Cartier κολιέ, 1915

 

Στην εικόνα μας ένα πρώιμο κολιέ Art Deco του Cartier,  με αμέθυστο, τυρκουάζ και διαμάντια, σχεδιασμένο περίπου το 1915. Σχεδιασμένο ως βάζο με λουλούδια, διακοσμημένο με μεγάλο αμέθυστο σε σχήμα αχλαδιού και τυρκουάζ καμποσόν, διακοσμημένο με αμέθυστο παρόμοιας κοπής και κυκλικά κομμένα διαμάντια, σε κολιέ με κορδόνι και ακροδέκτες από όνυχα και διαμάντια. Στην πίσω μεριά του έχει υπογραή Cartier, αριθμό και το  σήμα κατατεθέν του Γάλλου κοσμηματοποιού. 

Το κολιέ ήταν ιδιοκτησία της Gladys Marie, χήρας του Δούκα του Marlborough.

Cartier καρφίτσα του 1915

 

   Καρφίτσα Cartier που κατασκευάστηκε από το 1915 έως το 1918. Το μοντέλο προηγείται της έκθεσης του Παρισιού του 1925 που δημιούργησε τον όρο Art Deco, όμως η γραμμή του εκφράζει σαφώς τη στυλιζαρισμένη εκδοχή που θα είναι εμβληματική του κινήματος.
Η καρφίτσα με φιόγκο έχει πρώτη φορά πλατινένιο κούμπωμα, το μέταλλο που θα γίνει το αγαπημένο του Cartier για τα επόμενα χρόνια. Τα κεντρικά τμήματα των θηλιών (τα άσπρα) του φιόγκου είναι από γυαλισμένο και σκαλιστό κρύσταλλο Quartz. Η καρφίτσα είναι τυλιγμένη με σειρές από φυσικά, μη θερμαινόμενα ζαφείρια διαβαθμισμένου μεγέθους (τα μπλε πετράδια). Οι λωρίδες έχουν άκρες από διαμάντια σε κοπή μπριγιάν (τα διαφανή-άσπρα). Ο κόμπος του φιόγκου έχει δύο μεγαλύτερα διαμάντια πάνω από το κέντρο και πλευρικές σειρές από μικρότερα διαμάντια. 

    Η καρφίτσα φέρει στο πίσω μέρος της το σήμα του κατασκευαστή Louis Cartier και τον αριθμό 57547. Σχεδιάστηκε μόνο σε ένα κομμάτι για συγκεκριμένη πελάτισσα.  Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο Καλών Τεχνών Ρetit Palais. 

Το Μουσείο με την σειρά του θεσπίστηκε το 1900, ακριβώς για να φιλοξενήσει την πρώτη Παγκόσμια Έκθεση εφαρμοσμένων Τεχνών. 

"Εκμοντερνίζοντας την κομψότητα"

 

******************************

Έτσι λέγεται το άρθρο που διάβασα, το οποίο παίρνει ως παράδειγμα την υπέρκομψη Ώντρεη Χέμπορν από φωτογραφία του 1960 (δεξιά), για να μεταφέρει το στύλ της εξίσου κομψό στο σήμερα (όπως ισχυρίζεται πως κάνει η φωτό αριστερά).

Φίλες και φίλοι της σελίδας, δεν υπάρχει κομψή γυναίκα ημίγυμνη. Ο στόχος της κομψότητας είναι να αναγκάσει τον θεατή να ρίξει μια γρήγορη ματιά στην συνολική εικόνα της γυναίκας, κι αμέσως μετά να ξεχάσει τελείως τα ρούχα, τα μπιζού, το μακιγιάζ, ώστε να προσηλωθεί στο βλέμμα της και σε όσα λέει. Κάθε τι εξωτερικό που δίνει αφορμή στο μάτι του θεατή να "κολλήσει" κάπου, βγάζει την γυναίκα έξω από τον κύκλο της κομψότητας: ένα πολύ κόκκινο κραγιόν, τα νύχια με nail art, τα παπούτσια με φούντες και γκλίτερ, το πράσινο μαλλί, και πάνω από όλα η γύμνια.

Το σορτς, τα μεγάλα σκισίματα σε φούστες, το βαθύ ντεκολτέ, τα διαφανή υφάσματα, όλα μα όλα, σχεδόν πάντα είναι τελείως εκτός κομψότητας. Μπορεί κάποια να τα φορέσει, εάν θέλει, όμως πρέπει να έχει επίγνωση ότι τόσο τα αποκαλυπτικά ενδύματα, όσο και όλες οι σοκαριστικές λεπτομέρειες, σοκαριστικές είτε με τα χρώματα τους, είτε με την χοντροκοπιά τους καταστρέφουν την προσπάθεια της επικέντρωσης του θεατή στα μάτια της γυναίκας.

Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να γίνεις 'Ωντρεη Χέμπορν επειδή φοράς τα ίδια χρώματα με την Ώντρεη. Χρειάζεται το μέτρο και η σύνεση της Ώντρεη.