Layering necklaces

 

Φέτος το Καλοκαίρι της μόδας είναι τα κολιέ που φοριούνται σε στρώματα, δηλαδή πολλά μαζί. Η τεχνική αυτή θέλει προσοχή μονο σε δύο σημεία:
1) τα κολιέ πρέπει να έχουν κάποιο συνδετικό κρίκο μεταξύ τους, επομένως να βρίσκονται στο ίδιο χρώμα ή στο ίδιο θέμα ή στα ίδια μέταλλα.
2) το σύνολο ρούχων με το οποίο φοριούνται να είναι εντελώς μονόχρωμο.
Στην εικόνα μας ένας εντυπωσιακός συνδυασμός κολιέ με μεγάλα φυσικά πετρώματα + κολιέ με πολλά κορδόνια λαδί

(photo @la mode de Pinktag)

Εις ανάμνηση της δραχμής

 

***************************

Στην εικόνα βλέπουμε το αγαπημένο μου βραχιόλι. Το αγόρασα μόλις μπήκαμε στο ευρώ, από γνωστό μου κατασκευαστή που είχε την ιδέα να φτιάξει ένα κόσμημα αναμνηστικό με πεντάρες και δεκάρες της δραχμής. Στην πραγματικότητα εκείνη την στιγμή δεν είχα καταλάβει ότι θα το φορούσα με λύσσα, χειμώνα και καλοκαίρι, κάθε χρόνο από τότε και μετά.

Βασικά, τίποτα δεν είχα καταλάβει. Το ευρώ που υιοθετήθηκε ταυτόχρονα ως επίσημο νόμισμα από 21 χώρες της Ευρωπαϊκής κοινότητας, σε αυτές και η Ελλάδα, μου φαινόταν απλώς μια ακόμα αλλαγή στην ιστορία της χώρας. Όχι κάτι σημαντικό αλλά κάτι ακόμα που συνέβαινε. Μήπως δεν είχαμε αλλάξει νόμισμα μετά την Τουρκοκρατία, δεν πήγαμε από τα ξενικά γρόσια στην ελληνική δραχμή; Θα μου έπαιρνε λίγο να προσαρμοστώ νοητικά στους νέους υπολογισμούς, αλλά πόσο πιά, έτσι κι αλλιώς στα οικονομικά ήμουν όλη μέρα.

Πόσο λάθος είχα, πόσο λάθος!

Τους πρώτους δύο μήνες δεν χρειάστηκε να κάνω κανέναν υπολογισμό, οι τιμές στους καταλόγους και τα μεμονωμένα προϊόντα ήταν και στα δύο νομίσματα, και ίδιες με πριν έως το τελευταίο λεπτό: Ο καφές μου στον "Γρηγόρη" στοίχιζε 1,03 ευρώ. Όμως αιφνίδια στις 1 Μαρτίου ανέβηκε στο 1,10 "λόγω στογγυλοποίησης". Ο Γρηγόρης δεν μπορούσε να βρει τόσα πολλά δίλεπτα και πεντάλεπτα, γι αυτό στρογγύλεψε το ποσόν προς τα πάνω. Δεν του πέρασε καθόλου από τον νου να το στρογγυλέψει προς τα κάτω, παρά το ότι η αρχική τιμή του καφε μου βρισκόταν πολύ κοντύτερα στο 1 ευρώ παρά στο 1,10.

Αμέσως μετά ήρθαν οι παράλογες αυξήσεις. Σε χρόνο dt το κουλούρι στους πλανόδιους και το ματσάκι μαϊντανός στην λαϊκή, από 50 δραχμές πήγε 50 λεπτά, λες κι ήταν πολύ υποτιμητικο για το κουλούρι να στοιχίζει μόνο 15 λεπτά του ευρώ, όπως έπρεπε. Οι τιμές λοιπόν ανέβηκαν γενικά εξαιτίας του ευρώ, γιατί δεν λείπουν ποτέ οι επιτήδειοι στην Αγορά που ψάχνουν μια αναμπουμπούλα ώστε να ωφεληθούν. Ο,τι ανέβηκε, δεν ξανακατέβηκε ποτέ -με εξαίρεση το πετρέλαιο που παίζει ανάλογα τα στοιχήματα του Χρηματιστηρίου πάνω του. Μηδενικό οικονομικό όφελος από το ευρώ για εμάς τους πολλούς.

Το ζήτημα της ακριβείας που συνόδεψε το ευρώ ήταν ένα θέμα, όμως όχι το σπουδαιότερο. Η ατομική ταυτότητα του καθενός μας ήταν πιο σπουδαίο ζήτημα. Το ευρώ το ένιωθα και το νιώθω ξένο προς την χώρα μας, μη ελληνικό. Ξέρω ότι είμαστε μέρος της Ευρώπης κι η Ευρώπη μέρος της ελληνικής μυθολογίας, ωστόσο το ευρώ δεν είναι ούτε η ήπειρος Ευρώπη, ούτε το μυθικό πρόσωπο. Είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα πιθανόν γερμανικής επινόησης, με το ζόρι επιβεβλημένο σε όλους μας, τακτική κι αυτή συνηθισμένη στους Γερμανούς. Το βλέπω ακόμα σήμερα ως μια μπότα στο πρόσωπο μου.

Χάνοντας την δραχμή, έχασα κάτι από την εθνική μου ταυτότητα, από την εθνική κυριαρχία της χώρας μου, έχασα την σύνδεση με το παρελθόν. Φαίνεται σαν να μοιράζομαι ένα κοινό παρελθόν με τους Ιταλούς που είχαν λίρα, με τους Γερμανούς που είχαν μάρκο, με τους Γάλλους που είχαν φράγκο. Αυτό, δεν αληθεύει.

Χάνοντας την δραχμή, έβαλα ένα κενό στην κατανόηση των ιστοριών που μου έλεγε η γιαγιά μου, η μαμά μου κι η πεθερά μου, κι εγώ η ίδια δεν θα μπορώ να πω με τις σωστές λέξεις δικές μου ιστορίες στα εγγόνια μου, θα πρέπει να τις προσαρμόσω ανά σημεία όλες σε ευρώ. Γιατί να συμβεί αυτό;

Σε γενικές γραμμές αισθάνομαι αποκομμένη από το ευρώ, παρά το ότι όλη μέρα γράφω νούμερα σε χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ. Είναι λες και η ζωή συμβαίνει, όμως περιλαμβανει μόνο όσα λέμε με τους φίλους και τους δικούς μας και όσα κάνουμε με τα χέρια μας. Όλο το οικονομικό σκέλος του σήμερα, ναι, κάπου συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλού, όχι εδώ, στην ζωή που μετράει.

Το ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να ξαναφερω την δραχμή, για να μου ξαναγίνουν οι τιμές των πραγμάτων κατανοητές σε βάθος, για να νιώθω πως είμαι κι εγώ μέρος της οικονομικής ζωής της χώρας. Ας είναι. Τουλάχιστον μπορώ να φοράω το όμορφο βραχιόλι μου με τις δεκάρες και τις πεντάρες με υπερηφάνεια, ως υπενθύμιση του πόσο πιο όμορφη κι ανθρώπινη ήταν κάποτε η Ελλάδα και πόσο τυχερή εγώ που πρόλαβα να την ζήσω.

Ποιός θα το περίμενε πως μια μέρα οι δεκάρες κι οι πεντάρες πάνω μου, θα με έκαναν να νιώθω υπερήφανη!

Sears Summer of 1966

 

Κατάλογος Sears για το Καλοκαίρι του 1966, με γυναικεία παπούτσια σε φρέσκα χρώματα, χωρίς να λείπει το κλασικό άσπρο, μαύρο ή μπεζ

Sears 1930 Καλοκαιρινά εσώρουχα.

 

*******************************

Από τον Καλοκαιρινό κατάλογο Sears του 1930, παστέλ και λεπτά καλοκαιρινά εσώρουχα. Ορισμένα είναι από μεταξωτό κρεπ, άλλα πιο οικονομικά από ρεγιόν.

Όπως βλέπουμε τα περισσότερα στο κάτω μέρος τους έχουν λάστιχο γύρω από τον μηρό. Αυτό συμβαίνει επειδή τα εσώρουχα είναι φτιαγμένα ειδικά για το τσάρλεστον και τους υπόλοιπους ζωηρούς χορούς των 20s, οπότε η προφύλαξη εκ των προτέρων βοηθάει να αποφευχθούν απρεπείς αποκαλύψεις της γυναικείας ανατομίας.

Στην σελίδα υπάρχουν και 3 γεωμετρικά πλεχτά από λεπτό μαλλί, κι αυτά σχεδιασμένα σύμφωνα με την τελευταία λέξη της μόδας.

1950 Eclair Coupe Paris, μπλούζες και φούστες

 

**********************

Χαρούμενες και με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες οι μπλούζες και οι φούστες για την Άνοιξη του 1950, στο περιοδικό ραπτικής Eclair Coupe Paris. Η συνταγή είναι ένα ουδέτερο χρώμα ταιριασμένο με ένα φωτεινό, στο ίδιο ντύσιμο. Αυτή η συνταγή έχει επιτυχία ακόμα και σήμερα.

(photo και ρετούς La mode de Pinktag)

ΝΤΥΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΉ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

 

Στην φωτογραφία μας μια κυρία εξετάζει με περιέργεια το φόρεμα της ηθοποιού Βίκυ Ντούγκαν, το 1957, σε μια απονομή κινηματογραφικών βραβείων στην Φλόριντα. Η Βίκυ είναι γνωστή κυρίως ως εκείνη που ενέπνευσε τον χαρακτήρα κόμικ της πληθωρικής Τζέσικα Ράμπιτ.

Ποιό είναι το νόημα της εικόνας μας; Απλούστατα, ποτέ δεν μπορείς να είσαι κομψή αν διαφέρεις ενδυματολογικά πολύ από την εποχή σου. Για την κομψότητα δεν έχει σημασία εάν το ντύσιμό σου εμπνεύσει καλλιτέχνες ή εάν μετά από 50 χρόνια το θαυμάζουν σε φωτογραφίες σου ή το μιμούνται όλοι. Το ζήτημα είναι την μέρα που ντύνεσαι, για τ περιβάλλον στο οποίο θα βρεθείς να είσαι ευχάριστα ντυμένη και όχι με τρόπο που θα τραβάει υπερβολικά την προσοχή.

ΤΑ ΠΑΣΤΕΛ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

 

Είναι γεγονός ότι καθώς μεταβάλλονται οι εποχές του Χρόνου, ομοίως πρέπει να μεταβάλλονται τα χρώματα που χρησιμοποιούμε στο ντύσιμό μας. Ο Χειμώνας μας ωθεί προς τις δραματικές αντιθέσεις άσπρο-κόκκινο, που εναρμονίζονται με τα άσπρο-μαύρο χιονιού και περίγυρου που υπάρχει στο ιδεατό χειμερινό σκηνικό τους μυαλού μας (κυρίως). Η Άνοιξη με τα φρέσκα μπουμπούκια της και την πράσινη βλάστηση, ευνοεί τα παστέλ σύνολα ρούχων.

Μπεζ λοιπόν, ροζ, κίτρινο λεμονί και μωβ απαλό για το σπορ σύνολο της σημερινής μέρας. Πολύχρωμη η μπλούζα, μονόχρωμο το παντελόνι και το κοντό πανωφόρι, καφέ σκούρο μόνο τα μποτάκια και η τσάντα. Ένα ντύσιμο χρηστικό για το άτομο, ευχάριστο στο μάτι, ελαφρώς απροσδόκητο με την ψυχεδελικό εμπριμέ της μπλούζας, ταιριαστό πάντως με την σαιζόν.

Ελπίζω να σας αρέσει

Rémy Hétreau , Ένας κόσμος μαγεμένος

 

Ο Ρεμί Ετρό (1913-2001) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γραφίστας, χαράκτης, εικονογράφος και σχεδιαστής, που έγινε γνωστός για τις ονειρικές, ιδιότροπες και λίγο σουρεαλιστικές εικόνες του. Ο κόσμος του Rémy Hétreau είναι πολύπλευρος. Αυτό μπορεί να οφείλεται στις εμπειρίες της ζωής του, οι οποίες, μετά τις σπουδές του στο Lycée Pothier στην Ορλεάνη, τον οδήγησαν στην École Boulle. Μετά την αποφοίτησή του, έγινε διακοσμητής στην Galeries Lafayette στην Ορλεάνη, όπου γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του. Από το 1945 και μετά εγκατέλειψε την διακόσμηση, ακολούθησε καριέρα ως καλλιτέχνης και έλαβε πολλά βραβεία. Δίδαξε στο Παρίσι, το Μόντρεαλ και την Ορλεάνη. Διετέλεσε πρόεδρος των "Artistes Orléanais" (Καλλιτεχνών της Ορλεάνης) από το 1964 έως το 1984.

Μαζί με τον Jean Denis Malclès και άλλους ζωγράφους δημιούργησε την μόνιμη έκθεση Salon de l’Imagerie και ήταν από τους πιο αποτελεσματικούς οργανωτές της. Αυτή η περίοδος άφησε το στίγμα της στην Γαλλία με δημιουργίες πολλών καλλιτεχνών που είχαν ξεχωριστό στυλ. Η επιρροή του Hétreau σε νεότερους καλλιτέχνες ήταν και εξακολουθεί να είναι σημαντική. Ο ίδιος θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό το ονειρικό στυλ εικονογράφησης, του οποίου ήταν ένας από τους πρωτοπόρους. Το έργο του όμως σε βάθος χρόνου δείχνει ότι, αντί να περιορίζεται σε μια φόρμουλα, ακολούθησε το προσωπικό του μονοπάτι, εμβαθύνοντας συνεχώς στην κατανόησή του. Το γραφιστικό του έργο - σχέδια, χαρακτικά, εικονογραφήσεις - μαρτυρά, ίσως καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο, την ποιότητα και την αυθεντικότητα του ταλέντου του.

Ο κριτικός τέχνης Ρενέ Μπαρζαβέλ είπε γι' αυτόν: «Στον κόσμο γύρω του, είναι πάντα άνοιξη. Έχει ένα ανθισμένο δέντρο στην καρδιά του».

Οι φιλότεχνοι αγάπησαν ιδιαίτερα την σειρά του καλλιτέχνη του 1945 "Τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα", τα οποία προσωποποιούνται από γυναίκες τυλιγμένες σε δημιουργίες Υψηλής ραπτικής.

Την δεκαετία του 1950, η Εθνική Επιτροπή Προπαγάνδας για το ανάδειξη του Οίνου (Comité National de Propagande en Faveur du Vin), μια γαλλική κυβερνητική υπηρεσία επιφορτισμένη με την προώθηση των κρασιών της χώρας και του τουρισμού στις οινοπαραγωγικές περιοχές, του ανέθεσε να δημιουργήσει μια σειρά εικονογραφημένων χαρτών με τίτλο "Les Vignobles de

France", "οι οινοπαραγωγικές περιοχές της Γαλλίας". Υπήρχαν έντεκα τέτοιες: Ανατολικές Περιφέρειες, Νορμανδία, Καμπανία, Μπορντό, Ροδανός, Βουργουνδία, Προβηγκία, Αλσατία, Λίγηρας, Ρουσιγιόν και η τότε γαλλική αποικία της Αλγερίας. Οι εξαιρετικά διακοσμητικοί, πληθωρικοί χάρτες του παρουσιάζουν μια χαρούμενη αισθητική των μέσων του αιώνα, γι αυτό έως και σήμερα είναι περιζήτητοι στην αγορά αναπαραγωγής έργων Τέχνης. Ο Ρεμύ δημιούργησε επίσης σχέδια για πορσελάνες Haviland Limoges και ζωγράφισε τεράστιες τοιχογραφίες (κυρίως στο Maison de l'Amerique Latine στο Παρίσι και στην Ecole Nationale des Douanes).

Στις εικόνες μας βλέπουμε τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα + τις 7 αρετές . Στις φωτό βρίσκονται κατά σειρά:

Η Γενναιοδωρία και η Απληστία ντυμένες από τον Paquin

Η Υπερηφάνεια και η Σεμνότητα ντυμένες από τον Lelong

Η ζηλοφθονία και ο αλτρουισμός ντυμένες από τον Marcel Rocha

Η οκνηρία και η δραστηριότητα ντυμένες από τη Madelaine

Vramant

Η πολυτέλεια και η αγνότητα ντυμένες από την Madame Gres

Η λαιμαργία και η εγκράτεια ντυμένες από τον Mad Carpentier

Η οργή και η υπομονή ντυμένες από τον Fath

"Τραμ στην Κοπεγχάγη,"

 

Paul Gustav Fischer (Δανός, 1860-1934)

"Τραμ στην Κοπεγχάγη,"

ΓΙΑ ΕΚΕΊΝΟΝ ΚΑΙ ΕΚΕΊΝΗ

 

1962 και ο ειδικός χριστουγεννιάτικος κατάλογος Sears προσφέρει στους κυρίους και τις κυρίες τους ένα κοινό μοντέλο καμπαρντίνας. Η γραμμή του είναι ριχτή, με ρεγκλάν μανίκια και τσέπες με πατ, όμως έχει μια πρόσθετη ζώνη για όποιον θέλει να φορέσει την καμπαρντίνα του κοντά στο σώμα. Κατασκευάζεται από μείγμα βαμβακερού και πολυέστερ, με επικάλυψη-αδιαβροχοποίηση Scotchgard. Για τις πολύ κρύες μέρες του Χειμώνα μπορεί να φορεθεί μαζί με την χνουδωτή εσωτερική του επένδυση που προστίθεται ή αφαιρείται με φερμουάρ στο κυρίως σώμα της καμπαρντίνας. Διατίθεται μόνο σε ιβουάρ καΙ μαύρο.

Ένα κομμάτι που ακόμα σήμερα φοριέται στην ίδια γραμμή, χωρίς καμία αλλαγή σε οποιαδήποτε λεπτομέρεια.

Βροχή την Άνοιξη.

 

Βροχή την Άνοιξη σημαίνει πως ναι μεν θα βρέχει, αλλά η θερμοκρασία θα είναι μεσαία, επομένως δεν χρειάζεται ρούχα χοντρά όπως τον Χειμώνα. 

Αυτήν την κοντή σπορ καμπαρντίνα την έχω φορέσει πέρσι σε μια ανάρτηση με ρούχα κόκκινα και μαύρα. Σήμερα την συνδυάζω με διάφορες αποχρώσεις του καφέ: μεσαίο για το παντελόνι μου, σκούρο για την πλεχτή ζακέτα. Από κάτω τα πολύ καλά μου μποτάκια που είναι πλεγμένα με ψιλές λουρίδες δέρμα κατσίκας (σεβρώ) σε κρεμ και κάμελ.

Νομίζω πως το σύνολο είναι αποτελεσματικό για τις καιρικές συνθήκες, ευκολοφόρετο για μένα που το χρησιμοποιώ, και ευχάριστο για το μάτι του θεατή. Ελπίζω να σας αρέσει. 

Η Γουόλις Σίμσον και το "φόρεμα με μαϊμούδες"

 

Στις φωτογραφίες μας η Γουόλις Σίμπσον, Δούκισσα του Ουίνδσορ (1896-1986) με το φόρεμα Monkey Dress που σχεδίασε ο Γάλλος μόδιστρος Hubert Givenchy, το 1960.

Γεννημένη ως Μπέσι Γουόλις Γουόρφιλντ, η δούκισσα ήταν Αμερικανίδα κοσμική και σύζυγος του πρώην Βρετανού βασιλιά Εδουάρδου Η΄, αργότερα Δούκα του Ουίνδσορ, ο οποίος παραιτήθηκε από τον θρόνο προκειμένου να την παντρευτεί - η βασιλεία του διήρκεσε από τον Ιανουάριο έως τον Δεκέμβριο του 1936. Ο γάμος με τον Έντουαρντ ήταν ο τρίτος γάμος της Γουόλις.

Μη θεωρούμενη καλλονή, η Σίμπσον ήταν γνωστή για την αίσθηση του στυλ και το χαρακτηριστικό της χτένισμα, το οποίο κράτησε με πολύ μικρές παραλλαγές όλη της την ζωή.

Η Γουόλις ήταν μια από τις πρώτες πελάτισσες του Christian Dior, είχε συμμετοχή στον σχεδιασμό των ρούχων που φορούσε και συγκρούστηκε με την Κοκό Σανέλ όταν η Κοκό αρνήθηκε να αλλάξει τα σχέδιά της για να ταιριάζουν στη Δούκισσα.

Ο Δούκας, πολύ κομψός άντρας ο ίδιος, από την αρχή έως το τέλος της ζωής τους την κατέκλυζε με κοσμήματα. Η συλλογή κοσμημάτων της δημοπρατήθηκε από τον οίκο Sotheby's για 37 εκατομμύρια λίρες το 1987 (άνω των 100 εκατομμυρίων λιρών σήμερα).

Στη βιογραφία της, η Simpson είπε: «Δεν είμαι όμορφη γυναίκα. Δεν έχω τίποτα άξιο να το κοιτάς, οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ντύνομαι καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Το φόρεμα με μαϊμούδες είναι μια πολύ τολμηρή ιδέα, που ίσως δεν αρέσει σήμερα. Στον καιρό του θεωρήθηκε εξωφρενικό, αλλά και ευχάριστο στο μάτι με τα απαλά του χρώματα και το κέντημα χειρός. Σε κάθε περίπτωση, η ίδια η Γουόλις παραμένει ίνδαλμα και πηγή έμπνευσης για τις κομψές γυναίκες όλων των εποχών.

1954, Stetson hat

 

1954, διαφήμιση της εταιρείας Stetson για το μοντέλο της "Sussex with the Mode Edge', ένα ευκολοφόρετο καπέλο σε γκρι τσόχα , με κορδέλα στο μπορ διαφορετικού χρώματος (εδώ η κορδελα είναι απλώς πιο σκούρο γκρι, σε άλλα χρώματα τσόχας η κορδέλα έρχεται σε αντίθεση με το σώμα του καπέλου).

Μια ακόμα ωραία ιδέα από την σπουδαία εταιρεία καπέλων.

(φωτό @La mode de Pinktag)

1939 Sears σελίδα 432

 

*************************

Όμορφα πανωφόρια σε γραμμή καμπαρντίνας, με προαιρετική επένδυση, που καθιστά κάθε πανωφόρι χρήσιμο για όλο το Φθινόπωρο και όλο τον Χειμώνα. Η γραμμή είναι πολύ αρρενωπή, με βάτες στους αντρικούς ώμους και ζώνη στην μέση, στοιχεία τα οποία φτιάχνουν το ιδανικό τρίγωνο ευρωστίας και γυμνασμένου σώματος.

Οπωσδήποτε, χρήσιμα και πρακτικά ρούχα.

1959, Aures

 

1959, διαφήμιση στο Vogue κόκκινου ταγιέρ της εταιρείας Aures.

1955, mAX FACTOR

 

1955, μια διαφήμιση για το καινούργιο κόκκινο κραγιόν της Max Factor , το Crushed rose, που ήταν αδιάβροχο.

11/1959, Le petit Echo de la Mode

 

Και τι δεν έχουν τα φορέματα στον 11~1957 στο περιοδικό Le petit Echo de la Mode: χρώματα, όμορφες λεπτομέρειες, υφάσματα που κινούν την προσοχή με την υφή τους!

Οι τσάντες πολύ γεωμετρικές, οι γόβες μυτερές, τα κολιέ μακριές σειρές από κρύσταλλα ή πέρλες.

Περίπου τέλεια!

(Φωτο La mode de Pinktag)

Winter of 2026, Anna Sui

 Απο τα παστέλ έως τα πολύ έντονα χρώματα και όλες οι ενδιάμεσης έντασης αποχρώσεις, στα ρούχα της Anna Sui για τον Χειμώνα του 2026

Hack for a loose sweater

 

Τυχαίνει να έχω μερικά ριχτά πουλόβερ από προηγούμενες χρονιές που δεν μου αρέσουν πιά. Τώρα τα φοράω με καρφίτσες που συμμαζεύουν το φάρδος τους με διάφορους τρόπους (τους οποίους θα σας δείξω σε αναρτήσεις).

Σήμερα έχω δημιουργήσει 2 πιέτες στο μπροστινό μέρος του πλεκτού και τις έχω πιάσει μεταξύ τους με μια μεγάλη οριζόντια καρφίτσα. Αυτό σχηματίζει έναν τύπο μεγάλου Χ στον κορμό μου και διαγράφει αρκετά την μέση μου.

Miss Fisher's hats video

 

1949, Μποτάκι "Tudras"

 

****************

1949 διαφήμιση στο αγγλικό Vogue για την εταιρεία Russel & Bromley. Στην εικόνα μας ένα ζευγάρι σπορ μπότες για περπάτημα στην εξοχή τον Χειμώνα, δηλαδή στο χιόνι ή τις λάσπες. Η μπότα είναι φτιαγμένη από δέρμα μοσχαριού, με μικρή πλατφόρμα που κρατάει το πέλμα μακριά από το άμεσο κρύο του εδάφους και λαστιχένια σόλα.

(φωτογραφία από την σελίδα του περιοδικού La mode de Pinktag)

1953, οι αληθινά φαρδιές φούστες

 

Πόσο φαρδιές ήταν οι φαρδιές φούστες της δεκαετίας του 1950; Ήταν πολύ φαρδιές στο στρίφωμα, τόσο που απλωμένες στο τραπέζι σχημάτιζαν ένα πλήρη κύκλο -στο κέντρο του κύκλου βρισκόταν η μέση και στην περιφέρεια του κύκλου το στρίφωμα. Στην εικόνα μας το μοντέλο δεξιά έχοντας τα χέρια στις πλαϊνές τσέπες, μας κάνει μια μικρή επίδειξη του φάρδους της κόκκινης φούστας.

(φωτογραφία La mode de Pinktag από Modes et Travaux 10/1953)

Καφέ + μουσταρδί για την βροχή

 

Για μια μέρα με βροχή και σε αποχρώσεις του κάμελ και του ουδέτερου καφέ φτιάχτηκε το σημερινό σύνολο που αποτελείται από αυθεντική 60s γαλλική καμπαρντίνα με δερμάτινη ζώνη στην μέση, παντελόνι ίσιο και μάλλινο πόλο, ένα μεγάλο φουλάρι σε διάφορες αποχρώσεις του καφέ -τυρκουάζ και το καλό μου μπεζ καπέλο. Κοσμήματα μόνο μια μεγάλη καρφίτσα κι ένα δαχτυλίδι.

Η καμπαρντίνα έχει πιέτες στην πλάτη, γαζωμένες από την μέση και πάνω, αλλά δεν κατάφερα να την φωτογραφίσω καλά. Στον δρόμο αυτό που κινεί την προσοχή είναι το καπέλο, μέσα στο γραφείο το φουλάρι τραβάει όλα τα βλέμματα.

Sears , Χειμώνας του 1955.

 

Κατάλογος Sears , Χειμώνας του 1955. Στο τμήμα των ανδρικώ ν ρούχων δυό σπόρ σακάκια από σουέντ δέρμα, σε χρώμα μπεζ ή κανελί, με διαφορετικό κόψιμο και λεπτομέρειες. Κατάλληλα για περίπατο στην εξοχή.

#1950s