Σουτιέν Prestige 1953

 

Διαφήμιση των σουτιέν Prestige 1953. Είναι φτιαγμένο από βαμβακερό σατέν κι έχει ακρυλικό υλικό μόνο το τριγωνο στην μέση του θώρακα και τις τιράντες. Ο,τι πρέπει για Καλοκαίρι.

Το στάνταρ ομορφιάς για πάρα πολλές δεκαετίες ήταν το μικρό στηθος, που είχε εφηβική γραμμή. Τα σουτιέν δεν είχαν καθόλου ενίσχυση που μεγάλωνε το μέγεθος. Γι αυτό τα γαλάζια, ροζ, κίτρινα σουτιέν σε βαμβακερή μπροντερί αγκλαίζ ήταν μονίμως διαθέσιμα.

Ειδικά την δεκαετία του 70 και 80 που χρησιμοποιηθηκε ευρέως το νάιλον, το σουτιεν εγινε απλώς ένα διάφανο ή δαντελενιο τρίγωνο υφασματακι μέσα σε ένα πλαίσιο από λάστιχο. Τα σουτιέν Aubade που ειδικεύονται στην πολυτέλεια είχαν μόνο δαντέλα παντού κι ένα λάστιχο φαρδος 1 εκατοστού από κάτω.

Στην Γερμανία που οι γυναίκες είναι πιο εύσωμες και το στήθος τους γενικά πιο απαιτητικό, επινοήθηκαν σχεδιασμοί που προσέφεραν υποστήριξη , δηλαδη δύο λάστιχα που σχημάτιζαν Χ ανάμεσα στις δύο cup + πιο φαρδιές τιράντες και πλαϊνά, διατηρώντας το κύριο μέρος του σουτιέν λεπτό και εύκαμπτο.

Στην χώρα μας υπήρχαν καταστήματα που έφτιαχναν σουτιέν επί παραγγελία για κυρίες με DD μέγεθος μαστού και όλες τις διαστάσεις σκελετού.

Αυτά όλα τελείωσαν το 1990 περίπου με το Wonderbra και για περίπου 20 χρόνια φαινόταν αδιανόητη βλακεια το λεπτό σουτιέν.

Ευτυχώς οι brallettes έδειξαν στην πράξη σε τι χρησιμεύει το εσώρουχο χωρίς αφρούς και βάτες μέσα του. Τώρα υπάρχουν όλες οι επιλογές διαθέσιμες.

Η μυστηριώδης "Πρώτη Κυρία της Ελλάδας"

 

Ιδού ένα τσούρμο εφημερίδες που αναφέρουν την γυναίκα του Πρωθυπουργού της Ελλάδας ως "Πρώτη Κυρία", προσπαθώντας να την κολακεύσουν και βαδίζοντας ΕΞΩ από τα όρια του πολιτεύματος μας. Στην Ελλάδα δεν έχουμε πρώτη κυρία, ούτε τελευταία. Είμαστε όλες κυρίες, με ίσο μερίδιο αξιοπρέπειας και τιμής. Στην χώρα μας το πολίτευμα είναι κοινοβουλευτική Δημοκρατία και τίποτα άλλο.

Ο τίτλος της Πρώτης Κυρίας αποδίδεται μόνο στην σύζυγο του Προέδρου των ΗΠΑ, κι αυτό ανεπίσημα και μόνο από το 1930 και μετά. Εως τότε οι γυναίκες των Προέδρων ήταν η κυρία Ρούσβελτ, η κυρία Γουασινγκτον κλπ. Στις ΗΠΑ οι πολίτες κάνουν ξεχωριστές εκλογές για τον Πρόεδρο τους που είναι ο απόλυτος άρχοντας της εκτελεστικής εξουσίας και ξεχωριστές για τους γερουσιαστές στο Κοινοβούλιο. Η γυναίκα του Προέδρου, έχει μια κάποια πολιτική δράση και ολόκληρο επιτελείο από προσωπικό του Λευκού Οίκου, που οργανώνει τις υποχρεώσεις της.

Οι σύζυγοι των πρωθυπουργών της χώρας μας δεν απολαμβάνουν καμίας ιδιαίτερης τιμής, διότι δεν έχουν καμία πολιτική δραστηριότητα, και μάλιστα δεν έχουν καν ίδιο επίθετο με τον σύζυγό (αφού οι παντρεμένος γυναίκες στην χώρα μας διατηρούν υποχρεωτικά το πατρικό τους επίθετο), γι αυτό και όλες συνεχίζουν τις προηγούμενες ασχολίες τους (την εταιρεία τους, την ιατρική, την ακαδημαϊκή πορεία, οι 3 τελευταίες).

Η απαράδεκτη προσπάθεια των δημοσιογράφων να αποδώσουν τίτλο τιμής στην γυναίκα του Πρωθυπουργού, δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως προσβολή από εμένα που είμαι κυρία και θέλω να ζω σε χώρα ισοτιμίας και ως δείγμα δουλοπρέπειας για όσους το κάνουν.

Έχει αυτή η ανάρτηση σχέση με την κομψότητα; Ναι, έχει για εμένα. Δεν πρέπει ποτέ να υποκλίνεσαι σε άτομα που δεν τους αξίζει η υπόκλιση. Ίσια την πλάτη και ψηλά το κεφάλι, πάντα.

(@La mode de Pinktag)

Μια πιο ωραία Λολομπρίτζιτα

 

Στην 1η φωτό μια Λολομπρίτζιτα παλιάς μόδας (η αληθινή) και δίπλα μια Λολομπρίτζιτα μοντέρνα, φρέσκια,  με photoshop. Ποια είναι πιο όμορφη; Μα, η καινούργια, για όποιον έκανε το photoshop και όσους πιέστηκε πολύ το μυαλό τους από το Instagram.

Τι να την κάνουμε την αληθινή Τζίνα, που με τα δικά της μούτρα μπήκε στον κινηματογράφο και έπαιξε σε ταινίες ώσπου έγινε γνωστή; Ναι, δεν ήταν τότε για τις ηθοποιούς  τα όμορφα μούτρα το κύριο ζήτημα, αλλά η υποκριτική ικανότητα, όμως οι καιροί άλλαξαν, τώρα το θέμα είναι πώς φαίνεσαι ακίνητη στις φωτό του Instagram. Έχεις χείλη αρκετά σαρκώδη; Οχι; Ορίστε ένα filler. Έχεις την καινούργια μυτούλα με την άσπρη γραμμή στο μέσον και τις 2 σκουρότερες στα πλάγια; Δεν έχεις; Κανένα πρόβλημα, θα στην  ζωγραφίσουμε; Έχεις το κατάλληλο χρώμα μάτια, αυτό που κάνει ωραία αντίθεση με το γκρι eye-liner; Δεν έχεις, έχεις καστανά σκούρα μάτια; Α, όλα κι όλα, τέτοιο χρώμα ήταν της μόδας παλιά, πολύ παλιά, θα το ασπρίσουμε λίγο, πάρε ένα σκούρο γαλάζιο να πορεύεσαι. Έχεις το κατάλληλο contouring, αυτό που είναι στην μόδα τον Ιούνιο 2023; Το διευκρινίζω πάλι, της μόδας τον Ιούνιο του 2023, γιατί το contouring αλλάζει μόδες κάθε 2 μήνες, όπως μας ενημερώνουν οι YouTubers αισθητικοί. Δεν το έχεις αλλά έχεις το δικό σου φυσικό περίγραμμα του 1960; Don't worry, εδώ είναι το photoshop για σένα, θα στο βάλουμε να έχεις το μοντέρνο πρόσωπο. 

Ορίστε, τελειώσαμε, να μια Λολομπρίτζιτα που γεννήθηκε το 1995 κι είναι 28 χρονών το 2023: έχει το ίδιο πρόσωπο με όσες γεννήθηκαν το 1995 κι είναι στο Instagram. 

Η ερώτηση είναι ποιός είναι αυτός που κάνει φωτοσόπ στα πρόσωπα των άλλων, χωρίς να τους ρωτήσει; Γιατί, ασφαλώς δεν την ρώτησε, η Λολομπρίτζιτα ήταν πολύ ευχαριστημένη με το δικό της πρόσωπο, δεν έκανε ούτε μισή επέμβαση ως τον θάνατό της; 

Μάλλον είναι κάποιος που του φαίνεται παραφωνία το πρόσωπο της Τζίνας, το κοιτάζει και δεν καταλαβαίνει πώς κατάφερε να επιτύχει ας πούμε την διασημότητα με αυτό το λεπτό άνω χείλος, οπότε σκέφτηκε να το διορθώσει. Είναι ένας  μικρός θεός που φτιάχνει την τελειότητα με το πρόγραμμα στο κομπιούτερ του. 

Ή, είναι ένας μικρός ανόητος, που δεν καταλαβαίνει ότι  δεν αναζητούμε καμία τελειότητα στα πρόσωπα, ούτε των ηθοποιών, ούτε των δικών μας. Τα αγαπάμε επειδή αγαπάμε τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω τους. 

ΜΕ ΠΟΙΑ ΘΕΑ ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΝΑΤΑΣΑ

Για κάποιον λόγο που δεν αντιλαμβανόμαστε οι δημοσιογράφοι επιμένουν να γράφουν βλακώδεις κολακείες για τις συζύγους επιφανών πολιτικών, που στερούνται οποιασδήποτε βάσης, όπως π.χ. αυτό το άρθρο με τίτλο:

"Σαν αρχαία Ελληνίδα Θεά. Όλοι κοιτούσαν την Νατάσα Παζαΐτη που πήγε ντυμένη έτσι στο Ηρώδειο".

Η Νατάσα Παζαΐτη είναι χαμηλών τόνων, συντηρητική και καλοβαλμένη γενικά, όμως ετούτη είναι μια εντελώς ασήμαντη εμφάνιση της. Όπως βλέπουμε φοράει κοινό στενό παντελόνι πολύ μικρό στους γοφούς, κοινότατη λευκή μπλούζα που "τραβάει" στο στήθος, συνηθισμένο σακάκι με φριχτή εφαρμογή στο μανίκι και χοντροειδείς πλατφόρμες. Προς τι λοιπόν η κολακεια για ένα ντύσιμο με ετοιματζίδικα κομμάτια, που όλα έχουν ελαττωματική εφαρμογή; Πού είναι το κομψό και ειδικώς το αρχαιοελληνικο;

Οι αρχαίες Ελληνίδες φορούσαν τα εντελώς αντίθετα ρούχα, δηλαδή φορούσαν ριχτούς μάξι χιτώνες με πολλές πτυχώσεις που αμυδρά περιέγραφαν το σώμα και λεπτοφτιαγμένα σανδάλια χωρίς τακούνι. Παπούτσια με ψηλό μονοκόμματο τακούνι, τους κοθόρνους, φορούσαν μόνο οι ηθοποιοί για να φαίνονται επιβλητικότεροι επι σκηνής, όμως οι κόθορνοι ήταν συνώνυμο της κακογουστιάς και χλευάζονταν, αν τολμούσε κανείς να τους χρησιμοποιήσει στην πολιτική του ζωή - π.χ. οι ιερόδουλες.

Να σημειώσω ότι αυτό το ντύσιμο αν και βρισκόμαστε στο Καλοκαίρι, είναι πολύ πρόχειρο για το αρχαίο θέατρο Ηρώδειο και για την περίσταση, δηλαδή την εκτέλεση της Τρίτης συμφωνίας του Μάλερ. Η Παζαΐτη θα μπορούσε να φορέσει ένα επίσημο φόρεμα έως το γόνατο, λεπτά πέδιλα ή γόβες και ταιριαστό μαντό ή μια πολυτελή εσάρπα. Εάν δεν κάνεις μια κάποια προσπάθεια στο ντύσιμό σου όταν παρακολουθείς ζωντανά κλασική μουσική, πότε θα την κάνεις;

Αυτό βεβαίως είναι προσωπικό ζήτημα που ο καθένας το κρίνει μόνος του, εδώ συζητάμε το άρθρο της φωτογραφίας που περιγράφει με ανεδαφικές κολακειες το συγκεκριμένο απλούστατο ντύσιμο της συζύγου του πρώην πρωθυπουργού κ. Καραμανλή.

Ασφαλώς, μπορεί να κάνω λάθος σε όλα κι η Νατάσα Παζαΐτη να μοιάζει πράγματι με αρχαία Θεά. Εάν είναι έτσι, παρακαλούμε την αρθρογράφο να μας πει με ποια Θεά μοιάζει.

(Pinktag)

Τα βίντεο για γυναίκες 50+

 

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη η σχεδιάστρια Καρολίνα Χερέρα  είπε πως μετά τα 40 οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν τα μαλλιά τους κάτω από τους ώμους, ή να φοράνε μίνι κλπ. Τα λόγια της δέχτηκαν μεγάλη αποδοκιμασία από το κοινό, με αποτέλεσμα να γραφτούν άπειρα άρθρα όπου η Γκουίνεθ Πάλτροου εμφανιζόταν με μίνι ως αντεπιχείρημα στην Χερέρα, η Τζένιφερ Λόπεζ με τα πολύ μακριά μαλλιά της, η Βασίλισσα Λετίσια της Ισπανίας με έξωμο φόρεμα και πολύ ωραία μπράτσα κλπ. 

Την ίδια στιγμή στο YouTube υπάρχουν άπειρα βίντεο με συμβουλές styling για γυναίκες πάνω από 50 ετών, "Πώς να φορέσετε σορτς μετά τα 50" και "πώς να φορέσετε κολάν μετά τα 50", "Πώς να φορέσετε φόρεμα με βαθύ ντεκολτέ μετά τα 50".  Όλα τους είναι ενθαρρυντικά στις γυναίκες άνω των 50 και οι αντιλήψεις των YouTuber φαίνεται να συμπίπτουν με το κοινό που αποδοκίμασε την Χερέρα. 

Νομίζω πως για να εξετάσουμε σωστά το ντύσιμο, πρέπει να χωρίσουμε τις γυναίκες σε δυό ομάδες: σε αυτές που θέλουν να παρουσιάζονται δημοσίως όσο καλύτερα γίνεται και σε αυτές που δεν τις ενδιαφέρει πώς φαίνονται, αλλά τις ενδιαφέρει να κάνουν το κέφι τους. 

Εάν ανήκετε στην 1η κατηγορία, ακολουθήστε τις συμβουλές της Χερέρα. Ο χρόνος που περνάει δεν είναι ιδεολογικό κατασκεύασμα, είναι πραγματικό γεγονός. Τα μαλλιά μετά τα 40 δεν είναι πια τόσο υγιή και ομαλά ώστε να φαίνονται όμορφα μακριά -όπως φαίνονταν στα 20. Ένα κόψιμο έως τους ώμους δίνει μαλλιά ευπαρουσίαστα με γρήγορο styling ή και καθόλου styling, το μακρύτερο χρειάζεται κόπο και πολλές θεραπείες αποκατάστασης για να είναι όμορφο. Οι celebrities εκτός από το ότι έχουν άπειρους κομμωτές στην διάθεσή τους, δεν μας δείχνουν τα δικά τους μαλλιά αλλά extentions. 

Το ίδιο συμβαίνει με τα κολάν. Ακόμη κι οι ελάχιστες γυναίκες άνω των 50 που περνάνε άπειρο χρόνο στο γυμναστήριο, και πάλι δεν μπορούν να εξαλείψουν την κυτταρίτιδα ώστε να φορέσουν τα προδοτικά κολάν που δείχνουν ανάγλυφα όλο το εσωτερικό στα οπίσθια.  

Το ίδιο συμβαίνει με τα σορτς, καμία δεν μπορεί να αποφύγει τις μικρές σπασμένες φλέβες στο πόδι που όλες φαίνονται με σορτς ή μίνι φούστες. 

Χωρίς κολάν, μίνι, μακριά μαλλιά, τι σημαίνει αυτό; Οι γυναίκες πάνω από 50 πρέπει να κυκλοφορούν καλυμμένες και με μαλλιά έως τους ώμους. Ναι, αυτό σημαίνει, για όσες δεν έχουν σκοπό να αποκαλύψουν σε όλο τον κόσμο τα αδύναμα σημεία τους. Ο χρόνος που περνάει είναι ένα από τα πράγματα με τα οποία πρέπει να συμφιλιωθεί κανείς. Το γεγονός έχει και τα θετικά του. Οι μεγαλύτερες γυναίκες δεν φαίνονται κωμικές όταν φοράνε πολύ μεγαλοπρεπή ρούχα, αυτά που λέμε ρούχα μιας ντίβας, π.χ. ένα μάξι μαύρο φόρεμα με ένα τεράστιο γεωμετρικό κολιέ, ή ένα πολύχρωμο αφρικάνικο καφτάνι, ή 7 σειρές πέρλες μαζί. Στις νέες κοπέλες αυτά τα ρούχα είναι αστεία, το σορτσάκι τους κι ένα μακό με τιραντάκια φτάνει και περισσεύει για να αναδειχθεί η ομορφιά τους. 

Όλα τα παραπάνω τα λέμε για όσες θέλουν να φαίνονται πάντα όσο καλύτερες γίνεται. Για όσες δεν ενδιαφέρονται γι αυτό αλλά για την άνεσή τους, όλα τα ρούχα είναι κατάλληλα σε κάθε ηλικία. Σορτσάκια στα 70, μίνι στα 100, κολάν μέρα-νύχτα, γιατί όχι; Κι μάλιστα είναι όλα τα ρούχα κατάλληλα, χωρίς τα βίντεο του YouTube. Αυτό το λέω διότι τα βίντεο είναι παραπλανητικά, δεν υπάρχουν styling tricks που μπορούν να εξισώσουν το πόδι της 50χρονης γυναίκας με το πόδι της 20χρονης, υπάρχει μόνο ο πλαστικός χειρουργός που θα επέμβει με τα εργαλεία του και θα μεταμορφώσει το υπάρχον. Επομένως, το μόνο που μας χρειάζεται μετά τα 50 για να βάλουμε σορτς είναι το θάρρος.  

Πώς θα φαινόμαστε μετά τα 50 με σορτς οπλισμένες απλώς με θάρρος; Θα φαινόμαστε όπως φαινόμαστε, δεν θα μας βλέπουν όμορφες οι άλλοι επειδή εμείς οπλιστήκαμε με θάρρος. Οι άνθρωποι δεν τυφλώνονται επειδή αλλάξαμε εμείς εσωτερικά. Το θέμα είναι, μας νοιάζει, ναι ή όχι;

Η κάθε μία πρέπει να αποφασίσει μόνη της. 

Αξεσουάρ αυτο-προστασίας της Βικτωριανής εποχής

 

Στην 1η και 2η φωτό γάντια αυτοπροστασίας γυναικών που κυκλοφορούσαν στο Λονδίνο το 1850. Είναι δερμάτινα κι έχουν νύχια μεταλλικά. Απαγορεύτηκαν σύντομα μετά από αντρικές διαμαρτυρίες. Η απαγόρευση σε κάνει να αναρωτιέσαι τι φοβήθηκαν οι άντρες που υποτίθεται ήταν όλοι τζέντλεμαν τότε και δεν παρενοχλούσαν τις κυρίες.

50 χρόνια αργότερα κόντεψαν να απαγορευτούν οι καρφίτσες καπέλων -που στερέωναν το καπέλο στα μαλλιά των γυναικών- διότι κι αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο άμυνας ορισμένες φορές, π.χ το 1903 που η νεαρή Leoni Blaker τρύπησε με την καρφίτσα του καπέλου της τον ηλικιωμένο άντρα που την παρενοχλούσε μέσα στην άμαξα -στην 3η φωτογραφία το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Evening World 27/05/1903 με φωτογραφία και σκίτσο της Leoni. 

 

Ακολούθησαν κι άλλα περιστατικά αντίστασης των γυναικών,  τα περισσότερα με επίδοξους κλέφτες, που όλα πήραν μεγάλη δημοσιότητα. Η αντίσταση των γυναικών σε παραβατικούς άντρες συνέπεσε με την άνοδο του πρώιμου φεμινισμού , δηλαδή με τις σουφραζέτες που αγωνίζονταν για τον δικαίωμα στην ψήφο. 

Διαφήμιση Sunsilk 1969

 

Διαφήμιση της λακ μαλλιών Sunsilk του 1969, αποκρουστική,  που όμως μίλησε στην καρδιά των γυναικών, γι αυτό και είχε επιτυχία στις πωλήσεις του προϊόντος. Αριστερά τα μαλλιά μέσα σε συρματόπλεγμα, όπως πράγματι ήταν με τις παλιότερες λακ, άκαμπτα, σκληρά, δεσμευμένα στο σχήμα που είχαν την στιγμή που τα ψεκάζαμε. Δεξιά με Sunsilk, ελεύθερα και σχεδόν με φυσική κίνηση. 

Αξιοπρόσεκτο είναι το μήνυμα που αναφέρει στο κείμενο: εκείνη που χρησιμοποιεί Sunsilk είναι "απελευθερωμένη", "σίγουρη για τον εαυτό της", ενώ η λακ αυτή "είναι μέρος της προσωπικότητας' όποιας  την φοράει. 

Αν και η λάκ Σανσίλκ είναι πράγματι αποδοτική, η διαφήμιση toy 1969 έπρεπε να καταδικαστεί από τις γυναίκες ως γελοία και μισογυνική -κατά την γνώμη μου. Δυστυχώς δεν καταδικάστηκε, γι αυτό φτάσαμε στο σημείο το 2023 να ακούμε στις διαφημίσεις για "ευτυχισμένες μασχάλες" (αποσμητικό DOVE). Από ό,τι φαίνεται η απελευθέρωση, η αυτοπεποίθηση, ακόμη η σωματική ευτυχία εξαρτώνται πάνω από όλα από τα προϊόντα που αγοράζουμε. 

(φωτό la mode de Pinktag)

Ναι ή όχι στην ορατή γραμμή του σλιπ;

VLP, visible panty line λέγεται στα αγγλικά η ορατή γραμμή του σλιπ, που θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα για τις γυναίκες και μάλιστα σήμερα πολύ περισσότερο για ο,τι παλιότερα. Εάν δεν γινόταν τόση συζήτηση για την VPL, ποτέ δεν θα κατασκευάζονταν τα στρινγκ και άλλα εσώρουχα που τα νιώθεις πιο πολύ σαν συσκευές βασανισμού και λιγότερο σαν βοηθούς της κομψότητας. Η ορατή γραμμή του σλιπ λογικά είναι απλώς η ένδειξη ότι η γυναίκα φοράει εσώρουχα, πράγμα που έπρεπε να είναι αναμενόμενο, κι όμως αυτό καθίσταται σοβαρό πρόβλημα για λόγους που ποτέ δεν γίνονται σαφείς στα άρθρα περιοδικών ή στα βίντεο του Youtube. Γιατί είναι πρόβλημα; 

Κατά την γνώμη μου οι γυναίκες εκτός από όμορφες και επιμελημένες, από το 1950 και μετά οφείλουν να δείχνουν ΚΑΙ σεξουαλικώς διαθέσιμες. Οφείλουν να παρουσιάζουν οπίσθια καλοσχηματισμένα όπως πάντα, αλλά ΚΑΙ ικανά να δημιουργήσουν την σεξουαλική φαντασίωση στον άντρα θεατή. Υπάρχει ένα αόρατο μήνυμα που αποστέλλεται προς τις γυναίκες μέσα από την απαίτηση για μη ορατή γραμμή σλιπ, το οποίο υποδεικνύει "δείξε τα προσόντα σου, αλλά δείξ' τα όπως θα φανούν στο κρεβάτι". 

Αυτή είναι η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω στα άρθρα γυναικείων περιοδικών των τελευταίων 70 ετών γύρω από την VPL , και το λέω αυτό διότι δεν βλέπω τα αντίστοιχά τους στα αντρικά περιοδικά. Εάν η VPL ήταν αμάρτημα για όλους, δεν θα αναφερόταν στο Esquire; Μπορώ να διακρίνω τα λάστιχα από τα χοντροκομμένα αντρικά εσώρουχα σχεδόν σε όλα τα αντρικά οπίσθια που βλέπω στον δρόμο, επομένως οι άντρες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δείχνουν σε όλους ότι φορούν εσώρουχο. Γιατί αυτοί δεν έχουν πρόβλημα, ενώ εμείς έχουμε; 

Προσωπικώς δεν βλέπω πώς η ορατή γραμμή σλιπ εμπλέκεται με την κομψότητα, τουλάχιστον όχι όταν η γυναίκα είναι ήδη κομψή, όπως π.χ. η Ωντρεη Χέμπορν στην εικόνα μας. Μου φαίνεται μια χαρά. 

Δεν βλέπω επίσης κανένα κακό στο μήνυμα που δίνει το ορατό περίγραμμα του σλιπ, το οποίο πάνω-κάτω λέει "εδώ υπάρχει εσώρουχο, το περιεχόμενο είναι περικλεισμένο και μη διαθέσιμο σε  αγνώστους". Δεν το βλέπω διότι δεν νομίζω πως  οι γυναίκες  οφείλουν να εξάπτουν με τα ρούχα τους την αντρική φαντασία. 

Τελικά, ορατή γραμμή του σλιπ ή αόρατη; Αυτό πρέπει να το αποφασίσει η καθεμία ξεχωριστά. Είμαστε όλες ενήλικες και ικανές να σκεφτούμε μόνες μας. 

H Hazel Martyn-Lavery (1880-1935)

 

Αυτό είναι ένα πορτραίτο της Hazel Martyn στα 17 της , από τον ζωγράφο Abbey Altson.  Η Χέιζελ παντρεύτηκε το 1903, έκανε ένα παιδί, έχασε τον άντρα της πέντε μήνες μετά τον γάμο, παντρεύτηκε 2η φορά το 1909, έχασε την αδερφή της (συγγραφέα) το 1911 από νευρική ανορεξία κι από εκεί και πέρα επικεντρώθηκε στην ζωγραφική, με την συμπαράσταση του συζύγου της ζωγράφου Sir John Lavery. Εκείνος την απεικόνισε επανειλημμένα , μεταξύ άλλων στα χαρτονομίσματα της Ιρλανδίας τα οποία φιλοτέχνησε. 

Σώζονται αρκετές φωτογραφίες της Hazel lavery σε διάφορες εποχές της ζωής της, κυρίως της  από τα 30 έως τα 40 της. Σε αυτές τις φωτογραφίες η ομορφιά της είναι αδιαμφησβήτητη όπως και στον πίνακα, φαίνεται όμως ως προσωπικότητα μια ενδιαφέρουσα και δυνατή γυναίκα -σε αντίθεση με τον πίνακα που την απεικονίζει αγγελική, αγνή κι αμόλυντη. Φαίνεται πολύ πιο συναρπαστική από ό,τι στον πίνακα. Μπορείτε να δείτε την διαφορά από τα 17 έως τα 40 της Χέιζελ μόνοι σας. Πίνακας 17 ετών, 1η φωτό 34 ετών, 2η φωτό 41 ετών, 3η φωτό 36 ετών. 

Το άγαλμα της Judith Weller

 

Στην Garment District του Μανχάταν, δίπλα από το γραφείο πληροφοριών του Fashion Center  υπάρχει ένα ακόμα άγαλμα εκτός από το Μεγάλο Κουμπί για το οποίο μιλήσαμε νωρίτερα. Το άγαλμα ονομάζεται "Μαγνήτες", είναι γνωστό όμως ως "εργάτης ρούχων". Είναι μπρούτζινο, φτιάχτηκε το 1984 και το φιλοτέχνησε η Judy Weller. Αναπαριστά τον πατέρα της, ένα Εβραίο μετανάστη από το Ισραήλ, εργάτη της βιομηχανίας ενδύματος.

1916, ντύσιμο για πορεία διαμαρτυρίας

Στην 1η φωτογραφία, σουφραζέτα με ντύσιμο για την πορεία διαμαρτυρίας που έλαβε χώρα στις 7 Ιουνίου 1916 στο Σικάγο. Το ντύσιμο είναι βολικό σε σχέση με τα συνηθισμένα της εποχής του: κοντό σακάκι, φόρεμα με κουμπιά κι από μέσα στενό παντελόνι και μποτάκια. Μπορείς να περπατήσεις κι αν χρειαστεί να τρέξεις. Είναι επίσης προκλητικό, το παντελόνι θεωρείται απαράδεκτη ανδρικοποίηση.

Η πορεία των φεμινιστριών στο Σικάγο ήταν πολύ εντυπωσιακή. Αν και έβρεξε καταρρακτωδώς, 5.000 γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν και παρέλασαν έξω από το Συνέδριο του Ρεπουμπλικάνικου κόμματος, ζητώντας να μπει στην ατζέντα του το θέμα των δικαιωμάτων της γυναίκας. Όπως βλέπετε στην 2η φωτό, το θέαμα των διαμαρτυρόμενων γυναικών δεν αφήνει αμφιβολία για το ότι είναι αποφασισμένες.

1866, "Η απρόθυμη νύφη" του Ωγκύστ Τουλμούς

 

Ο Ωγκύστ Τουλμούς ήταν ένας πολύ μεγάλος ζωγράφος της εποχής του, που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με πορτραίτα γυναικών. Από αυτόν έχουμε πανέμορφους πίνακες ευκατάστατων γυναικών που αποδίδουν με ακρίβεια την παραμικρή λεπτομέρεια στα πολύπλοκα ρούχα της εποχής. Δεν έχει παραλείψει τίποτα, ούτε την λάμψη των σατέν ντυσές, ούτε την λεπτότητα της κάθε δαντέλας, ούτε βέβαια την ομορφιά των ίδιων των γυναικών. 

Δυστυχώς οι γυναίκες του ζωγράφου μας φαίνονταν υπερβολικά εξιδανικευμένες, σε κάποιους τουλάχιστον πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του. Ο Εμίλ Ζολά τον κατηγόρησε ότι παρουσιάζει τις ηρωίδες του σαν απολαυστικές αλλά αδρανείς κούκλες. 

Στον πίνακα που βλέπουμε ο Τουλμούς κάνει ένα τολμηρό βήμα, μας  παρουσιάζει μια γυναίκα πολύ δυσαρεστημένη, παρά τον πολυτελή διάκοσμο γύρω της και τα σπάνια ρούχα, και μάλιστα δυσαρεστημένη σε αυτό που θεωρούνταν η σπουδαιότερη μέρα στην ζωή μιας γυναίκας: στον γάμο της.

Ο πίνακας "Η απρόθυμη νύφη " (the reluctant bride) μας δείχνει ένα μεγάλο σαλόνι με την νύφη σωριασμένη στην πολυθρόνα και τρεις φίλες γύρω της. Τα βελούδα κ οι ταφτάδες στα φορέματα είναι τέλεια, το ίδιο κι η ταπισερί στον τοίχο, όμως το μάτι μας δεν μένει πουθενά εκτός από το βλέμμα της νύφης. Είναι φανερό πως δεν είναι καθόλου χαρούμενη, ούτε κι αγωνιά για την μεγάλη στιγμή. Τα χέρια της ακουμπούν σαν παράλυτα στο φόρεμά της και το ύφος της είναι  απηυδισμένο.  Παντρεύεται κάποιον με συνοικέσιο ενώ ονειρευόταν ένα τρυφερό αίσθημα όπως αυτά που περιγράφουν τα μυθιστορήματα; Έχει ήδη γνωρίσει τον γαμπρό και δεν της αρέσει καθόλου; Θα προτιμούσε να μείνει ανύπαντρη κι εντελώς ελεύθερη; Κάτι από όλα συμβαίνει. Ό,τι κι αν συμβαίνει, είναι απρόθυμη να προχωρήσει στον γάμο, πλην όμως αναγκασμένη από την κοινωνική κατάσταση και την οικογένειά της. Το θέμα έχει τελειώσει, σε λίγο θα παντρευτεί, θέλοντας και μη. 

Ειρωνική λεπτομέρεια του πίνακα το μικρό κορίτσι που πίσω από την νύφη δοκιμάζει την νυφική κορώνα μαλλιών κι ονειρεύεται με χαρά τον δικό του γάμο. 

O August Toulmouche αγαπούσε τις γυναίκες. Σίγουρα όμως δεν έμενε μόνο στα όμορφα μάτια τους και τις απαλές μπούκλες, Το μάτι του έβλεπε βαθύτερα. 

Περιοδικό Οικογένεια, 1930

 

Το εξώφυλλο του ελληνικού περιοδικού "Οικογένεια" του 1930, φιλοξενεί μια πανέμορφη γκραβούρα με υπογραφή Héra Coomans, Paris 1883. 

Στο ίντερνετ και την Wikipedia η ζωγράφος εμφανίζεται με το όνομα Heva, που είναι λάθος. Οπως βλέπετε στην 2η φωτό έχει υπογράψει ως Héra, με é, δηλαδή με το όνομα της θεάς της ελληνικής μυθολογίας Ήρας. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται λάθος για γυναίκες καλλιτέχνιδες, ακόμα κι αν έζησαν μόλις πριν 140 χρόνια. 

Σε κάθε περίπτωση η ζωγράφος ήξερε καλύτερα από τους συντάκτες της Wikipedia πώς την βάφτισαν

(φωτογραφίες εξωφύλλου La mode de Pinktag)

Ενα ασυνήθιστο νυφικό

 

Η Ντέμι Μπάρνς είναι 15 χρονών και μαθήτρια σε πρότυπο σχολείο Καλών Τεχνών. Για τις εξετάσεις της έφτιαξε αυτό το νυφικό φόρεμα από χαρτιά διαζυγίου. Χρειάστηκε περίπου 1.500 σελίδες. 

Το φόρεμα είναι όμορφο, όμως το μήνυμά του απροσδιόριστο. Μπορούμε να πούμε εξίσου ότι η Ντέμι είναι υπέρ του γάμου, όσο και ότι τον βρίσκει χαμένη υπόθεση. Ισως σκέφτεται πώς ο γάμος πετυχαίνει πολύ σπάνια, μια φορά στις 1.500. Ίσως σκέφτεται πως ο γάμος ως σκέψη είναι καλή, αλλά ως εκτέλεση είναι φθαρτός, σαν το χαρτί του νυφικού. 

Σε κάθε περίπτωση η Ντέμι Μπαρνς κατασκεύασε ένα νυφικό  -ασυνήθιστο, αλλά νυφικό. Θα την δούμε μια μέρα να το φοράει; 

1969 η απόλυτη ελευθερία

 

Στο αντρικό ντύσιμο η δεκαετία του '60 ξεκίνησε με πολύ μαζεμένα κοστούμια σε γκρι, μπλε, καφέ και κατέληξε στην απόλυτη ελευθερία: παντελόνια φαρδιά-μέτρια- στενά και πουκάμισα αυστηρά μονόχρωμα, μικρά εμπριμέ ή ακόμα και πολύχρωμες πουκαμίσες με τεράστια λουλούδια. Όλων των ειδών τα αντρικά γούστα μπορούσαν να ικανοποιηθουν απόλυτα.

Το σύνολο της φωτογραφίας με πουκαμισα-ποντσο και φαρδύ παντελόνι, είναι σίγουρα η επιτομή της άνεσης και μπορεί να φορεθεί έως σήμερα στο σπίτι ή στις διακοπές. Το βρίσκω όμορφο και κομψό όσο κι ένα καλοραμένο κοστούμι του 1960.

Οι γελοίες μόδες

 

Στην 1 φωτογραφία βλέπουμε την τραγουδιστρια Nicki Minaj με χτένισμα που χαρακτηρίζεται "απο τα πιο γελοία στην ιστορία της κομμωτικής". Το βρίσκω απαράδεκτο για το δικό μου γούστο, όμως δεν είναι από τα πιο γελοία, δεν βρίσκεται καν κοντά στην κορυφή.

Καταρχάς το χτένισμα της Minaj θα περνούσε σχετικώς απαρατήρητο από άποψη όγκου στην δεκαετία του 60 στις ΗΠΑ, που ήταν στην μόδα τα χτενίσματα με φουσκωμένη την κορυφή -με πουφ, όπως λέμε- ακόμα κι από νοικοκυρές. Η 2η φώτο δείχνει δύο τυχαία κορίτσια στην δρόμο στην δεκαετία του '60 . Η 3η την καντρι τραγουδίστρια Ντόλι Παρτον, ίνδαλμα των οικογενειαρχών, στην διαφημιστική της φώτο για τις τουρνέ του 1968.

Επειτα η Minaj θα θεωρείτο έως κα μπανάλ από άποψη διακόσμησης την εποχή της Μαρίας Αντουανέτας. Στην φωτογραφία 4 και 5 πίνακες με την αυτοκράτειρα και τα υπερβολικά διακοσμημένα χτενίσματα της, που πολλές φορές έφταναν ψηλότερα από 70 εκατοστά πάνω από το κρανίο της. Και μην νομίσετε ότι αυτοί οι πίνακες αποτελούσαν εξαίρεση ή δείχνουν κομμώσεις για αποκριάτικο χορό. Το χτένισμα με το πλοίο ως ντεκορασιον, γνωστό με το όνομα la Belle poule (η όμορφη κότα) μας δείχνει ένα από τα 68 διαφορετικά πλοία που διακόσμησαν τα μαλλιά της Αντουανέτας.

Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, γενικότερα. Ο,τι κι αν κάνουμε στη εμφάνιση μας, ο,τι κι αν δοκιμάσουμε, αποκλείεται να συναγωνιστούμε σε υπερβολή τις μόδες του παρελθόντος. Οι άνθρωποι στολίζονται πολλές χιλιάδες χρόνια πριν από εμάς. Έχουν δοκιμάσει τα πάντα.

(La mode de Pinktag)

Θεοδώρα του Βυζαντίου, η εστεμμένη φεμινίστρια (το νέο Θεατρικό του Γεωργίου Ρούσοου)

 

(από το περιοδικό Μόδα, 09/1968)

Το νέο θεατρικό έργο του εκλεκτού συγγραφέως Γεωργίου Ρούσσου (που θα παιχτεί στο θέατρο "Διάνα" από τον θίασο της Τζένης Καρέζη, με την διακεκριμένη πρωταγωνίστρια στον ρόλο της Θεοδώρας, τον Κώστα Καζάκο στον ρόλο του Ιουστινιανού, σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και σκηνικά Γιάννη Καρύδη), παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις γυναίκες γενικώς κι από την άποψη αυτή η "Μόδα" θεώρησε ότι έπρεπε να αφιερώσει ένα άρθρο στο γεγονός. Ζητήσαμε μια συνέντευξη με τον συγγραφέα και να τι μας είπε:

 

- Και στα προηγούμενα έργα σας κύριε Ρούσσο, δείχνετε μια εξαιρετική προτίμηση σε γυναίκες ηρωίδες, τις οποίες μάλιστα εμφανίζετε εξιδανικευμένες. Είσαστε, άραγε,  ένας εκ πεποιθήσεως φεμινιστής; 

- Ο "φεμινισμός" είναι μια λέξη που στον τόπο μας έχει γελοιοποιηθεί σε περασμένα χρόνια, από σατιρικούς συγγραφείς, άνδρες βεβαίως. Ας την αποφύγουμε λοιπόν προκειμένου να χαρακτηρίσουμε την στάση μου ως συγγραφέως, έναντι του γυναικείου φύλου. Δεν δυσκολεύομαι να πω ότι είναι μια στάση ανάλογη της ηρωίδας μου, της αυτοκράτειρας Θεοδώρας: "Πολύ επιεικής προς τις γυναίκες, ανεπιεικής προς τους άνδρες". 

  Αυτός ο φιλογυνισμός βγαίνει από ένα βαθύτερο αίσθημα δικαιοσύνης. Η γυναίκα υπήρξε επί αιώνες -και μέχρις ενός σημείου εξακολουθεί να είναι ακόμα - η Αδικημένη της ζωής. Η λεγόμενη πατριαρχική κοινωνία φτιάχτηκε πάνω σε μέτρα ανδρικά, θέλω να πω, σύμφωνα με το συμφέρον και τις επιθυμίες των ανδρών. Υποταγμένη η γυναίκα στους αυταρχικούς θεσμούς που θέσπισε η αρχέγονη ανδροκρατία, περνούσε από την μια σκλαβιά στην άλλη -σκλάβα ενός πατέρα, ενός αδερφού, ενός συζύγου, κάποτε του γιού της. Κι αν θέμε να είμαστε ειλικρινείς, η ίδια σκλαβιά, έστω και επιχρυσωμένη, εξακολουθεί και σήμερα υπό ποικίλες μορφές στις "εκπολιτισμένες" κοινωνίες μας, στις οποίες εντούτοις, πιστεύουμε ότι υπάρχει μια κάποια ισοτιμία των δυο φύλων. Φυσικά δεν υπάρχει. Κι ό,τι υπάρχει, είναι κατά μεγάλο μέρος επίπλαστο και παραπλανητικό. Η γυναίκα εξακολουθεί να είναι υποτελής στον άνδρα και η κοινωνία μας μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Όλα, νόμοι, θεσμοί, έθιμα, είναι καμωμένα  -από τους άνδρες, εννοείται- έτσι που να μπορούν να κρατούν το γυναικείο φύλο σε μια μεθοδική υποτέλεια στο ανδρικό φύλο. Πρόκειται, με απλούστερα λόγια, για μια βαρύτερη αδικία που δεν μπορεί παρά να συγκινεί έναν συγγραφέα. 

   Από αυτό και η τάσις μου να εξιδανικεύω,  όπως είπατε τις ηρωίδες των έργων μου. Δεν τις εξιδανικεύω. Απλώς τις βάζω να φωνάζουν το δίκιο τους, να διεκδικούν τα καταπατημένα δικαιώματά τους, και μαζί αποκαλύπτουν τα μεγάλα προσόντα και προτερήματα του φύλου τους, που αν τις άφηναν οι θεσμοί να τα φανερώσουν ελεύθερα, θα απεδείκνυαν ότι μπορούν να είναι αληθινοί σύντροφοι των ανδρών, πολύτιμοι όσο και ισότιμοι, στοιχεία της ζωής  και της κοινωνίας σπουδαιότατα, πρωταρχικά και αφάνταστα ευεργετικά. 

 

- Κύριε Ρούσσο αν μαντεύουμε σωστά ακολουθείτε στα έργα σας την φεμινιστική γραμμή του Ίψεν; 

- Ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια. Κολοσσούς σαν τον Ιψεν είναι αδύνατο και να τους μιμηθείς ακόμα. Απλώς το νέο μου έργο είναι ένα εγκώμιο της γυναίκας, αφού η ηρωίδα Αυγούστα Θεοδώρα ξεπετιέται μέσα από όλες τις σκηνές σαν μια μαχητικότατη και πολυδύναμη εκπρόσωπος του γυναικείου φύλου. Είναι αναμφισβήτητα μια εστεμμένη φεμινίστρια που επέβαλε στον συντηρητικό, κατά τα άλλα,  Ιουστινιανό μια καινούργια νομοθεσία -προοδευτική και τολμηρή για τους καιρούς εκείνους- που απελευθέρωνε την γυναίκα από μερικά δεσμά της.

    Μα το έργο μου δεν περιορίζεται βέβαια μόνο σε αυτό. Δίνει και όλη την θυελλώδη ζωή της αυτοκράτειρας εκείνης που ξεκίνησε από τον Ιππόδρομο, το Τσίρκο και από μια ακόλαστη νεανική ζωή, για να εξελιχθεί στην θαυμασιότερη αυτοκράτειρα του Βυζαντίου και, κατά την γνώμη μου, στην δυναμικότερη εστεμμένη της παγκόσμιας ιστορίας. Είναι μια γοητευτική θεατρική μορφή, με τις ακοίμητες φιλοδοξίες της, με τα φλογερά πάθη της, με τους αδιάκοπους σκληρούς αγώνες της, αγώνες πολύμορφους: να σβήσει το μελανό παρελθόν της, να αντιμετωπίζει τις ατελείωτες ραδιουργίες των μηχανορράφων του Ιερού Παλατιού, να εμψυχώνει τον Ιουστινιανό (σε αυτήν οφείλεται η καταστολή της τρομερής Στάσεως του Νίκα), να μείνει απόλυτα πιστή στον άνδρα της, να εδραιώσει την φεμινιστική πολιτική της, να επιβάλλει την άλλη, μεγαλεπίβολη πολιτική της που έλεγε ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπρεπε να στηριχτεί στους Έλληνες και τον ανατολικό ελληνισμό του Μεγάλου Αλεξάνδρου κι όχι στην Δύση και τα κατάλοιπα των Ρωμαίων, όπως ήθελε ο Ιουστινιανός. Κι αυτοί οι αγώνες της ακριβώς της δίνουν μέσα στην Ιστορία την ύπατη θέση της μεγαλύτερης Αυγούστας. 

    Και δίνουνε και στο δικό μου έργο ευκαιρίες για συνταρακτικές, υποθέτω, σκηνές και για ένα δραματικό  ενδιαφέρον, που ελπίζω ότι ανεβαίνει από την μια σκηνή στην άλλη,  από την στιγμή που την γνωρίζει ο Ιουστινιανός στο Ιπποδρόμιο να παίζει μια σπαρταριστή φάρσα, έως και τον συγκλονιστικό θάνατό της. 

**********

(Στην φωτογραφία κοστούμι του Γιάννη Καρύδη για την ηρωίδα του θεατρικού, Αυτοκράτειρα Θεοδώρα )

"Γενέθλια", 1942, Ντοροθέα Τάνινγκ

 

Η Ντοροθέα Τάνινγκ (που σε παλιότερη ανάρτηση έχουμε μιλήσει για τα κοστούμια της στο θέατρο) είναι σουρεαλίστρια ζωγράφος που όπως η Φρίντα Κάλο,  ζωγράφισε γυναίκες, σκέφτηκε πολύ πάνω στην κατάσταση των γυναικών και δεν έφτιαξε ούτε έναν χαρούμενο πίνακα. 

Στα "Γενέθλια" που βλέπουμε στην φωτό, η ηρωίδα μας έχει εκπληκτική ομοιότητα με την ζωγράφο που τότε ήταν 32 χρονών. Στέκεται ορθή φορώντας σακάκι του προηγούμενου αιώνα με μπροκάρ και δαντέλες στα μανίκια. Το στήθος της έχει αποκαλυφθεί. Η φούστα της είναι φτιαγμένη από ύφασμα και κάτι που μοιάζει με περιπλεγμένες ρίζες δένδρων, σε μεγέθυνση όμως, οι ρίζες είναι γυμνά αντρικά και γυναικεία σώματα που κρέμονται το ένα από το άλλο. 

Το χέρι της είναι στο πόμολο μιάς πόρτας. Από πίσω βρίσκεται άλλη πόρτα, κι άλλη, κι άλλη κι άλλη. Ο χώρος μοιάζει με αίθουσα με καθρέφτες, όπου αντί για καθρέφτες έχουμε πόρτες. Η ηρωίδα μας φεύγει ή μόλις ήρθε; Αυτές τις πόρτες τις έχει ήδη ανοίξει κι εξερευνήσει ή τώρα θα θα αρχίσει να τις εξερευνά; 

Αυτό θα το αποφασίσουμε εμείς. 

Η διάσημη Rosy the riveter

 

Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν υπήρχε τηλεόραση. Η ενθάρρυνση ή και η προπαγάνδα του πληθυσμού επιτυγχάνονταν μέσω των εφημερίδων και του ραδιοφώνου. Στην φωτογραφία μας βλέπουμε το εξώφυλλου της εβδομιαδιαίας έκδοσης του περιοδικού-εφημερίδας Star Weekl;y. Ανήκε στην καναδική εφημερίδα Toronto Star κι ήταν το μόνο που κυκλοφορούσε στις αγροτικές περιοχές του Καναδά, όπου η καθημερινή διανομή τύπου ήταν αδύνατη. 

Η γυναίκα στο εξώφυλλο του Star  Weekly στις 4 /09/1943 με την φόρμα εργασίας, την μπαντάνα στα μαλλιά και το μεταλλικό βαλιτσάκι με εργαλεία έγινε γνωστή ως Rosy the riveter. Η Ρόζι ήταν η οποιαδήποτε γυναίκα αντικατέστησε τους άντρες που πήγαν στον Πόλεμο κι κάθισε στο πόστο τους στην βαριά βιομηχανία -μεταξύ των άλλων στην βιομηχανία όπλων, στα ναυπηγεία, στα εργοστάσια αυτοκινήτων και τις μεταφορές. 

Βλέπετε στην εικονογράφηση πως η Ρόζι περνάει ανάμεσα σε δυό ένστολους, έναν του πολεμικού Ναυτικού κι έναν του Στρατού ξηράς που την χαιρετούν στρατιωτικά λες κι η Ρόζι είναι στρατηγός,  δείχνοντας έτσι τον σεβασμό τους. Και πράγματι τα σώματα του Στρατού εξέδιδαν φυλλάδια με οδηγίες για την ευπρεπή συμπεριφορά των φαντάρων προς τις γυναίκες, λέγοντάς τους μεταξύ άλλων πως "στις κυρίες δεν αρέσουν τα σφυρίγματα και τα πειράγματα στον δρόμο", αυτό που σήμερα ονομάζουμε cat calling, που θα ήταν κάπως τρομακτικό από 10 άντρες μαζί προς μία γυναίκα περαστική. 

Οι οδηγίες όμως αφορούσαν μόνο τις κυρίες πατρίδα τους και τις συμμαχικές χώρες. Δεν περιείχαν οδηγίες συμπεριφοράς για τον άμαχο γυναικείο πληθυσμό στις χώρες που καταλάμβαναν, π.χ. στην Γερμανία που ήταν ο εχθρός τότε. Εκεί τα πράγματα ήταν διαφορετικά. 

1921 Femina, το μυστήριο της Ανατολής

 

Διαφήμιση του 1921 του ταξιδιωτικού πρακτορείου Companie Générale Transantlatique με μεγάλο κοντράστ στα χρώματα που γράφει:

"Πρέπει να επισκεφθείτε το Μαρόκο για να γνωρίσετε όλη την γοητεία της Ανατολής".

Ωστόσο, οξύμωρη η επιλογή των ελκυστικών παραστάσεων της χώρας: η θάλασσα, το λιμάνι και μια γυναίκα στην ταράτσα της τυλιγμένη από πάνω μέχρι κάτω σε πέπλα. Το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να γνωρίσει κανείς στο Μαρόκο ήταν τις γυναίκες του. Μουσουλμανική χώρα, κρατούσε τις γυναίκες κλειδωμένες στο σπίτι, ιδιοκτησία του πατέρα τους πρώτα, του συζύγου μετά. 

(φωτογραφία σελίδας La mode de Pinktag)