛΙΑ ΤΣΕΠΗΣ Ή ΛΑΙΜΟΥ είναι κάπως πιο δύσκολα στην χρήση. Ωστόσο ένα τσεπάκι σε ζακέτα ταγιέρ και πολύ περισσότερο σακάκι κοστουμιού που δεν έχει μαντήλι, μοιάζει κατά κάποιο τρόπο «ορφανό», οπότε 2-3 μαντηλάκια πρέπει να υπάρχουν στην γκαρνταρόμπα μας. Ακριβά αλλά υπέρκομψα, είναι τα μαντήλια τσέπης από βατίστα, με ξεχωριστές υφαντές ζακάρ φάσες στο τελείωμα. Η ομορφιά κι η αρχοντιά τους είναι ανυπέρβλητη σε συνδυασμό με ένα καλοσιδερωμένο πουκάμισο.

4) ΟΙ ΕΣΑΡΠΕΣ κυκλοφορούν σε πολλές ποιότητες, από λεπτεπίλεπτες και διάφανες, έως χοντρές μάλλινες. Πιο εύχρηστες από όλες και πιο δαπανηρές είναι οι πασμίνες από κασμίρ, δηλαδή οι μακριές εσάρπες με μήκος πάνω από 180 εκατοστά, με λεία ύφανση και χειροποίητα κρόσσια στα άκρα, από το μαλλί μιας κατσίκας που ζει στο Κασμίρ της Μογγολίας. Πολύ ελαφριές, σε παστέλ χρώματα ή σε φυσικό άβαφο νήμα (μπεζ σκούρο), δεν τσαλακώνουν, δεν χνουδιάζουν, είναι πολύ διακοσμητικές και είναι τόσο ζεστές που έως τα πρώτα μεγάλα κρύα μπορούν να αντικαταστήσουν την ζακέτα ή το ελαφρύ σακάκι, κι αργότερα όταν έρθουν τα κρύα μπορούν ένα σακάκι μέτριου πάχους να το μετατρέψουν σε βαρύ χειμωνιάτικο. Οι πασμίνες φοριούνται ελεύθερες στους ώμους, χωρίς κόμπους και καρφίτσες, όπως και τα κασκόλ. Ολες οι υπόλοιπες εσάρπες απαιτούν εμπειρία για να φορεθούν σωστά. (Φυσικά όποια  γνωρίζει τα βασικά για εσάρπες, π.χ. πώς να τις φοράει χωρίς να της φεύγουν από τους ώμους, μπορεί να προχωρήσει στα προχωρημένα στάδια π.χ. στην εσάρπα που γίνεται μίνι φούστα με πλεχτό καλσόν, κοντό μπολερό για τους ώμους κλπ.)

5) ΤΟ ΜΑΛΛΙΝΟ ΜΑΝΤΉΛΙ βρίσκεται μεταξύ της εσάρπας και του μεταξωτού μαντηλιού. Είναι τετράγωνο και μεγάλο, με διαστάσεις 110 *110 εκατοστά και πάνω, είναι πολύ ζεστό, αλλά συνήθως μονόχρωμο βγαίνει σε πολύ μουντά χρώματα, γι αυτό δεν τραβάει την προσοχή. Αξιοπρόσεκτη εξαίρεση αποτελούν τα φολκλορικά μοτίφ, σε ρωσικά λαχούρια ή βαλκανικά λουλούδια του αγρού που αποτελούν ασφαλείς αλλά κάπως τολμηρές λύσεις. Δυσεύρετα και περισσότερο ήπια είναι τα ίδια μοτίφ, σε παστέλ χρώματα (ροζ, κίτρινο, γκρι).

6) ΤΟ ΚΑΣΚΟΛ μπορεί να είναι πλεχτό ή υφασμάτινο. Τα πλεχτά κασκόλ είναι πολύ σπορ, ταιριάζουν με αντίστοιχα χοντροκομμένα ρούχα, δηλαδή μπουφάν και τζήν ή κοτλέ πανταλόνια. Γενικά είναι νεανικά αλλά πρόχειρα, τους λείπει η φινέτσα, καλύτερα λοιπόν να μένουν στους άνδρες που χρησιμοποιούν έτσι κι αλλιώς πιο χοντρά υφάσματα, καθώς και τα νεαρά άτομα. Ένα πλεχτό κασκόλ φορεμένο με γυαλιστερή καμπαρντίνα και λεπτό ζιβάγκο, απλούστατα δεν είναι συμβατό λόγω διαφοράς στην υφή των υλικών. Αντιθέτως τα υφασμάτινα κασκόλ μονόχρωμα ή σε κλασσικά καρό, είναι πάντα μια ασφαλής λύση, κατάλληλα για κάθε πανωφόρι και κάθε εσωτερικό ένδυμα, από το πιο σπορ έως το πιο περιποιημένο -ταιριάζουν με τα σπορ μπουφάν πιο πολύ από τα πλεχτά. 

Να τονίσουμε πως πολύ διακοσμητικά είναι τα μεταξωτά κασκόλ με κρόσσια φτιαγμένα στο χέρι και επίσης μεταξωτά στο τέλος τους, φορεμένα κυρίως με αυστηρά αντρικά κοστούμια. Αυτά μπορούν να φορεθούν πολύ άνετα το βράδυ ή σε επίσημες κοινωνικές εκδηλώσεις, για όσες κυρίες φορούν σμόκιν κοστούμι.

7α) Ανεκτίμητο και εκτός συναγωνισμού είναι το χειροποίητο μεταξωτό μαντήλι, δηλαδή το ζωγραφισμένο στο χέρι, σε οποιοδήποτε ντεσέν και χρώμα.

7β) Το μαντήλι ή κασκόλ που δεν πρέπει να τρυπώσει με κανένα τρόπο στην ντουλάπα ενός καλοντυμένου ανθρώπου είναι εκείνο που ως εμπριμέ του έχει μονογράμματα κάποιου οίκου ή το χαρακτηριστικό καρό novacheck του οίκου Μπέρμπερυ (επειδή το καρό του χρησιμεύει ως logo).

 

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω πάνω στα κλασικά μαντήλια, φουλάρια κλπ, εάν κάποια πρόταση του κειμένου σας δημιουργεί ερωτηματικά, θα χαρώ να την διαλευκάνω.

Τα κλασικά αξεσουάρ

 

Τις επόμενες ημέρες θα έχουμε ορισμένα κείμενα για τα αξεσουάρ της κλασικής κομψότητας, δηλαδή για τα μαντήλια, τα σκουλαρίκια, τα παπούτσια και τις τσάντες που είναι διαχρονικά, επομένως παράγονται και φοριούνται τουλάχιστον επί 60 χρόνια. Σε κάθε κείμενο θα περιγράψουμε ποια ακριβώς είναι κλασικά και με τι ταιριάζουν -ή σε σπάνιες περιπτώσεις, με τι δεν ταιριάζουν καθόλου. 

Τα κείμενα είναι πληροφοριακά. Όποιος θέλει συγκρατεί τις πληροφορίες και τις έχει στον νου του όταν ψωνίζει αξεσουάρ. Είναι χρήσιμο να αντιλαμβανόμαστε π.χ. ότι το σκουλαρίκι σε σχήμα κεραυνού με στρας είναι προσωρινή τάση και θα κρατήσει λίγο, ο χρυσός κρίκος με την ανάγλυφη επιφάνεια είναι κλασικό μοντέλο και θα φοριέται για άλλα 40 χρόνια. Πάντα μας ωφελούν οι συνειδητές αγορές. Αν όχι τίποτα άλλο, περιορίζουν τα χρήματα που δαπανούμε για πράγματα που κρατάνε λίγο. 

Στην φωτογραφία πασμίνα ντεγκραντέ από μετάξι και κασμίρ, και πάνω της κολιέ-σκουλαρίκια από φυσητό γυαλί. 

Είναι ο Τζιάνι Βερσάτσε μεγάλος σχεδιαστής, ναι ή όχι;

Ξέρετε, για πολλά θέματα της μόδας δεν έχω σκεφτεί ποτέ να γράψω κάποιο διευκρινιστικό κείμενο, επειδή θεωρώ πως είναι πολύ σαφή και δεν χρειαζονται διευκρίνηση. Αυτό είναι λάθος δικό μου. Εδώ και καιρό, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, η κομψότητα δεν είναι πραγματικά κατανοητή έννοια, το διαχρονικό είναι άγνωστος όρος, το κλασικό επίσης. Γι αυτό θα πούμε 2-3 πραγματα στις επομενες αναρτήσεις, πάνω σε λεπτομέρειες οι οποίες έχουν σημασία

Εχτές σε συζήτηση κάποιος έτυχε να αναφέρει τον Τζιάνι Βερσάτσε ως "Μεγάλο σχεδιαστή". Είναι ο Βερσάτσε μεγάλος; Η απάντηση είναι "όχι, δεν είναι", ούτε ο Βερσάτσε, ούτε πολλοί άλλοι γνωστοί και τρομερά ευκατάστατοι σχεδιαστές. Γιατί όχι;

Ο όρος "Μεγάλος", (Grand couturier) δεν υπονοεί τα κέρδη του Οίκου ραπτικής που κατέχει ο σχεδιαστής, υπονοεί την καλλιτεχνική αξία και την κομψότητα των ρούχων που παράγονται από αυτόν.

Επομένως Μεγάλοι αποκαλούνται μόνο οι σχεδιαστές ραπτικής που συνεισέφεραν κάτι καινούργιο και θετικό στην ένδυση, δηλαδή μια νέα γραμμή (Dior), έναν πρωτοφανή συνδυασμό των εμπριμέ (Lacroix), κάποιο κόψιμο υφασμάτων ασυνήθιστο (Vionet), χωρίς ποτέ να διακινδυνεύουν την κομψότητα των γυναικών.

Έως τώρα σχεδόν όλοι οι μεγάλοι σχεδιαστές είναι Γάλλοι, δεν υπάρχει μεταξύ τους κανένας Αμερικανός ή Αγγλος , όμως υπάρχουν 2 Ιταλοί: o Εμίλιο Πούτσι για τα εμπριμέ του που είναι μοναδικά και δημιούργησαν ένα παγκόσμιο ρεύμα στο εμπριμέ κι ο Βαλεντίνο Γκαραβάνι για τα κεντημένα βραδινά του (glitterati chic) και το χρώμα "Κόκκινο του Βαλεντίνο" (Vanentino red).

Ο Βερσάτσε δεν ανήκει στους μεγάλους διότι δεν προσέφερε κάτι θετικό, αντιθέτως συνέβαλε στο ξεγύμνωμα των γυναικών και τα κραυγαλέα ρούχα. Η Wikipedia γράφει για αυτόν : After opening his Milan boutique in 1978, Versace quickly became a sensation on the international fashion scene. His designs employed vivid colors, bold prints and sexy cuts, which were a refreshing contrast to the prevailing taste for muted colors and simplicity.

Το σέξι και το κραυγαλέο είναι συνισταμένες που βρίσκονται 100% εκτός κομψότητας και 200% εκτός κλασικού ντυσίματος.

Στις φωτογραφίες βρίσκονται τα 4 πιο χαρακτηριστικά και διάσημα ρούχα του Βερσάτσε -σύμφωνα με την κατάταξη των περιοδικών Dazed και Vogue. Μπορείτε να δείτε μόνες σας γιατί ο Βερσάτσε είναι γνωστός σχεδιαστής, αλλά όχι μεγάλος.

Οι καρφίτσες

 

Το ξέρουμε: το κόσμημα έχει γενικά υποβιβαστεί στο γυναικείο ντύσιμο, και μερικοί τύποι κοσμημάτων έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, π.χ. οι καρφίτσες. Οι πολύ νέες γυναίκες δεν έχουν καμία καρφίτσα στα συρτάρια τους επειδή δεν τους περνάει από τον νου να αγοράσουν, κι όσες κληρονόμησαν κάποιες από μαμάδες-γιαγιάδες, κρίνουν ότι δεν υπάρχει τρόπος να τις φορέσουν. Οι περισσότερες λένε πως τους αρέσουν στο μάτι ή φορεμένες από άλλους,  όμως δεν έχουν τα κατάλληλα ρούχα, όποιο στυλ και μέγεθος κι αν έχει η καρφίτσα τους. 

Έχουν δίκιο, δεν έχουν τα κατάλληλα ρούχα. Απλούστατα, δεν υπάρχει ρούχο στην fast fashion και στις τωρινές τάσεις πραγματικά κατάλληλο για αυτό το κόσμημα. Γιατί; 

Επειδή η καρφίτσα χρειάζεται τρεις προϋποθέσεις για να βγει από το κουτί της:

1) Ένα ρούχο καλύτερο από φόρμα γυμναστικής και μπουφάν puffer.

2) Σύνολο με κομμάτια αρκετά ήσυχα, ώστε το σύνολο να μην καταντήσει κραυγαλέο. 

3) Υλικό αρκετά πυκνοϋφασμένο, χοντρό και από φυσικό υλικό που θα αντέξει το βάρος της

Ναι, κυρίες και κύριοι, οι καρφίτσες δεν ταιριάζουν σε τίποτα από athlesure, και σχεδόν σε τίποτα από casual. Δεν φοριούνται με αθλητικά παπούτσια και μποτάκι, ούτε με τρακτερωτά κολεγιακά. Απλούστατα, η λεπτοδουλειά πάνω στην καρφίτσα, δεν αφορά τον αθλητισμό, και δεν ταιριάζει οπτικά με την επίτηδες χοντροκομμένη εικόνα (τρακτερωτά loafer). 

Άραγε έχουν όλες οι καρφίτσες λεπτοδουλειά, ακόμα και οι γεωμετρικές; Ναι, έχουν όλες. Σε μια μικρή επιφάνεια 3*3 εκατοστά ή και 11*11 εκατοστά, μπαίνουν του κόσμου τα μικροπραγματάκια, πολύς σχεδιασμός, υπολογισμός χρωμάτων και υλικών κλπ. Ότι και να γίνει, μια καρφίτσα περιέχει πολύ περισσότερη σκέψη από ένα πλήρες ρούχο.

Και ναι, χρειάζονται ένα σύνολο με ήσυχα ρούχα για να φορεθούν κομψά, δηλαδή μονόχρωμο ή το πολύ σε δύο χρώματα, χωρίς άλλα αξεσουάρ, χωρίς τσάντες εντυπωσιακές από πρόβατο του Καζακστάν ή μαϊμού της Βόρνεο βαμμένη κίτρινη. Ένα σύνολο που είναι ήδη εντυπωσιακό, οι καρφίτσες το μετατρέπουν σε Αποκριάτικο. 

Πάνω από όλα όμως μπορούν να καρφιτσωθούν μόνο πάνω σε καλό, παχύ και φυσικό υλικό. Το λεπτό καλό υλικό, π.χ. το κασμίρ πουλόβερ, υποχωρεί και κρεμάει από το βάρος της καρφίτσας. Το χοντρό αλλά πολυέστερ, π.χ. τα κοστούμια που πωλούνται στο ZARA , κάνει τρύπα μόνιμη εκεί που μπει η καρφίτσα. Ποιός θέλει να καταστρέψει το σακάκι του -έστω το πολυέστερ, αφού μέχρι εκεί είχε οικονομική δυνατότητα να αγοράσει; Νομίζω κανείς. 

Φυσικά υπάρχουν κάποιες καρφίτσες πανάλαφρες, κατάλληλες να στερεωθούν ακόμα και σε μακώ φανελάκι. Είναι οι ακρυλικές που έχουν παραχθεί έτσι ώστε να μοιάζουν με μέταλλο, παρόμοιου υλικού με τα "χρυσά" κουμπιά στα γυναικεία σακάκια, τα οποία σήμερα πια δεν είναι από  μεταλλικά. Γι αυτές τις φτηνές καρφίτσες δεν θα μιλήσουμε καθόλου, επειδή δεν λύνονται τα προβλήματα κομψότητας με κινέζικα μπιζού του 1 ευρώ. 

Αραγε, δεν υπάρχει ελπίδα μια σημερινή γυναίκα με περιορισμένο προϋπολογισμό για ντύσιμο να φορέσει μια αληθινή καρφίτσα, σπουδαία, άξια λόγου; Ναι, υπάρχει, με άλλα ρούχα, όσο γίνεται πιο μακριά από την fast Fashion. Τα καταστήματα μεταχειρισμένων ειδών vintage είναι μια λύση οικονομική για ρούχα από καλά υφάσματα. Το ράψιμο στο σπίτι είναι μια ακόμα λύση, μπορεί και πιο οικονομική. Οι μελετημένες αγορές που γίνονται μετά από αποταμίευση και όπου αντί για 3 ρούχα αγοράζουμε μόνο 1 αλλά πολύ καλύτερης ποιότητας, είναι η τελευταία λύση. 

Φίλες μου η κομψότητα παλιότερων δεκαετιών δεν είναι θέμα styling, για αυτό δεν μπορεί να αναπαραχθεί με τα ευτελή ρούχα του σήμερα.  Αν επιθυμείτε μεγάλες δόξες στο ντύσιμο, πρέπει να λάβετε υπόψη σας τις προϋποθέσεις που γεννάνε τις δόξες. 

(φωτό μεγάλης πολύχρωμης καρφίτσας πάνω σε ένα χειμωνιάτικο μπουκλέ πανωφόρι του 1960, La mode de Pinktag. Στο 1ο σχόλιο κοντινή φωτογραφία στο πανωφόρι και τα πλούσια χρώματά του)

Το ντύσιμο της Grande dame

 

Η ηθοποιός Έλεν Μίρεν με τουαλέτα και πλούσιο μαντό σε τρεις αποχρώσεις του τυρκουάζ, φορτωμένη κοσμήματα, μας επιδεικνύει τι είναι το ντύσιμο της Grande dame. 

Grande dame ονομάζεται η γυναίκα που συγκεντρώνει ταυτόχρονα πολλά έτη ζωής και υψηλό κύρος. Το ντύσιμό της λοιπόν μπορεί να είναι μεγαλειώδες ή ακόμα και υπερβολικό, σε βαθμό που στα νεότερα άτομα δεν επιτρέπεται. 

Η Μεγάλη Κυρία μπορεί να φορέσει φορέματα με πολλά μέτρα ύφασμα, σε ποσότητα τόση που οι νεότερες γυναίκες φορούν μόνο στον γάμο τους -ποτέ σε άλλες επίσημες εκδηλώσεις. Μπορεί επίσης να φορέσει πολλά, μεγάλα κοσμήματα, ειδικώς αληθινά. Για την γυναίκα που είναι μεγαλύτερης ηλικίας, δεν υπάρχει θέμα επίδειξης όταν φοράει πολλά κοσμήματα, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν  επειδή είναι γνωστή η αξία της  -όποια είναι αυτή. Στην νεότερη γυναίκα τα πολλά ή μεγάλα κοσμήματα θεωρούνται το λιγότερο κακόγουστα, συνήθως ναρκισσισμός και αλαζονεία. 

Όπως είπαμε και παλιότερα, στην μεγάλη κυρία επιτρέπονται έως και 7 σειρές μαργαριτάρια ταυτόχρονα, στο 18 χρονο κορίτσι το πολύ ένα ζευγάρι μικρά μαργαριτάρια στα αυτιά. 

Ένα ωραίο κλασικό: τα κόκκινα παπούτσια

 

Ορισμένες φορές όταν συζητάμε για κλασικό ντύσιμο, αισθάνομαι πως υπάρχει μια παρανόηση: το πλαίσιο του κλασικού δεν είναι το ίδιο για τους άντρες και τις γυναίκες, ούτε στις γραμμές, ούτε στα χρώματα, ούτε στον αριθμό των αξεσουάρ που μπορεί να φοράει το κάθε φύλο πάνω του. Οι γυναίκες έχουν  ουσιαστικά πολύ μεγαλύτερη ελευθερία σε όλα. 

Το διαφορετικό πλαίσιο οφείλεται σε 2 λόγους:

1) Κοινωνικούς. Η κοινωνία ολόκληρη περιμένει από τους άντρες μια σοβαρή, εγκρατή και καθόλου εντυπωσιακή παρουσία. Από τις γυναίκες αντιθέτως, περιμένει (κι εύχεται) να ομορφαίνουν έναν χώρο δια της παρουσίας τους. 

2) Χωροταξικούς. Το κλασικό αντρικό ντύσιμο ιδρύθηκε και καθιερώθηκε στην Αγγλία, από γαιοκτήμονες και ευγενείς που έθεσαν τους κανόνες του. Το γυναικείο κλασικό ιδρύθηκε και καθιερώθηκε στην Γαλλία από σχεδιαστές Υψηλής Ραπτικής, γι αυτό έχει άλλους κανόνες, μερικοί εκ των οποίων ταυτίζονται με τους αντρικούς). 

Αν και οι σχεδιαστές ραπτικής της Γαλλίας είναι πολύ αυστηροί σε σχέση με τους Ιταλούς ή τους Αμερικανούς (ειδικά ο Κριστιάν Ντιόρ που προσωπικώς αναφέρω διαρκώς) εντούτοις  χάρισαν σε εμάς τις γυναίκες ορισμένες ευκολίες για το ντύσιμό μας, π.χ. καθιέρωσαν το κόκκινο ως κλασικό χρώμα, όχι στα πουλόβερ που είναι κλασικό και για τους άντρες, αλλά στα φορέματα, στα πανωφόρια, στα ταγιέρ, στις τσάντες και στα παπούτσια. 

Τα κόκκινα παπούτσια ήταν ήδη σε χρήση από διάσημες εταιρείες γυναικείων παπουτσιών από το τέλος της δεκαετίας του 30, π.χ. την εταιρεία Bally και  την συντηρητική αγγλική εταιρεία Clarks -όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες. Ωστόσο  ήταν η συνεργασία του Christian Dior με τον διάσημο υποδηματοποιό  Roger Vivier αυτή που έβαλε την σφραγίδα του διαχρονικού στο κόκκινο παπούτσι. O Vivier ήταν ήδη αναγνωρισμένης αξίας, επειδή είχε  σχεδιάσει τα χρυσά πέδιλα που φόρεσε η Βασίλισσα Ελισάβετ στην ενθρόνισή της το 1953 (τα οποία κατασκεύασε η Delman Ltd). Από το 1953 έως και το 1963 που διήρκεσε η συνεργασία Dior-Vivier  είδαμε σε κάθε σαιζόν κόκκινα παπούτσια, τόσο βραδινά όσο και πρωινά (με τις τσάντες τους, φυσικά). Φυσικά ο Dior αποτελούσε  πρότυπο, όλοι προσπαθούσαν να υιοθετήσουν τις ιδέες του και να διδαχθούν από το παράδειγμά του. Έως το 1963 κάθε μικρός και μεγάλος κατασκευαστής υποδημάτων είχε  εντάξει τα κόκκινα παπούτσια στα βασικά της συλλογής του. 

Το κόκκινο χρώμα εμφανίζεται από το 1940 έως και σήμερα κάθε χρόνο ανελλιπώς σε όλων των ειδών τα παπούτσια: κολεγιακά, μπαλαρίνες, γόβες πρωινές και βραδινές, μπότες, πέδιλα ακόμα και αθλητικά παπούτσια. Μερικές φορές μάλιστα το βλέπουμε σε διχρωμίες, κόκκινο-άσπρο, κόκκινο-μαύρο, κόκκινο-μπλε., οι οποίες είναι πιο δύσκολο να φορεθούν αλλά δίνουν ασύγκριτα πιο κομψό αποτέλεσμα, γιατί τι πιο ωραίο από ένα φόρεμα κόκκινο με άσπρα πουά που συμπληρώνεται από άσπρο πέδιλο με κόκκινο φιογκάκι; 

Αν και το πλήρως κόκκινο σύνολο ρούχων total red, είναι αρκετά έντονο για πολλές γυναίκες -τουλάχιστον στις μεσαίες αποχρώσεις του κόκκινου- μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το κόκκινο παπούτσι και την κόκκινη τσάντα ως ζωντανό συμπλήρωμα σε σύνολα ρούχων με μουντά, ακόμη και θλιβερά χρώματα π.χ. μπλε, γκρι, μαύρο, καφέ σκούρο. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να ντυνόμαστε υποτονικά ή και θλιβερά εμείς, δεν είμαστε φαντάροι στον Στρατό. 

Η χρήση το κόκκινου στα γυναικεία παπούτσια βρίσκεται 100% στα πλαίσια του κλασικού: είναι κατοχυρωμένο δικαίωμά μας εδώ και τουλάχιστον 70 χρόνια. 

(1η φωτογραφία από την σελίδα μου, οι υπόλοιπες από το Ιντερνετ)

Ένα κλασικό: Το λευκό αντρικό πουκάμισο

Ενα από τα κλασικά κομμάτια της γυναικείας γκαρνταρόμπας είναι το άσπρο αντρικό πουκάμισο, δηλαδή το πουκάμισο που είναι: 

άσπρο, από βαμβάκι, πέφτει ίσιο (χωρίς να στενεύει στην μέση ή να έχει πένσες κάπου), έχει μυτερό γιακά και "ποδαράκι" γιακά, μανσέτες αρκετά φαρδιές με 2 κουμπιά και πατ ανοίγματος στον βραχίονα, και τέλος πατιλέτα κουμπώματος κατά μήκος του κορμιού με κουμπιά έως και το ποδαράκι του γιακά. Από άποψη εφαρμογής είναι αρκετά μεγαλύτερο από το αντίστοιχό του -που ονομάζεται "γυναικείο πουκάμισο". 

Το άσπρο αντρικό πουκάμισο  μπήκε στις γυναικείες ντουλάπες δανεισμένο από την αντρική γκαρνταρόμπα, στην δεκαετία  του 1920 και αγκαλιάστηκε από το κίνημα απελευθέρωσης των γυναικών. Το ανδρόγυνο ντύσιμο εισήγαγε στην δημόσια ζωή τόσο η Κοκό Σανέλ που φορούσε αντρικά παντελόνια και ναυτικές μπλούζες., όσο και η Μάρλεν Ντήντριχ που στην προσωπική της ζωή φορούσε αντρικά πουκάμισα, παντελόνια,  τουήντ κοστούμια 3 κομματιών  ή ακόμα και σμόκιν, τόσο στην βόλτα της όσο και σε νυχτερινές εξόδους (εδώ την βλέπουμε το 1942). 

Η Κάθριν Χέμπορν, επίσης σημαντική ηθοποιός, φορούσε σε όλη την δεκαετία του 40 και του 50 εκτός σκηνής αυθεντικά αντρικά πουκάμισα και παντελόνια, που τα συμπλήρωνε με κολεγιακά παπούτσια (στην φωτό την βλέπουμε το 1956). 

 

 

 

Στην δεκαετία του 50 κι αρχές 60 το αντρικό πουκάμισο εμφανίστηκε επιτέλους στον κινηματογράφο, όμως σε σκηνές που υπονοούσαν ότι η πρωταγωνίστρια είχε μόλις κάνει σεξ με κάποιον.  Αυτό το τρυκ ονομάστηκε "sexy switch shift" και το βλέπουμε πολύ καθαρά στην ταινία Breakfast at Tiffany's του 1961, όταν η Ώντρεη Χεμπορν ανοίγει  την πόρτα φορώντας μάσκα ύπνου και άσπρο πουκάμισο για σμόκιν κάποιου αθέατου σε εμάς άντρα, που της φτάνει έως την μέση των μηρών. 

Το αντρικό πουκάμισο μεταπήδησε από την μεγάλη οθόνη στο καθημερινό ντύσιμο των γυναικών το 1977, με την ταινία Άνι Χωλ του Γούντυ Άλεν, η οποία είχε τεράστια επίδραση στο ντύσιμο των γυναικών. Η Άνι Χωλ συνόδευε το δικό της πουκάμισο με αντρικά παντελόνια, τιράντες, και γιλέκα.

 

Σχεδόν ταυτόχρονα, η Πατι Σμιθ, ιέρεια της ροκ σκηνής, χρησιμοποίησε το λευκό πουκάμισο ως βασικό στο ντύσιμο της ακόμα και στο εξώφυλλο του 1ου της δίσκου Horses το 1975. Το φορούσε με τζην παντελόνι και σκληρά μποτάκια.

 

 

 

Στην δεκαετία του 80 ήταν η Μαντόνα, επισης μεγάλη σταρ, που φόρεσε άπειρα άσπρα αντρικά πουκάμισα σε διαφημισιτκές φωτογραφίες αλλά και στις συναυλίες της. Άλλες φορές όλα τα λοιπά ρούχα της ήταν αντρικά, άλλες το έβαζε κάτω από ένα περίτεχνο μαύρο κορσέ (στην φωτό το 1986)

 

 

Το 1990 ακριβώς η Τζούλια Ρόμπερτς προσθέτει κλασική θηλυκότητα στο αντρικό πουκάμισο όταν το φοράει ανοιχτό μπροστά, δεμένο κόμπο, με φανελάκι εσωτερικά, στην ταινία Pretty Woman. Με αυτόν τον τρόπο φοριέται ακόμα σήμερα. 

 

 

 

Την ίδια δεκαετία του 1990 η Πριγκίπισσα Νταϊάνα, απελευθερωμένη από τις δεσμεύσεις του πρωτοκόλλου της αγγλικής αυλής, φοράει ξεβαμμένο τζην παντελόνι, αντρικό πουκάμισο με κουμπάκια στον γιακά και απλή δερμάτινη  ζώνη σχεδόν σε κάθε μία από τις πολλές φιλανθρωπικές της αποστολές (στην φωτό η πριγκίπισσα το 1997, λίγες μέρες πριν πεθάνει).

Το 1998 η Σάρον Στόουν τολμάει το αντρικό πουκάμισο σε βραδινή εκδήλωση, όταν φοράει αυτό του συζύγου της στην απονομή των Οσκαρ, μέσα από σατέν μάξι φούστα, ανοιχτό έως την μέση -χωρίς σουτιέν. 

 

 

Περίπου από το 2000 έως και  το 2018 η μόδα ευνοεί γενικά τα στενά ρούχα, ενώ το ελαστάν αρχίζει να γίνεται βασικό συστατικό των υφασμάτων. Όλα τα πουκάμισα στα καταστήματα είναι "στενά" έως  "πολύ στενά" (με εξαίρεση μια-δυο μεγάλες εταιρείες με παράδοση στο κλασικό ρούχο). Το button-down shirt εξαφανίζεται τελείως από το προσκήνιο.

 

Ευτυχώς όμως, το 2019 επιστρέφει πολύ δυναμικά με το όνομα Oversize. Τώρα πια είναι σε όλα τα καταστήματα φαρδύ, μακρύ, με πεσμένους ώμους, μερικές φορές συμμετρικό, άλλες με ασύμμετρο στρίφωμα, συνήθως σε μήκος αρκετά κάτω από τους γοφούς, καμιά φορά ακόμα και έως τον μέσον της γάμπας στο  πίσω μέρος του, μπορεί να είναι ολόγυρα από λείο ύφασμα, μπορεί στην πλάτη να έχει πιέτες -σούρες- λοξό κόψιμο, πάντως σε κάθε περίπτωση το άσπρο πουκάμισο που έχει στοιχεία του κλασικού ντυσίματος, δηλαδή χρηστικότητα και πρακτικότητα ταυτόχρονα, είναι πάλι κοντά μας. 

Ας ελπίσουμε οτι δεν θα ξαναφύγει.

 

Τι είναι το κλασικό ντύσιμο;

 

Η φράση "κλασικό ντύσιμο" ακούγεται συχνά. Άραγε μπορούμε να ορίσουμε ακριβώς τι είναι κλασσικό ντύσιμο, ώστε να καταλάβουμε π.χ. τις διαφορές του με το "στυλάτο"; Ναι, μπορούμε. Υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά στα υλικά, την γραμμή, τα χρώματα, τα οποία εξασφαλίζουν ότι το ρούχο και το σύνολο που δημιουργεί είναι κλασικό, τα εξής:

1) Κλασσικό είναι το ντύσιμο που περιλαμβάνει ρούχα και παπούτσια των οποίων η γραμμή φοριέται τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια, σχεδόν αναλλοίωτη. Για την ακρίβεια τα περισσότερα κλασικά ρούχα επινοήθηκαν από το 1920  έως το 1929.
2) Τα ρούχα είναι σχεδιασμένα σε απλές γραμμές, χωρίς διακοσμητικές λεπτομέρειες. 
3) Τα κομμάτια είναι από μετρίως εφαρμοστά έως φαρδιά, ποτέ στενά. 
4) Το μήκος στα φορέματα και τις φούστες ξεκινάει από στον αστράγαλο κι ανεβαίνει έως την μέση του γόνατου, όχι παραπάνω.
5) Οι γιακάδες, οι μανσέτες, οι τσέπες είναι μετρίου μεγέθους και σε σημείο που εξυπηρετούν την πραγματική χρήση. 
6) Τα υφάσματα που χρησιμοποιούνται είναι από φυσικές ύλες (βαμβάκι, λινό, μεταξωτό, μαλλί, κασμίρ) χωρίς καμία προσθήκη τεχνητού υλικού, ειδικώς ελαστάν. 
7) Τα χρώματα είναι βασικά ή μετρίας έντασης: μαύρο, γκρι, μπεζ, κόκκινο, πράσινο σκούρο, ροζ, γαλάζιο, κίτρινο, πορτοκαλί ανοιχτό. Τα εμπριμέ βρίσκονται σε μικρή κλίμακα (πουά, ριγέ, μικρά λουλούδια) ή δεν είναι καν εμπριμέ αλλά αποτέλεσμα ύφανσης (πτι-καρό, πιέ-ντε-πουλ, ταρτάν, πρενς-ντε-γκαλ). 

8)Τα ρούχα είναι σε κάθε περίπτωση σιδερωμένα, τα στριφώματα ραμμένα, τα κουμπιά όλα στην θέση τους. Τα παπούτσια κι οι τσάντες καθαρά και γυαλισμένα.

Εάν φανταστούμε τα παραπάνω 8 σημεία συγκεντρωμένα όλα μαζί σε ένα σύνολο, μπορούμε επίσης να φανταστούμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι κάπως βαρετό ή τουλάχιστον όχι εντυπωσιακό. Ναι, είναι αλήθεια, το κλασικό ντύσιμο δεν μπορεί ποτέ να γίνει εντυπωσιακό σε βαθμό τέτοιο ώστε να τραβάει αυτό την προσοχή. Ο στόχος του είναι να στρέψει την προσοχή του θεατή στην προσωπικότητα του ατόμου κάτω από τα ρούχα.  

 

Είναι επίσης αλήθεια πως το κλασικό ντύσιμο προσφέρει τουλάχιστον την βεβαιότητα ότι δεν είμαστε ποτέ  κακοντυμένες. Για την ακρίβεια, απαιτείται ειδική προσπάθεια για να ντυθείς κακόγουστα όταν έχεις μόνο κλασικά ρούχα στην ντουλάπα σου: τα πάντα πάνε σχεδόν με τα πάντα. 

 

Διαλέγουμε κλασικό ντύσιμο, ναι ή όχι;  Το διαλέγουμε για όλες τις ώρες; για τις περισσότερες περιπτώσεις; για κάποιες φορές; Εξαρτάται από τον καθένα ξεχωριστά, δηλαδή από το πόσο αντέχει να ακολουθεί αυστηρούς κανόνες και πόσο ικανός είναι να επινοεί νέους τρόπους styling των κομματιών που φοράει επί 20 χρόνια. Ο δρόμος του κλασικού ντυσίματος δεν είναι εύκολος, πάντως δεν είναι αδύνατος. 

Προσωπικώς μπορώ να σας εγγυηθώ αυτό: οι άνθρωποι που ντύνονται κλασικά, όταν γίνονται 80 χρονών και κοιτάνε τις φωτογραφίες της προηγούμενης ζωής τους, ποτέ δεν βρίσκουν μία που να πουν "Μα,  το φορούσα εγώ αυτό;". 

(Στην φωτογραφία σύνολο με ρούχα, χτένισμα, κοσμήματα και μανικιούρ, όλα κλασικά, της Bonnie Cashin του 1960 από το Vogue)

1000+1 styling tips, χωρίς λόγο

 

Ίσως έχετε προσέξει ότι το Youtube είναι γεμάτο από βίντεο ανθρώπων που το κανάλι τους είναι σήμερα το επάγγελμά τους. Πριν χρόνια εργάζονταν σε κανονικές δουλειές και το κανάλι ήταν το χόμπυ τους. Τώρα ζουν δημιουργώντας αυτό που λέμε content, γι αυτό γεμίζουν τον τόπο με βίντεο προκειμένου να έχουν πολλά λεπτά θέασης και να πληρώνονται. Δυστυχώς για όλες τις γυναίκες, η βιοποριστική ανάγκη των Youtuber να δημιουργούν βίντεο διαρκώς, έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες βίντεο με  styling tips γύρω από το τίποτα. Υποτίθεται ότι αυτά τα βίντεο πολλαπλασιάζουν τις δυνατότητες της γκαρνταρόμπας μας. Αυτό, είναι ένα μεγάλο ψέμα. 

Ένα καλό παράδειγμα βλέπουμε στην εικόνα. Το βίντεο έχει τίτλο "20 διαφορετικοί τρόποι να φορέσετε ένα μακρυμάνικο πουκάμισο με κουμπιά". Από τους 20 τρόπους, ένας μόνο που έχει το πουκάμισο τυλιγμένο σαν παρεό γύρω από το σώμα από το στήθος και κάτω, με τα μανίκια δεμένα στην μέση, είναι κάτι κάπως διαφορετικό. Οι υπόλοιποι 19 τρόποι έχουν όλοι ένα μπλε πουκάμισο μακρυμάνικο, με σχεδόν καμιά διαφορά από τον έναν τρόπο styling  στον άλλο. Να, τα μανίκια είναι γυρισμένα ή δεν είναι, ο γιακάς είναι όρθιος ή δεν είναι, τα κουμπιά είναι όλα κουμπωμένα ή τα μισά μόνο, οι άκρες του πουκάμισου είναι μέσα από το παντελόνι ή έξω, ή η μία μόνο μέσα κλπ. Να προσθέσω ότι ψάχνοντας για τρόπους, οι Youtuber προτείνουν και λύσεις που φοριούνται από σχεδόν καμία γυναίκα, π.χ. το πουκάμισο ανοιχτό σαν ελαφρύ σακάκι με ένα στρας σουτιέν από μέσα, μια λύση που κάνει ούτε καν για τις καλοκαιρινές διακοπές στην παραλία, για τις περισσότερες από εμάς. Πάντως έτσι κι αλλιώς σε όλα τα styling, βλέπεις το ίδιο πράγμα: ένα μακρυμάνικο μπλε πουκάμισο, όχι 20 διαφορετικά ρούχα. Οπότε, ποιός ο λόγος να δημιουργηθεί αυτό το βίντεο;

Κατά την γνώμη μου το styling αλλάζει ελάχιστα την εικόνα του ρούχου. Εαν σας ενδιαφέρει να φαίνεστε κάθε μέρα διαφορετική, να ξέρετε ότι χρειάζεστε κάθε μέρα διαφορετικά ρούχα. Αν τυχόν έχετε τα χρήματα να τα αγοράσετε, η επιθυμία σας μπορεί να υλοποιηθεί. Αν δεν έχετε τα χρήματα, πάρτε το απόφαση πως σας συμφέρει να αγοράζετε καλής ποιότητας ρούχα, που θα σας εξυπηρετούν άριστα, το καθένα για ορισμένες περιστάσεις -όχι παντού.  Καταγράψτε σε ποιές περιστάσεις βρίσκεστε συνέχεια και ψωνίστε 5 κομμάτια καλά για την κάθε μία. Τίποτα άλλο δεν έχει αποτέλεσμα. 

(Pinktag)

Οι διαφορετικές υφές υλικών (mixing textures)

 Μια που σήμερα βρέχει σε όλη την χώρα, ευκαιρία να δούμε ένα βασικό μοντέλο ταγιέρ από φιγουρίνι Χειμώνας 1959 για μοδίστρες. Η εικονογράφηση είναι το τέλειο παράδειγμα του ενδιαφέροντος που προσθέτουν τα διαφορετικά υλικά στο ίδιο ντύσιμο, ή αλλιώς αυτό που αποκαλούμε mixing textures.

Σήμερα, 65 χρόνια μετά από την εποχή που οι Γαλλίδες ήδη ανακάτευαν πολλές υφές σε κάθε τους σύνολο, επιτέλους βλέπουμε βίντεο που μας συμβουλεύουν να φοράμε:

* τζην με δερμάτινο, όχι με βαμβακερό

* δαντέλα με κρεπ, όχι με άλλη δαντέλα

* λαμέ με γούνα, όχι επίσης με λαμέ

* μάλλινο και βελούδο, όχι παντού βελούδο

* περλέ και καστόρι μαζί σε τσάντες, όχι μόνο ένα δέρμα,

* θαμπό και γυαλιστερό ασημί στο ίδιο κολιέ.

Το ταγιέρ είναι μάλλινο, κλασσικό, με ίσια φούστα και ίσιο σακάκι διπλό πέτο στρογγυλεμένο. (1 φωτό).

Το ύφασμα του είναι ανάγλυφο, υφασμένο σε ρόμβους (2 φωτό).

Το φουλάρι είναι μικρό σε ύφασμα με χνουδωτές τρίχες (3 φωτό)

Η τσάντα και τα γάντια δερμάτινα και λεία, ελαφρώς γυαλιστερά (4η φωτό).

Κι ορίστε πώς ένα απλό κλασσικό ρούχο όπως το ταγιέρ σε ζεστό καφέ-κόκκινο της σκουριάς γίνεται πολύ ενδιαφέρον για τον θεατή εξαιτίας της διαφορετικής υφής που συναντάει το μάτι του, ανάλογα με το τι κοιτάζει.

Δοκιμάστε κι εσείς αυτό το τρυκ, ιδίως σε σύνολα που όλα τα κομμάτια έχουν το ίδιο χρώμα. Φορέστε με αντρικό κοστούμι ένα δαντελένιο πουκάμισο. Με μια σατέν φούστα, ένα χνουδωτό πουλόβερ. Με μάλλινο παντελόνι, μια βελούδινη ζώνη. Θα δείτε μόνες σας το ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

(Φωτό από το τρίγλωσσο φιγουρίνι Logra αρ.139 της μητέρας μου,

Tο περίφημο τακούνι "παπαγαλάκι"

 

Αυθεντικές γόβες της δεκαετίας του 60 σε καθαρό γαλάζιο χρώμα, δερμάτινες, με στρογγυλεμένη μύτη, εξώφτερνες και τακούνι "παπαγαλάκι" -που στα αγγλικά λέγεται Kitten heel. 

Το παπαγαλάκι είναι ένα χαμηλό τακούνι από 3-5 πόντους που από την φτέρνα προς τα κάτω στενεύει απότομα κάνοντας μια καμπύλη, ενώ μερικές φορές ξαναφαρδαίνει λίγο στο σημείο που ακουμπάει το πάτωμα. Είναι πολύ κομψό και δείχνει λεπτότερο τον αστράγαλο της γυναίκας. 

1/1926 το αυθεντικό μικρό μαύρο φόρεμα της Chanel

 

Εχετε δει ποτέ το αυθεντικό μικρό μαύρο φόρεμα της Κοκό Σανέλ; Είναι αυτό στην φωτογραφία μας. Παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1926 και λεγόταν The Ford dress. Είναι ζέρσεϊ, μακρόταλο, με μπατό ντεκολτέ και μια δερμάτινη λωρίδα που κατεβαίνει σε Βε από τους ώμους έως τους γοφούς στο μέσον του κορμού. Έχει φαρδιά οριζόντια μπάσκα στους γοφούς και μήκος που μόλις καλύπτει το γόνατο. 

Και voila, το τέλειο φόρεμα για κάθε περίσταση, καθημερινή ή επίσημη,  ανάλογα με τον όγκο των αξεσουάρ που το συνοδεύουν ή όχι. Εδώ, μόνο με μεγάλα βραχιόλια (cuffs) και μαύρο μενταγιόν.