Sears Summer of 1966

 

Κατάλογος Sears για το Καλοκαίρι του 1966, με γυναικεία παπούτσια σε φρέσκα χρώματα, χωρίς να λείπει το κλασικό άσπρο, μαύρο ή μπεζ

ΓΙΑ ΕΚΕΊΝΟΝ ΚΑΙ ΕΚΕΊΝΗ

 

1962 και ο ειδικός χριστουγεννιάτικος κατάλογος Sears προσφέρει στους κυρίους και τις κυρίες τους ένα κοινό μοντέλο καμπαρντίνας. Η γραμμή του είναι ριχτή, με ρεγκλάν μανίκια και τσέπες με πατ, όμως έχει μια πρόσθετη ζώνη για όποιον θέλει να φορέσει την καμπαρντίνα του κοντά στο σώμα. Κατασκευάζεται από μείγμα βαμβακερού και πολυέστερ, με επικάλυψη-αδιαβροχοποίηση Scotchgard. Για τις πολύ κρύες μέρες του Χειμώνα μπορεί να φορεθεί μαζί με την χνουδωτή εσωτερική του επένδυση που προστίθεται ή αφαιρείται με φερμουάρ στο κυρίως σώμα της καμπαρντίνας. Διατίθεται μόνο σε ιβουάρ καΙ μαύρο.

Ένα κομμάτι που ακόμα σήμερα φοριέται στην ίδια γραμμή, χωρίς καμία αλλαγή σε οποιαδήποτε λεπτομέρεια.

1968 μόδα Grand Hotel

*************

Στην ουσία "μόδα Grand Hotel" σημαίνει απλώς "πολυτελής" με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Υφάσματα απαλά, χρώματα ήπια και γραμμή ρούχων χαλαρή.

Πράγματι είναι πολυτελές στο μάτι και στην αίσθηση το σύνολο από φόρεμα εβαζέ με λευκό μάλλινο, που στην μέση έχει μια χαλαρή ζώνη-εσάρπα που τελειώνει με ρενάρ. Η κάπα που συμπληρώνει το σύνολο, είναι κλος κι έχει ρενάρ στον μεγάλο γιακά.

Η ρενάρ είναι αληθινή γούνα αλεπούς και σήμερα δεν επιτρέπεται πια να φορεθεί -γνωρίζουμε πώς συλλέγονται οι γούνες. Το σύνολο θα ήταν εξίσου όμορφο και χρηστικό ακόμα και με οικολογική γούνα.

(φωτογραφία από περιοδικό "Μόδα" 09/1968, La mode de Pinktag)

02/193 Modes et Travaux

 

Εξώφυλλο του Modes et Travaux Φεβρουαρίου 1963 με κόκκινο ίσιο φόρεμα και ριχτό ζέρσεη μαντό σε γκρι αρζάν, γαρνιρισμένο με λευκά ρέλια και κόκκινη φόδρα. Ενα λιτό ευχάριστο σύνολο, στο οποίο ίσως η χρυσή καρφίτσα του φορέματος ήταν περιττή.

Σύνολα του 1961

 

Ένα δείγμα από τις προτάσεις του Βerlin Modenblatt που μόλις είδαμε το εξώφυλλο του. Μάλλινα σύνολα από 2 κομμάτια (φόρεμα + μαντό) ή 3 κομμάτια (φούστα + μπλούζα + μαντό). Τα υφάσματα εναλλάσσονται σε καρό και μονόχρωμο εντός του ίδιου συνόλου, παίζουν με αποχρώσεις του βυσσινί, του υποτονικού πράσινου των βρύων και του γκρι. Θαυμάσια καπέλα και γάντια συμπληρώνουν όλα τα σύνολα.

Σεπτέμβριος 1961, γερμανική μόδα

 Το εξώφυλλο του περιοδικού μόδας Berlin Modenblatt, το οποίο διακρίθηκε επί πολλά χρόνια για τα κομψότατα πατρόν του.

 

Χειμώνας 1960, ρούχα για όλα τα σώματα.

 

Από το ιταλικό περιοδικό Bellezza Σεπτέμβριος του 1959, βλέπουμε το εξώφυλλο που αναγγέλει τις νέες κολεξιόν μόδας σχεδιαστών ραπτικής για τον Χειμώνα του 1960 και 2 εσωτερικές σελίδες. 

Στο εξώφυλλο ταγιέρ ίσιο, η ζακέτα χωρίς γιακά και με μανίκια 7/8, η φούστα φοριέται με πολύ φαρδιά ζώνη. 

Στην 1η εσωτερική σελίδα τα πρωτοποριακά ρούχα του Pierre Cardin που μόλις εισάγει την γραμμή "σάκος", σε ριγέ υφάσματα με οριζόντιο ριγέ, που εδώ κόβεται με τοποθετημένο το πατρόν κάθετα στις ρίγες. Αριστερά το ταγιέρ με την ζακέτα-τυνίκ, με μανίκια ζαπονέ και γιακά ξεχειλωτό (en forme) που έχει στρίφωμα 25 εκατοστά πάνω από το στρίφωμα της φούστας. Δεξιά το παλτό που σχηματίζει εφέ-μπουφάν στην πλάτη χάρη στο μακρύτερο κομμάτι της πλάτης και την μακριά ζώνη η οποία δημιουργεί το εφέ κατάλληλα. 

Δίπλα δυό πανωφόρια της Germana Marucceli από μαλλί, με γιακά στολισμένο με γούνα. Είναι σε διαφορετικό σκεπτικό από του Cardin, αφού έχουν όλο το φάρδος στην φούστα τους, με την μέση πολύ τονισμένη χάρη στις ντυμένες από μαλλινο ύφασμα ζώνες. 

Με λίγα λόγια, όλων των ειδών οι γραμμές υπήρχαν το 1960, τόσο εκείνες που ταίριαζαν σε γυναίκες με γραμμή σώματος "κλεψύδρα", όσο και οι πιο ριχτές στον κορμό και την κοιλιά που εξυπηρετούν περισσότερους σωματότυπους. 

Σε κάθε περίπτωση, ο Pierre Cardin ήταν το μέλλον των 60s που σε λίγο θα  ξεκινούσαν. 

Pour les hommes (1963)

 

1963, 3 Suisses, δερμάτινα παπούτσια για τους άντρες για οποιονδήποτε βαθμό επισημότητας κατά την δραστηριότητά τους. 

Το μοντέλο 12 κάτω δεξιά είναι παπούτσι δωματίου, το 10 πρώτο στην κάτω γραμμή Όξφορντ χωρίς σόλα με προφίλ κατάλληλο και για βραδινές εμφανίσεις, τα υπόλοιπα πιο καθημερινά, δηλαδή μοκασίνια και ντέρμπυ με σόλα προφίλ ή χωρίς. Όλα τους είναι αστραφτερά και πανέμορφα, τα παπούτσια του πολύ περιποιημένου άντρα που είναι πάντα ντυμένος άψογα -κατά την γνώμη μου αυτά τα 6 + ένα ζευγάρι μποτάκια για βόλτες στην εξοχή συγκροτούν μια πλήρη αντρική γκαρνταρόμπα παπουτσιών για Φθινόπωρο και Χειμώνα, χωρίς κενά. 

1969, Guy Laroche

Η κολεξιόν του Γκύ Λαρός για την Άνοιξη του 1969 είχε δύο κατευθύνσεις: για το βράδι διαφάνεια, για το πρωί αντιθέσεις. Εδώ ένα δικό του παλτό σε άσπρο και μαύρο με καθαρές διαχωριστικές γραμμές των δύο χρωμάτων, σε γραμμή εβαζέ και μήκος πάνω από το γόνατο. Συνοδεύεται από άσπρες εξωφτερνες γόβες με τετράγωνο τακούνι, άσπρα κοντά δερμάτινα γάντια κι άσπρο καπέλο σε μοντέρνα εκδοχή του μπερέ.

Πολύ γαλλικό!

(Φωτογραφία από σελίδα του περιοδικού "Γυναίκα" Μάρτιος 1969,

Το μικρό παλτό του 1969

 

Στην φωτογραφία μας δύο μοντέλα για χειμωνιάτικο, ανοιχτόχρωμο, κοντό και σχετικά στενό παλτό, χαρακτηριστικά που όλα μαζί ήταν μεγάλη τάση τον Χειμώνα του 1969. Και τα δύο είναι πολύ χαριτωμένα. 

Αυτό το είδος πανωφοριού γαλλικά το έλεγαν βέβαια "παλτό" όσοι ήθελαν (διότι ήταν το παλτό για όσους ακολουθούσαν τις τάσεις της μόδας), όμως πιο συχνά το έλεγαν "το μικρό παλτό" επειδή την ίδια εποχή κυκλοφορούσαν και κλασικά μακριά έως κάτω από το γόνατο, δεν φορούσαν όλες οι γυναίκες μίνι. 

Το μικρό παλτό ήταν ευχάριστο, αλλά είχε περιορισμένη χρηστικότητα, γι αυτό εξάλλου δεν κράτησε πολύ. Ήταν κοντό και δεν κάλυπτε αρκετά το σώμα. Ήταν στενό στους ώμους (διότι αλλιώς θα έμοιαζε με κουτί) και επομένως δεν φοριόταν με τίποτα άλλο από μέσα εκτός από στενά και ακόμη πιο μικρά ρούχα, πράγμα που το καθιστούσε ακατάλληλο, τόσο για όσες ήταν κάπως εύσωμες, όσο και για χοντρό πουλόβερ. 

Να σημειώσω ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε το μικρό παλτό με το ημίπαλτο (που σε εμένα φαίνεται ένα ακατανόητο ρούχο). Το ημίπαλτο είναι ένα κλασικής γραμμής παλτό, φαρδύ, με κλασικούς ώμους, πέτα γιακά και τσέπες, όμως με στρίφωμα έως την μέση του μηρού.  Δεν πηγαίνει με τίποτα εκτός από κάποιο παντελόνι κι αυτό σε σύνολο που όλο μαζί είναι πάντα πρόχειρο (casual). Δεν υπάρχει λόγος να τσιγκουνευτούμε 20-30 πόντους ύφασμα όταν επιλέγουμε παλτό, έχουμε δαπανήσει ήδη τόσα μέτρα για να φτιάξουμε το κύριο ρούχο. Ας φτιάξουμε ένα πλήρες παλτό που πηγαίνει με φορέματα, φούστες, παντελόνια, ταγιέρ και κοστούμια, από το πρωί έως το βράδι, να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. 

1967. Πλεκτό σετ 3 τεμαχίων

 

Όλων των ειδών οι χειροτεχνίες μας λύνουν τα χέρια και μας επιτρέπουν να φτιάξουμε ακριβώς αυτό που ονειρευτήκαμε - "ακριβώς", όχι "περίπου".

Στην εικόνα μας το αριστοκρατικότερο δυνατό πλεκτό σύνολο, δηλαδή ένα ίσιο ταγιερ και η μπλούζα του. Έχει δύο αποχρώσεις του γαλάζιου, συν λίγο ιβουάρ, πολυ απλή γραμμή ώστε να αναδεικνυονται τα χρώματα του και ως στολίδι του τις κάθετες φάσες στο κούμπωμα.

Σίγουρα μπορεί να φορεθεί και εφέτος, σχεδόν 70 χρόνια μετά.

Φωτογραφίες από το Modes et Travaux, La mode de Pinktag

Το χάρτινο φόρεμα της δεκαετίας του 60.

 

Το βίντεο έχει πολλές εικόνες από χάρτινα φορέματα του 60, μια τάση που δεν κράτησε πολύ, όμως ήταν πρωτοποριακή, με αποτέλεσμα πολύ χαριτωμένο. 

1960, περιοδικο Seventeen

 

Πρόταση για κομψό ντύσιμο όλων των σωματότυπων, με αυτό το μονόχρωμο πλεκτό ίσιο ταγιέρ σε μπεζ, που έχει μπλούζα σε σκουρότερη απόχρωση μπεζ. Accent color εδώ το πορτοκαλί της σκουριάς για το καπέλο, τα γάντια και την τσάντα χειρός.

Ένα σύνολο κομψό που δεν σφίγγει το σώμα πουθενά αφού είναι πλεκτό, που σε πάει από γραφείο, μέχρι φαγητό, ταξίδι με αεροπλάνο ή τραίνο και αν τυχόν χρειαστεί, με ένα χρυσό μεγάλο κολιέ και χρυσή τσαντούλα, φτάνει έως και για ένα κοκτέιλ το βραδι.

Δυστυχώς αυτά συνέβαιναν το 1960. Σήμερα ένα τόσο ευκολοφόρετο και κομψό σύνολο δεν το βρίσκεις πουθενά, πρέπει να το παραγγείλεις μόνη σου σε πλεκτήριο.

1967 ρούχα σπιτιού

 

1967, ρούχα σπιτιού σε γραμμή πυτζάμας αριστερά και πραγματικές πυτζάμες με την ρόμπα τους, δεξιά. Υπάρχει κάτι και για τις μοντέρνες και για τις πιο παραδοσιακές.

Φωτο από κατάλογο Sears, La mode de pinktag.

Περιοδικό "Γυναίκα", 22 Σεπτεμβρίου 1965

 Στο εξώφυλλο της " Γυναίκας" τον 09/1965 βλέπουμε φθινοπωρινά ταγιέρ από μπουκλέ ύφασμα, που συμπληρώνονται από μεταξωτές μπλούζες στο ίδιο χρώμα και μοτίφ με το εξωτερικό ρούχο. 

Τα 3 ταγιέρ και οι 3  μπλούζες, έχουν όλα διαφορετικό πατρόν, τα 2 έχουν  σταυρωτό σακάκι, το 1 από όλα δεν έχει καθόλου γιακά, και βέβαια οι μπλούζες ομοίως παρουσιάζουν ποικιλία στον λαιμό.  Ωστόσο η γενική γραμμή είναι ίσια - ούτε φαρδιά, ούτε στενή-  και το μήκος της φούστας μοντέρνο, δηλαδή γύρω από το γόνατο. 

Γενικά μπορούμε να πούμε πως τα 3 σύνολα είναι πολύ νεανικά και δροσερά.

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

Paris succès, φορέματα για Ανοιξη και Φθινόπωρο

 

Απο το φιγουρίνι για μοδίστρες Paris succès Ανοιξη 1962, δυό φορέματα ενδιάμεσης σαιζόν (demie saizon). Είναι και τα δύο ίσια, με μανίκια 3/4 και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες στον κορμό. Το ένα έχει μικρό γιακά-γραβάτα που πετάγεται μέσα από έναν λοξό γιακά κι επαναλαμβάνεται πάνω στον γοφό,  το άλλο με όμορφη πατ και μεγάλα κεντημένα κουμπιά. 

Δυό φορέματα ό,τι πρέπει για τα κοντά ίσια σακάκια χωρίς γιακά -σαν τα Σανέλ- που ήταν τόσο πολύ  της μόδας το 1962  και παραμένουν ακόμα σήμερα δροσερά κι ευκολόχρηστα.

(φωτο κι επιχρvματισμός La mode de Pinktag)

Burda vintage

 

Το περιοδικό Burda έχει μια συλλογή πατρόν vintage. Όλα έχουν δημοσιεύει αρχικά στο Burda στον καιρό τους και την τελευταία δεκαετία έχουν ανατυπωθεί σε νέα τεύχη. Υπάρχουν πάντως και σε φάκελο, σε φυσικό μέγεθος, με οδηγίες για το κόψιμο και το ράψιμο κάθε μοντέλου.

Τα vintage πατρόν έχουν κάποιο βαθμό δυσκολίας μεγαλύτερο από τα τωρινά, όμως είναι πολύ όμορφα κομμάτια και το Burda επέλεξε όσα παρουσιάζουν ιστορικό ενδιαφέρον, όπως αυτό της εικόνας μας. 

 

Η πλάτη που κάνει μπουφάν και είναι πιο φαρδιά ή πιο μακριά από το μπροστινό μέρος, έκανε θραύση από την μέση του 50 και έως το 1965. Είναι πολύ ενδιαφερουσα και ταιριάζει με τα σημερινά μινιμαλ κομμάτια. Στις εικόνες μας βλέπουμε τις δύο παραλλαγές του πατρόν.

Φωτογραφίες

1959, καλοκαιρινά παπούτσια

 

Απο τον καταλογο των Galleries Lafyette για το καλοκαίρι του 1959, καλοκαιρινά γυναικεία παπούτσια για όλες τις περιστάσεις: γόβες διάτρητες για δροσιά, εξώφτερνες για παιχνιδιάρικα ντυσίματα, με γεμιστό τακούνι για πολύ περπάτημα, με πρόσθετη μπαρέτα για τις μεγαλύτερες κυρίες που χρειάζονται σταθερότητα στο βάδισμα. 

02/1962 φόρεμα Dior

 

Βραδινό και όμως τόσο απλό το φόρεμα Dior που προτείνεται για την εορταστική έξοδο του καρναβαλιού. Το σχέδιό του είναι πολύ λιτό: εβαζέ, αμάνικο, με μεγάλα κουμπιά στην μπροστινή ραφή και ζώνη υφασμάτινη στην μέση.  Βραδινό γίνεται εξαιτίας του υφάσματος, ένα ντεβορέ ύφασμα με μαύρη βάση το οποίο έχει κατά τόπους λαμέ επικάλυψη σε μπρονζέ χρώμα. Από το ίδιο ύφασμα το καπέλο σε σταθερή γραμμή,  με μαύρη φούντα στη κορυφή. Τα παπούτσια λεπτοφτιαγμένα, μυτερά, εξώφτερνα. 

Και ορίστε, η κομψή κυρία είναι έτοιμη για βραδινή έξοδο, από σινεμά έως φαγητό και  κλαμπ για χορό. 

(φωτό La mode de Pinktag, από Γυναίκα 02/1962)

1960 Lisner

 

Ο λουσίτης είναι ένα ακρυλικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε πολύ στην δεκαετία του 1960 για φω-μπιζού. Είναι κάπως βαρύ και καταφέρνει να παραμένει ημιδιαφανές, παρουσιάζοντας βάθος πεδίου στο χρώμα του (λάμπει από μέσα προς τα έξω, όταν πέφτει το φως πάνω του). Με τον λουσίτη φτιάχτηκαν πολυτελή σετ κοσμημάτων από μεγάλους οίκους φω- μπιζού, σχεδιασμένα επίτηδες πάνω σε βάσεις που είχαν μόνο περίγραμμα, ώστε να μπορεί το υλικό να λάμπει το ίδιο. Ο οίκος Lisner έφτιαξε τα πιο γνωστά και πετυχημένα τέτοια φω μπιζού, με μοτίφ επαναλαμβανόμενα, πολλές φορές φύλλα σε παστέλ αποχρώσεις. 

Στις φωτογραφίες μας ένα σετ Lisner του 1960, μια parure με 3 κομμάτια, κολιέ, σκουλαρίκια και καρφίτσα. Ασυναγώνιστο στο φως, ακόμα πιο ωραίο στην σκιά.

(φωτογραφίες La mode de Pinktag)