Sears Summer of 1966

 

Κατάλογος Sears για το Καλοκαίρι του 1966, με γυναικεία παπούτσια σε φρέσκα χρώματα, χωρίς να λείπει το κλασικό άσπρο, μαύρο ή μπεζ

1949, Μποτάκι "Tudras"

 

****************

1949 διαφήμιση στο αγγλικό Vogue για την εταιρεία Russel & Bromley. Στην εικόνα μας ένα ζευγάρι σπορ μπότες για περπάτημα στην εξοχή τον Χειμώνα, δηλαδή στο χιόνι ή τις λάσπες. Η μπότα είναι φτιαγμένη από δέρμα μοσχαριού, με μικρή πλατφόρμα που κρατάει το πέλμα μακριά από το άμεσο κρύο του εδάφους και λαστιχένια σόλα.

(φωτογραφία από την σελίδα του περιοδικού La mode de Pinktag)

Για τις λάτρεις του ροζ

 

Η φετινή συνεργασία του οίκου Luis Vuitton με τον Ιάπωνα καλλιτέχνη Takashi Murakami μας έδωσε την κουκλίστικη Alma BB τσάντα της εικόνας. Ο Murakami γεμισε την τσαντα με μπουμπούκια κερασιάς (ένα σχεδόν ιερό άνθος στην Ιαπωνια), τα οποία ξεχειλίζουν από αισιόδοξο ροζ χρώμα σε 3 αποχρώσεις. Στο κέντρο των λουλουδιών βρίσκονται σκίτσα από χαμογελαστά πρόσωπα.

Ποιητική συνεργασία λοιπόν με αποτέλεσμα μια εξαιρετική τσάντα, που όποια την αγοράσει φέτος, θα την έχει σίγουρα το 2050.

Εσπαντρίγα, ένα καλοκαιρινό παπούτσι.

 

Η Εσπαντρίγα είναι ένα παπούτσι που πρωτοεμφανίστηκε στην Ισπανία, στην περιοχή των Βάσκων. Είναι κλειστό σαν χειμωνιάτικη παντόφλα, οβάλ στα δάκτυλα, ίσιο στο πέλμα και φτιάχνεται από χοντρό βαμβακερό το σώμα, από στριφογυριστό χοντρό σκοινί η σόλα.

Η εσπαντριγα φορέθηκε από αγρότες, ψαράδες και μοναχούς, διότι ήταν μια οικονομική λύση για την υπόδηση των πολύ φτωχών. Επειδή το πλαϊνό και πίσω μέρος της είναι απλώς ένα ίσιο πανί, ενώ το πόδι έχει καμπύλες, γρήγορα αποκαλύφθηκε το μειονέκτημα της: έβγαινε εύκολα στο βάδισμα κι άφηνε την φτέρνα γυμνή. Οι χρήστες της λοιπόν και ειδικα οι χορευτές του φλαμένκο, βρήκαν την λύση: σε χοντρή βελόνα σακοράφα περνούσαν βαμβακερές λινές κορδέλες, τρυπούσαν το ύφασμα κατά τόπους και πρόσθεσαν κάτι σαν κορδόνι γύρω από το πόδι τους, ασφαλίζοντας έτσι το παπούτσι στο πέλμα.

Η εσπαντρίγα προβλήθηκε στην δεκαετία του 1950 από τον Πάμπλο Πικάσο και τον Σαλβατόρ Νταλί που ήταν Ισπανοί αλλά και κοσμικοί που περιδιάβαιναν τα θέρετρα της Κυανής Ακτής. Γι αυτό υιοθετήθηκε από άλλους κοσμικούς, π.χ. την Γκρέις Κέλι που ζούσε στο Μονακό και τους φίλους της ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Ο σκληρός Τζον Γουέιν την φόρεσε και απενοχοποίησε απο την θηλυπρέπεια ένα παπούτσι που έμοιαζε με μπαλαρίνα με κορδέλες, οπότε κι άλλοι Αμερικάνοι άντρες τον ακολούθησαν.

Η εσπαντριγα φοριέται έως σήμερα ίδια, με μόνη προσθήκη στον αρχικό σχεδιασμό της ένα δερμάτινο εσωτερικό πάτο που μπαίνει, βγαίνει, πλένεται κι απορροφάει τον ιδρώτα. Με κορδέλες ή χωρίς, είναι ένα ευχάριστο παπούτσι διακοπών.

Στις εικόνες μας φορώντας εσπαντρίγα η Γκρέις Κέλι, ο Τζον Κένεντι, ο Σαλβατόρ Νταλί και μια κοντινή λήψη σε εσπαντριντρίγες που δείχνει ποιο είναι το πρόβλημα της εφαρμογής στην φτέρνα και πώς αυτό λύνεται με τα κορδόνια.

Άνοιξη 2024, χοντρά κολεγιακά

 

Χαρούμενα κολεγιακά παπούτσια, 1η εικόνα από Girotti.com, 2η από Charlotte.stone.com. Το 2ο ζευγάρι έχει ακόμα και διαφορετικό πάτο στο δεξί κι αριστερό παπούτσι. 

Αποσπώμενες αγκράφες παπουτσιών

 

της εταιρείας VIVAIA https://www.vivaia.com/item/lilly-removable-bows-p_10003333.html?gid=10003333

Αποσπωμενοι φιόγκοι για παπούτσια

 

Της εταιρείας VIVAIA

https://www.vivaia.com/item/removable-bows-dora-p_10001619.html?gid=10001619

1954 Erco

 

Στην εικόνα μας 3 ζευγάρια γόβες του 1965 της εταιρείας ERCO (του Ermenegildo Comelli Vigevano)

Ένα ωραίο κλασικό: τα κόκκινα παπούτσια

 

Ορισμένες φορές όταν συζητάμε για κλασικό ντύσιμο, αισθάνομαι πως υπάρχει μια παρανόηση: το πλαίσιο του κλασικού δεν είναι το ίδιο για τους άντρες και τις γυναίκες, ούτε στις γραμμές, ούτε στα χρώματα, ούτε στον αριθμό των αξεσουάρ που μπορεί να φοράει το κάθε φύλο πάνω του. Οι γυναίκες έχουν  ουσιαστικά πολύ μεγαλύτερη ελευθερία σε όλα. 

Το διαφορετικό πλαίσιο οφείλεται σε 2 λόγους:

1) Κοινωνικούς. Η κοινωνία ολόκληρη περιμένει από τους άντρες μια σοβαρή, εγκρατή και καθόλου εντυπωσιακή παρουσία. Από τις γυναίκες αντιθέτως, περιμένει (κι εύχεται) να ομορφαίνουν έναν χώρο δια της παρουσίας τους. 

2) Χωροταξικούς. Το κλασικό αντρικό ντύσιμο ιδρύθηκε και καθιερώθηκε στην Αγγλία, από γαιοκτήμονες και ευγενείς που έθεσαν τους κανόνες του. Το γυναικείο κλασικό ιδρύθηκε και καθιερώθηκε στην Γαλλία από σχεδιαστές Υψηλής Ραπτικής, γι αυτό έχει άλλους κανόνες, μερικοί εκ των οποίων ταυτίζονται με τους αντρικούς). 

Αν και οι σχεδιαστές ραπτικής της Γαλλίας είναι πολύ αυστηροί σε σχέση με τους Ιταλούς ή τους Αμερικανούς (ειδικά ο Κριστιάν Ντιόρ που προσωπικώς αναφέρω διαρκώς) εντούτοις  χάρισαν σε εμάς τις γυναίκες ορισμένες ευκολίες για το ντύσιμό μας, π.χ. καθιέρωσαν το κόκκινο ως κλασικό χρώμα, όχι στα πουλόβερ που είναι κλασικό και για τους άντρες, αλλά στα φορέματα, στα πανωφόρια, στα ταγιέρ, στις τσάντες και στα παπούτσια. 

Τα κόκκινα παπούτσια ήταν ήδη σε χρήση από διάσημες εταιρείες γυναικείων παπουτσιών από το τέλος της δεκαετίας του 30, π.χ. την εταιρεία Bally και  την συντηρητική αγγλική εταιρεία Clarks -όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες. Ωστόσο  ήταν η συνεργασία του Christian Dior με τον διάσημο υποδηματοποιό  Roger Vivier αυτή που έβαλε την σφραγίδα του διαχρονικού στο κόκκινο παπούτσι. O Vivier ήταν ήδη αναγνωρισμένης αξίας, επειδή είχε  σχεδιάσει τα χρυσά πέδιλα που φόρεσε η Βασίλισσα Ελισάβετ στην ενθρόνισή της το 1953 (τα οποία κατασκεύασε η Delman Ltd). Από το 1953 έως και το 1963 που διήρκεσε η συνεργασία Dior-Vivier  είδαμε σε κάθε σαιζόν κόκκινα παπούτσια, τόσο βραδινά όσο και πρωινά (με τις τσάντες τους, φυσικά). Φυσικά ο Dior αποτελούσε  πρότυπο, όλοι προσπαθούσαν να υιοθετήσουν τις ιδέες του και να διδαχθούν από το παράδειγμά του. Έως το 1963 κάθε μικρός και μεγάλος κατασκευαστής υποδημάτων είχε  εντάξει τα κόκκινα παπούτσια στα βασικά της συλλογής του. 

Το κόκκινο χρώμα εμφανίζεται από το 1940 έως και σήμερα κάθε χρόνο ανελλιπώς σε όλων των ειδών τα παπούτσια: κολεγιακά, μπαλαρίνες, γόβες πρωινές και βραδινές, μπότες, πέδιλα ακόμα και αθλητικά παπούτσια. Μερικές φορές μάλιστα το βλέπουμε σε διχρωμίες, κόκκινο-άσπρο, κόκκινο-μαύρο, κόκκινο-μπλε., οι οποίες είναι πιο δύσκολο να φορεθούν αλλά δίνουν ασύγκριτα πιο κομψό αποτέλεσμα, γιατί τι πιο ωραίο από ένα φόρεμα κόκκινο με άσπρα πουά που συμπληρώνεται από άσπρο πέδιλο με κόκκινο φιογκάκι; 

Αν και το πλήρως κόκκινο σύνολο ρούχων total red, είναι αρκετά έντονο για πολλές γυναίκες -τουλάχιστον στις μεσαίες αποχρώσεις του κόκκινου- μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το κόκκινο παπούτσι και την κόκκινη τσάντα ως ζωντανό συμπλήρωμα σε σύνολα ρούχων με μουντά, ακόμη και θλιβερά χρώματα π.χ. μπλε, γκρι, μαύρο, καφέ σκούρο. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να ντυνόμαστε υποτονικά ή και θλιβερά εμείς, δεν είμαστε φαντάροι στον Στρατό. 

Η χρήση το κόκκινου στα γυναικεία παπούτσια βρίσκεται 100% στα πλαίσια του κλασικού: είναι κατοχυρωμένο δικαίωμά μας εδώ και τουλάχιστον 70 χρόνια. 

(1η φωτογραφία από την σελίδα μου, οι υπόλοιπες από το Ιντερνετ)

1962 , οι νέες φθινοπωρινές τσάντες.

 

Στις σελίδες του περιοδικού Marie -France 09/1962 παρουσιάζονται τσάντες για νέες κοπέλες που ταιριάζουν στο Φθινόπωρο, τόσο σε χρώμα όσο και σε υλικό. Βρίσκονται όλες μέσα στην τάση του 1962 για μικρά τσαντάκια (προ ολίγων ημερών είδαμε την μικρή αμπιγιέ τσάντα της σαιζόν). 

Ψηλά η τσάντα σε λείο δέρμα κι απόχρωση πάπρικας που θυμίζει τα πεσμένα φύλλα των δένδρων. Απο κάτω η τσαντούλα σε δυό αποχρώσεις του τουήντ, πρωτότυπο κόψιμο στα υφάσματα και χρυσή αλυσίδα αντί για χερούλι. Τελευταία η  μαύρη λουστρίνι, με τελείωμα σε χρυσό μέταλλο. 

Προσέξτε πως η χαμηλή γόβα που συνοδεύει τις τσάντες και βλέπουμε πάνω δεξιά στην εικόνα, έχει ντεγκραντέ χρώμα: ξεκινάει στην μύτη από καφεκόκκινο, περνάει στο μέσον του παπουτσιού σε θαμπό γκρι και καταλήγει στην φτέρνα σε μαύρο. Ενα παπούτσι που ασφαλώς θα ήταν αξέχαστο, για όποια τυχερή το φορούσε.

(φωτό La mode de Pinktag)

1962, πέδιλα για το Καλοκαίρι

 1962, λεπτά πέδιλα για το Καλοκαίρι. Αφήνουν σχεδόν όλο το πέλμα ελεύθερο, όχι όμως προτού το στολίζουν με κάποιο γεωμετρικό μοτίβο του πέδιλου.

 

1962, λεπτά πέδιλα

 

1962, λεπτά πέδιλα πάλι, όμως φτιαγμένα περισσότερο για την πόλη και με τον νου στις μεγαλύτερες γυναίκες, γι αυτό έχουν όμορφες λεπτομέρειες που γίνονται συο παπούτσι με κόπο, π.χ. τα μικρά κουμπάκια στο 2ο μοντέλο ψηλά, αριστερά.

(Φωτογραφίες από το Jour de France 6/1962 La mode de Pinktag)

Parallèle , εμπριμέ δερμάτινες γόβες

 

Θεαματικές γόβες της εταιρείας Parallèle Paris, με λεπτό τακούνι. Είναι φτιαγμένες από τυπωμένο δέρμα στις αρχές της δεκαετίας του 90. Κατάλληλες για τις γυναίκες που έχουν μονόχρωμες γόβες, σε αρκετά χρώματα. 

(φωτογραφίες La mode de Pinktag)

1959 Galleries Lafayette

 

Δερμάτινα χαρούμενα παπούτσια για το καλοκαίρι του 1959 στις Γκαλερί Λαφαγιέτ. Από ψηλά προς τα κάτω  βλέπουμε τις ίσιες μπαλαρίνες με την μικρή μπαρέτα στερέωσης, τις μπαλαρίνες με το λάστιχο γύρω από το ντεκολτέ και τις χαμηλές μυτερές γόβες. 

Τα παπούτσια προσφέρονται σε εκτυφλωτικά χρώματα, καταρχάς στην απόχρωση-βεντέτα για το 1959, δηλαδή το κόκκινο, και μετά σε άλλες καλοκαιρινές αποχρώσεις, όπως το τυρκουάζ, το μπλε-ρουά και το κίτρινο. 

(φωτό σελίδας La mode de Pinktag)

Tο περίφημο τακούνι "παπαγαλάκι"

 

Αυθεντικές γόβες της δεκαετίας του 60 σε καθαρό γαλάζιο χρώμα, δερμάτινες, με στρογγυλεμένη μύτη, εξώφτερνες και τακούνι "παπαγαλάκι" -που στα αγγλικά λέγεται Kitten heel. 

Το παπαγαλάκι είναι ένα χαμηλό τακούνι από 3-5 πόντους που από την φτέρνα προς τα κάτω στενεύει απότομα κάνοντας μια καμπύλη, ενώ μερικές φορές ξαναφαρδαίνει λίγο στο σημείο που ακουμπάει το πάτωμα. Είναι πολύ κομψό και δείχνει λεπτότερο τον αστράγαλο της γυναίκας. 

Βασικά της κομψότητας (τα πάντα για τα παπούτσια)

Βασικά πρέπει να θυμόμαστε πως το ύφος του ντυσίματος σας υπαγορεύεται από τα παπούτσια μας. Ένα αντρικό μαύρο κοστούμι με σακάκι και παντελόνι φαίνεται τελείως διαφορετικό αν φορεθεί με πράσινα αθλητικά, μαύρα ίσια δετά παπούτσια, κόκκινες γόβες, πέδιλα από λουστρίνι, μουσταρδί μπαλαρίνες. Γι αυτό όταν αποφασίζουμε προς ποια γραμμή θα προσανατολιστεί το ντύσιμό μας, ξεκινάμε διαλέγοντας καταρχάς τα κατάλληλα παπούτσια.

Προσπαθούμε να ταιριάξουμε τα παπούτσια με τα ρούχα μας τόσο σε γραμμή όσο και σε χρώμα. Μπορούμε να κάνουμε τα ρούχα μας πιο επίσημα από όσο είναι φορώντας ένα βραδινό παπούτσι, δεν μπορούμε όμως να κάνουμε το αντίστροφο (βραδινό ρούχο με καθημερινό παπούτσι).

Κάθε παπούτσι με κορδόνια θεωρείται καθημερινό αν όχι σπορ, άσχετα με την τιμή και την μάρκα του. Επομένως δεν μπορεί να φορεθεί το βράδυ.

Κάθε παπούτσι με διακόσμηση και στολίδια, είναι αρκετά επίσημο, επομένως δεν συνδυάζεται με αθλητικά ρούχα.

Τα αθλητικά παπούτσια ειδικώς, φτιάχτηκαν για τον αθλητισμό, επομένως τα φοράμε με φόρμα για τρέξιμο, με στολή του τένις, αλλά διαλέγουμε κάτι πιο λεπτοφτιαγμένο για τα τζιν και τα τσίνο παντελόνια μας, π.χ μπαλαρίνες ή μπότες ερήμου από σουέντ (το κλασικό της Clarks).

Τα παπούτσια από εξωτικά δέρματα όπως ο κροκόδειλος, το φίδι, η σαύρα φοριούνται έως την δύση του ήλιου. Τα επιλέγουμε χωρίς στολίδια και διακόσμηση, γιατί η ανάγλυφη υφή τους είναι ήδη αρκετή για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του ματιού.

Για όλα τα χοντρά εξωτερικά μας ρούχα χρειαζόμαστε τουλάχιστον ένα ζευγάρι παπούτσια στο ίδιο χρώμα. Για να είμαστε πλήρως εξοπλισμένες, χρειαζόμαστε δυο ζευγάρια, ένα καθημερινό (π.χ. κοντές μπότες) κι ένα επίσημο (γόβες). Έτσι θα αξιοποιήσουμε πλήρως τις δυνατότητες του εξωτερικού ενδύματος.

Όταν ψωνίζουμε παπούτσια -ότι κι αν λένε οι πωλητές- θυμόμαστε πως δεν υπάρχει ουδέτερο παπούτσι, όλα τα παπούτσια έχουν μια κάποια γραμμή που επιτρέπει να φορεθούν με ορισμένα ρούχα μόνο, όχι με οτιδήποτε. 

Αντιστεκόμαστε στη παρόρμηση να αγοράσουμε ένα ακόμα παπούτσι παρόμοιο με αυτά που ήδη έχουμε. Δεν χρειαζόμαστε 10 διαφορετικά μαύρα παπούτσια, δείχνουμε θάρρος κι αγοράζουμε ένα χρωματιστό ζευγάρι, π.χ. κόκκινα παπούτσια. Αν τα ταιριάξουμε με μια κόκκινη πλεχτή ζακέτα και σκουλαρίκια κόκκινα, θα αποκτήσουμε ένα σετ που θα αναζωογονήσει την μισή γκαρνταρόμπα μας, αφήνοντας τους ανθρώπους γύρω μας με ένα χαμόγελο στο στόμα, ειδικά αν τα φοράμε τις βροχερές μουντές μέρες του χρόνου. 

Να είμαστε λογικές με το ύψος των τακουνιών, πάνω από 7.5 πόντους είναι υπερβολικό, χάνουμε την ισορροπία μας και δεν μπορούμε να περπατήσουμε παρά μόνο με λυγισμένα γόνατα. Υπάρχουν λίγα θεάματα πιο γοητευτικά από την γυναίκα που περπατάει σταθερά με γοργό βηματισμό φορώντας τακούνια, μοιάζει με αφέντη του Διαστήματος. Για να γίνει αυτό, το ύψος του τακουνιού πρέπει να είναι διαχειρίσιμο.

Τα κομψότερα παπούτσια για μέρα ή νύχτα είναι φτιαγμένα από δέρμα μοσχαριού ή κατσίκας (δέρμα σεβρό), σε πολύ απλό κόψιμο και μονόχρωμα. Τα εντυπωσιακά παπούτσια σε διχρωμία ή με στολίδια που είναι ικανά να γίνουν το κέντρο προσοχής στο ντύσιμό, τα συνδυάζουμε με ρούχα που είναι αυτά απλά, χωρίς στολίδια. Αν είμαστε προσεκτικές μπορούμε να επιτύχουμε τον συνδυασμό, όμως το κέντρο προσοχής θα είναι και πάλι πολύ μακριά από το πρόσωπό μας.

Το βράδυ είναι ευκολότερο να φορέσουμε πολύ εντυπωσιακά  παπούτσια. Αν επιθυμούμε παπούτσια με  έντονη διακόσμηση με φράντζες/φούντες που κρέμονται γύρω από τον αστράγαλο, διαλέγουμε ένα φόρεμα σε χαλαρή εφαρμογή (όχι στενό), μακρύ τουλάχιστον έως το γόνατο, φοράμε σκουλαρίκια με φούντες επίσης κι αφήνουμε τα παπούτσια να κάνουν όλο το παιγνίδι με την όραση του θεατή.

Ο καλύτερος τρόπος για να εστιάσουν οι άλλοι μόνο στο πρόσωπό μας όταν φοράμε βραδινό φόρεμα είναι να παραγγείλουμε σε τεχνίτη ένα ζευγάρι γόβες από το ίδιο υλικό με το ρούχο μας. Εάν το φόρεμα είναι μαύρο, χρυσό ή ασημί, θα δημιουργήσουμε ένα σύνολο που θα φορεθεί πολλά χρόνια και θα μπορούμε να το αναμορφώνουμε  ανάλογα με τα αξεσουάρ που θα φοράμε κάθε φορά.

Σε κάθε περίπτωση απορρίπτουμε τελείως:

*τα αθλητικά παπούτσια σε ασημί ή χρυσό

*σανδάλια "μονομάχου" με τακούνι.

*μπότες "τρεις σωματοφύλακες*

*μπαλαρίνες με φρου-φρου ή γκλίτερ

*μπότες Ugg, μπότες από βινύλιο

*μπότες ιππασίας στην πόλη

*σαγιονάρες οπουδήποτε εκτός από την παραλία

*Crocs

*καλοκαιρινά παπούτσια με γούνα πάνω τους

*παντόφλες με αυτιά/μύτη ζώου πάνω τους

*πέδιλα το Φθινόπωρο/τον Χειμώνα/την Άνοιξη

*πέδιλα με λεπτά λουράκια ή λεπτεπίλεπτα τακούνια αν είμαστε γεμάτες

*πέδιλα γενικώς, εάν τα δάχτυλα των ποδιών μας έχουν παραμορφωθεί από τα στενά παπούτσια.

Είναι ανάγκη να είμαστε αυστηρές με τις επιλογές μας σε παπούτσια και εγκρατείς όταν τα ψωνίζουμε: το πιο γελοίο ή το πιο όμορφο χαρακτηριστικό της κάθε δεκαετίας που πέρασε από το 1900 έως σήμερα ήταν τα παπούτσια. Καλύτερα είναι να μην συμμετέχουμε στην γελοιότητα. 

(εικονογράφηση, Ρενέ Γκρουώ, Ρεβέκα Μόουζες)