Πράσινες γυαλόπετρες

 

Κολιέ και βραχιόλι από πράσινες γυαλόπετρες που βρήκα στην αλασσα, μαύρο πηλο πολυμερισμού, ασημι χάντρες, μαύρο μεταξωτό κορδόνι. 

 

Μεταποίηση σε πέδιλα

 

Τα καινούργια μου πέδιλα, DIY μεταποίηση.Τα έφτιαξα από ανάγκη, όταν έπεσε νερό και σκούρυναν κατά τόπους τα απλά καφέ δερμάτινα πέδιλα που είχα (2η φωτό).

Μάζεψα πολλά υλικά ώστε να αποφασίσω πώς θα καλύψω την διχρωμία. Τελικά τα τύλιξα με κορδέλα σατέν κοραλλί και τους έραψα 3 πονπόν στο πάνω μέρος.

Μου φαίνονται αρκετά ωραία και σίγουρα δεν κατέληξαν στα σκουπίδια εξαιτίας μιας άτυχης σύμπτωσης

Θήκη laptop σε τσάντα, DIY

 

Βρήκα μια ωραία θήκη για laptop στο κατάστημα Tiger Copenhagen και την μετέτρεψα σε τσάντα ώμου. Δεν είναι μια επίσημη τσάντα, δερμάτινη, αλλά δεν χρειάζονται όλα τα ρούχα δερμάτινη τσάντα. Της πρόσθεσα μόνο έναν ιμάντα για τσάντες ως χερούλι και πάνω στον ιμάντα έραψα μωβ χοντρή πλεχτή δαντέλα, με ύφος μεταξύ του boho και του ρομαντικού. Το ύφασμα είναι πανέμορφο και έχω κατάλληλα φθινοπωρινά σακάκια + φούστες σε αυτές τις αποχρώσεις και το ύφος.

Είναι ωραία να φτιάχνεις αξεσουάρ ή ρούχα που είναι "αποκλειστικά" -όπως λέγαμε κάποτε στην ραπτική. Δεν χρησιμεύουν για οτιδήποτε όπως τα έτοιμα ή τα basics, γι αυτό δεν φοριούνται πολύ, αλλά αυτό που πετυχαίνουν δεν επιτυγχάνεται με τα basic.

Η τσάντα Aydrey

 

Αυτή είναι η καινούργια μου τσάντα Ωντρεη. Την έφτιαξα μόνη μου με ύφασμα ταπετσαρίας, χνουδωτή ενίσχυση, σατέν άσπρη φόδρα , δυο όμορφα χερούλια και σκληρή μαύρη βάση. Έχει δυό τσέπες στο εσωτερικό της και είναι αρκετά μεγάλη. 

Η κατασκευή των πλισέ

 

***********************

Τα πλισέ ρούχα, φούστες, μπλούζες και γιακάδες, φτιάχνονται σε συνθετικά υφάσματα που σιδερώνονται σε ειδικούς κυλίνδρους με ραβδώσεις στην επιφάνειά τους. Επειδή είναι συνθετικά, κατα κάποιο τρόπο "καίγονται" από το σιδέρωμα, γι αυτό διατηρούν τις λεπτές πιέτες τους για πάντα. Πώς όμως φτιάχνονταν το πλισέ για τις εκατοντάδες χρόνια που δεν υπήρχαν συνθετικά υλικά, αλλά υπήρχαν άπειρες πιετούλες σε γιακάδες, μανσέτες κλπ;

Φτιάχνονταν με αυτό το όργανο σιδερώματος του 1860 (που μιμήθηκε σε μεγάλη κλίμακα η συσκευή κατασκευής των βιοτεχνικών πλισέ σήμερα). Στα αγγλικά ονομάζεται fluting iron κι είναι φτιαγμένο από χυτοσίδηρο. Το σίδερο έμπαινε στον φούρνο με τα ξύλα και θερμαινόταν πολύ. Μετά από λίγα πειράματα με δοκιμαστικά κομματάκια ύφασμα, ο γιακάς ή η μανσέτα ακουμπούσε στην βάση κι από πάνω το ρολό πίεζε, έως ότου σχηματιστούν οι πιετούλες. Αυτή η χρονοβόρα διαδικασία έπρεπε να επαναλαμβάνεται σε κάθε πλύσιμο.

Ασφαλώς η ομορφιά των ευγενών φυσικών υλών, π.χ. του λινού πλισέ γιακά ή της οργάντζας που ήταν της μόδας το 1500-1700 στην Ολλανδία, δεν μπορεί να επαναληφθεί με κανένα τρόπο στα σημερινά πολυέστερ υλικά.

DIY: Ζωγραφιστή μπορντούρα σε παντελόνι.

 

**************************

Έχω στην ντουλάπα ένα σακάκι λαχανί από χειροποίητη τσόχα. Μου έμεινε από ταγιέρ που η φούστα του φορέθηκε πολύ κι έλιωσε. Φοράω το σακάκι με τζην, γιατί δεν ταιριάζει με κανένα έτοιμο παντελόνι λόγω του υφάσματος του. Όμως στεναχωριέμαι που το φοράω μόνο casual, με μποτάκια κλπ. Είναι ένα πολύ ακριβό ρούχο κι έχω ακόμα τις λαχανί γόβες και τη τσάντα που είχα αγοράσει για το πλήρες ταγιέρ.

Έτσι σκέφτηκα να φτιάξω μια μπορντούρα ζωγραφιστή στην πλαϊνή ραφή ενός έτοιμου επίσημου παντελονιού σε χρώματα που θα "δεσουν" το σακάκι και το παντελόνι, δημιουργώντας ένα σύνολο.

Το παντελόνι είναι γκρι γαλαζωπό, σε αντρική γραμμή με κοφτές τσέπες και τσάκιση, παντελόνι office wear.

Η μπορντούρα ζωγραφίστηκε με στένσιλ της Marabu, σε 2 αποχρώσεις πρασίνου και 2 του μπλε με μαρκαδόρους υφασμάτων Giotto.

Στο 1ο και 2ο σχόλιο υπάρχουν κοντινές φωτογραφίες από το μοτιφ, σε φως ημέρας και φως εσωτερικού χώρου.

Έχετε ένα σακάκι όμορφο που δεν ταιριάζει με κανένα παντελόνι και πάει χαμένο; Ένα κίτρινο, πορτοκαλί, μωβ; Φτιάξτε μια μπορντούρα στα χρώματα του πάνω σε μονόχρωμη φούστα ή παντελόνι, ώστε να εχει παρέα και το χαρείτε ξανά.

(Φωτογραφίες, ιδέα κι εκτέλεση La mode de Pinktag )

Το διάσημο "Φόρεμα σε ένα κομμάτι"

 

Ενα από τα πολύ δημοφιλή πατρόν καλοκαιρινού φορέματος στις δεκαετίες του 50 και του 60 ήταν το "one piece dress". Ήταν ένα φόρεμα φάκελος, που το μπροστινό του μέρος κούμπωνε με ένα κουμπί στο πίσω μέρος της μέσης και τα 2 πίσω μέρη του έρχονταν προς τα μπρος και στερεώνονταν στο θώρακα, ανάμεσα στα πλευρά. Φαινόταν σαν 2 φορέματα, το ένα πάνω στο άλλο.

Μερικές φορές το ρούχο ήταν όλο στενό, άλλες ήταν όλο φαρδύ, κάποιες φορές ραβόταν με 2 υφάσματα συγγενή ή σε αντίθεση μεταξύ τους (τέλεια ευκαιρία για να χρησιμοποιηθούν μικρά ρετάλια), και γενικά ήταν μια καλή λύση για πολλές διαφορετικές ανάγκες. 

Κολιέ σε γαλάζιο και χρυσό (DIY)

Πριν αρκετά χρόνια είδα το όμορφο κολιέ της 1ης φωτογραφίας του 1939, που έφτιαξε η Olga Tritt κατά πάσα πιθανότητα με παραγγελία της κυβέρνησης της Βραζιλίας -ως κομμάτι που αποδείκνυε τον πλούτο της χώρας στην Εκθεση του 1939. Είναι φτιαγμένο με άκουαμαρίνες Βραζιλίας και διαμάντια. 

Με έμπνευση το πολύτιμο κολιέ, έφτιαξα κι εγώ ένα δικό μου μη πολύτιμο, χρησιμοποιώντας γαλάζια κρύσταλλα βαλμένα σε τριπλές θήκες και χρυσές + διάφανες με χάντρες ανάμεσά τους ( η κάθε χάντρα είναι σε ένα μέρος της χρυσή και σε άλλο διάφανη.  Το κολιέ μου όπως και το πρωτότυπο, έχει μια κατασκευή μελετημένη ώστε να διατηρεί το σχήμα του μόνιμα, ακουμπώντας συνεχώς το δέρμα.  

Όπως είπα, το δικό μου δεν είναι πολύτιμο, αλλά το βρίσκω όμορφο. 

Chain mail, 100% χειροποίητη αλυσίδα

 

Chain mail  ονομάζεται μια παλιά τεχνική χρήσης του μετάλλου, για την ακρίβεια των μεταλλικών κρίκων, με αρχικό σκοπό την δημιουργία πανοπλίας των στρατιωτών, συγκεκριμένα τους θώρακες με τα πολλά κρικάκια που σήμερα βλέπουμε στις ταινίες του Μεσαίωνα. Οι λέξεις σε μετάφραση σημαίνουν περίπου "πλεχτό με αλυσίδες".  

Το Chain mail ξεκίνησε περίπου τον 1ο αιώνα π. Χ και έως το 300 μ. Χ. είχε ήδη αντικαταστήσει τους βαρύτερους θώρακες των Ρωμαίων από χυτό και σφυρήλατο μέταλλο, που ήταν αποτελεσματικοί αλλά είχαν σημαντικό βάρος. Εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλους τους Στρατούς της Ευρώπης και στην συνέχεια στην Ασία. Αρκετοί θώρακες από κρίκους, σώζονται σε Μουσεία, ενώ η παλιότερη απεικόνισή τους βρίσκεται σε άγαλμα που απεικονίζει πολεμιστή του 1ου αιώνα π. Χ.

Έχετε ξαναδιαβάσει στην σελίδα μας ότι είμαστε υπέρ του χειροποίητου, με μίνιμουμ εξοπλισμό. Πεποίθηση της σελίδας είναι πως εάν κάτι το έφτιαχναν στην Αρχαιότητα με ελάχιστα τεχνικά μέσα, σίγουρα μπορούμε να το φτιάξουμε κι εμείς σήμερα, πάλι με ελάχιστα μέσα. 

Στην εικόνα μας μια αλυσίδα λαιμού Chain mail σε πλέξη-ύφανση Box Chain. Είναι φτιαγμένη από απλό ανοξείδωτο σύρμα, αλλά 100% χειροποίητη. Αυτό σημαίνει πως το σύρμα που ήταν σε μεγάλη κουλούρα τυλίχτηκε με το χέρι γύρω από μια μεταλλική ράβδο ώστε να σχηματίσει κύκλους, κόπηκε με κόφτη σε κρίκους, οι άκρες τους λειάνθηκαν με μικρή λίμα και στην συνέχεια οι κρίκοι πλέχτηκαν σε αλυσίδα. 

Δεν θυμάμαι καθόλου πόσες μέρες χρειάστηκε η δημιουργία της αλυσίδας, πάντως όσες και να χρειάστηκε, άξιζε τον κόπο. 

(κατασκευή και φωτογραφίες La mode de Pinktag)

Τολμάμε χτενίσματα στο σπίτι

 

Τα μακριά μαλλιά παρουσιάζουν κάποιο μπελά στην περιποίησή τους, όμως δίνουν την ευκαιρία για άπειρα χτενίσματα σε εκείνες που προσπαθούν να χτενιστούν πολύπλοκα μόνες τους. Το μόνο μυστικό της επιτυχίας είναι η διατήρηση της καλής υγείας των μαλλιών και το τακτικό βούρτσισμα, έτσι ώστε όλες οι τρίχες να λάμπουν και να μπαίνουν εύκολα σε τάξη. Απο εκεί και πέρα, πειραματισμός και πρακτική εξάσκηση δίνει το επιθυμητό  αποτέλεσμα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι κομμώτριες, με δυό χέρια και μερικά τσιμπιδάκια πετυχαίνουν τα χτενίσματα στις πελάτισσες τους. Δυο χέρια έχει η καθεμία μας. 

Στις δυό φωτογραφίες μας (που πάρθηκαν πολύ πρόχειρα σε καθρέφτη ασανσέρ) ένα καθημερινό χτένισμα γραφείου ή βόλτας, που έγινε μέσα σε 5 λεπτά, χωρίς καθρέφτη, στο λεωφορείο: διπλό σινιόν στα μαλλιά, το ένα σινιόν στο πίσω μέρος του κεφαλιού, το άλλο λίγο ψηλότερα. Το συγκεκριμένο χτένισμα φαίνεται πολύ  ωραίο με κλασσικά ρούχα, ενώ δίνει μια πινελιά αριστοκρατικότητας στο τζην ντύσιμο. 

Κομπιναιζόν ή φόρεμα;

 

Σε παλιότερες εποχές ήταν αρκετά συνηθισμένα τα χειροποίητα κομπιναιζόν. Ράβονταν από ύφασμα που διάλεγε η πελάτισσα, είχαν το μήκος και τις λεπτομέρειες που εξυπηρετούσαν μια συγκεκριμένη ομάδα φορεμάτων, και βέβαια γινόταν με πρόβες πάνω στο σώμα της κάθε γυναίκας, ώστε να ταιριάζει ακριβώς σε εκείνη. Φυσικά το ράψιμο έπρεπε να είναι άψογο και ειδικό για τις ανάγκες του ρούχου, π.χ. τα τελειώματα με λοξά ρέλια και οι ραφές γαλλικές (όχι καρυκωμένες) έτσι ώστε να μην ξεφτίζει το ρούχο με το συχνό πλύσιμο. 

Τα συνηθισμένα χειροποίητα κομπιναιζόν του παρελθόντος είναι πολύ υψηλότερης ποιότητας από τα φορέματα slip-dresses που φοράμε σήμερα έξω. Άνετα μπορούν να φορεθούν για ποτό και βόλτα. 

Στην φωτογραφία μας ένα χειροποίητο κομπιναιζόν από πλυμένο μεταξωτό  σε κόκκινο χρώμα, με μαύρες σατέν τιράντες και μαύρη δαντέλα στο ντεκολτέ. Ράφτηκε για να φορεθεί με μια σειρά από μαύρες φούστες και φορέματα κρουαζέ, με σκοπό το κόκκινο χρώμα να φαίνεται σε ορισμένες στιγμές μόνο που ανοίγει το σταύρωμα του ρούχου. Δεν έχει φορεθεί ποτέ ως κύριο φόρεμα, φέτος το Καλοκαίρι όμως ίσως φορεθεί κι έτσι.

  

Στην 1η φωτό όλο το κομπιναιζόν, στην 2η η δαντέλα του, στην 3η η εσωτερική πλευρά στο πλαϊνό του, με τις γαλλικές ραφές αντί για γαζί και καρίκωμα. 

(φωτογραφίες La mode de Pinktag)

Με έμπνευση από την Βικτωριανή εποχή

 

Δεν μπορώ να βρω έτοιμα Βικτωριανά ή Εδουαρδιανά ρούχα, γι αυτό τα φτιάχνω μόνη μου. Χρησιμοποιώ  κυρίως υφάσματα 50 ή 70 ετών από φυσικές ύλες και τρέσες που φτιάχτηκαν ακόμα και το 1910. Ράβω σχεδόν τα πάντα στο χέρι, αφού προηγουμένως κατασκευάσω το πατρόν. 

Εδώ μια φούστα που δεν έχουμε συνδέσει πραγματικά με το 1900, κι όμως υπήρχε. Είναι ασύμμετρη, έχει γύρω-γύρω κουφόπιετες και στο ένα μπροστινό μέρος, ένα ντραπέ φτιαγμένο με πιέτες λοξές -σχεδόν οριζόντιες. Αυτό του είδους το ασύμμετρο ντραπέ , ήταν αρκετά κοινό γύρω στο 1880. Οι κυρίες το τοποθετούσαν στο πλαϊνό εμπρός και πίσω μέρος της φούστας τους στερεώνοντάς το με κουμπιά, ή μόνο στο μπροστινό (αλλά κυρίως μόνο στο πίσω μέρος) στερεώνοντάς το σταθερά με βελόνα και κλωστή, ώστε να μπορούν να κάθονται πάνω του χωρίς να τσαλακώνει.  Φυσικά οι φούστες τους είχαν από κάτω μεσοφόρια μαλακά ή σκληρότερα, που αύξαναν τον όγκο του ρούχου. Τα μεσοφόρια χρειάζονται και σήμερα τουλάχιστον για λειτουργικούς λόγους -αντί του κομπιναιζόν. 

Η συγκεκριμένη φούστα έχει φάρδος 2.80 στο στρίφωμά της κι είναι φτιαγμένη από μαυρόασπρο υφαντό βαμβακερό του 1950, που έχει πού και πού πιο χοντρή ίνα. Φαίνεται Βικτωριανή ή πρωτοποριακή ανάλογα με τα υπόλοιπα ρούχα κι αξεσουάρ που την συνοδεύουν. 

Το πίσω μέρος είναι εδώ

End of day, βραχιόλι

 

Ακολουθώντας την μεγάλη παράδοση των "End of Day" φω μπιζού, δηλαδή αυτών που οι τεχνίτρες κι οι τεχνίτες των εργαστηρίων φω μπιζού έφτιαχναν για τον εαυτό τους, χρησιμοποιώντας όλα τα υλικά που περίσσευαν στην πάγκο τους στο τέλος της εργάσιμης μέρας τους, ένα βραχιόλι End of day. 

Το βραχιόλι είναι πολύ πλούσιο (έχει πάνω από 80 χάντρες κρεμασμένες με καρφίτσες κοσμηματοποιίας σε αλυσίδα) και πολύχρωμο. ταιριάζει σχεδόν με ο,τιδήποτε, όμως αναδεικνύεται πραγματικά με μονόχρωμα σύνολα. Στο πρώτο σχόλιο το κολιέ End of day που είδαμε παλιότερα. 

ΡΟΖ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.

 

Ενα δακτυλίδι ροζ, μεγάλο, φω και χειροποίητο. Σε έτοιμη μεταλλική βάση που έχει τρεις προεξοχές, στερεώνονται με λυγισμένες καρφίτσες κοσμηματοποιίας πέρλες και γυάλινες χάντρες Murano. Αποτέλεσμα ένας όγκος από πετραδάκια και λουλουδάκια που κινούνται με την παραμικρή κίνηση του χεριού.

Στο 1ο σχόλιο υπάρχει το δακτυλίδι φορεμένο σε ξύλινο χέρι σχεδίου.

DIY:Δυό κολιέ σε πράσινο

 

Δυό χειροποίητα ογκώδη κολιέ σε αποχρώσεις πράσινου που φοριούνται το καθένα μόνο του ή και τα δύο μαζί. 

Εχουν κατασκευαστεί με φυσικά πετρώματα σε πράσινες αποχρώσεις, με κρυστάλλινες πολυεδρικές χάντρες, γυάλινες πέρλες και καλλιεργημένα μαργαριτάρια. Διαφέρουν ως προς το κούμπωμα (που στο ένα είναι χρυσό, στο άλλο ασημί μέταλλο) και το μήκος (το ένα είναι λίγο πιο μακρύ από το άλλο ώστε να μπορούν να φορεθούν μαζί σαν διπλό κολιέ). 

Συνολικά, έχουμε ένα μπιζού που μπορεί να χρησιμέψει σε πολλές περιστάσεις, Χειμώνα και Καλοκαίρι. 

DIY κολιέ με κέντημα χάντας

 

Με μια παλιά τεχνική με κέντημα χάντρας, δηλαδή με χάντρες που περνάνε σε βελόνα και κλωστή κι ενώνονται ανά 1-2-3 μέσα με άλλες χάντρες, δημιουργείται αυτό το κολιέ που λέγεται αγγλικά rope necklace, "σκοινί". Είναι κυλινδρικό  και ευλύγιστο όπως ένα σκοινί. Αυτό το μοντέλο έχει λοξές ρίγες σε κίτρινο χρυσαφί και μαύρο ματ, ενώ κλείνει με ένα θαυμάσιο κούμπωμα από δυό ασημί κώνους στολισμένους και αλυσίδα επιμήκυνσης ώστε να φοριέται με διάφορα ντεκολτέ.

Είναι πολύ αινιγματικό πάνω σε μαύρο κλειστό ρούχο, μια που οι μαύρες γραμμές του εξαφανίζονται τελείως και μένουν μόνο οι κίτρινες που αιωρούνται πάνω στο ρούχο, χωρίς να κρατιούνται από τίποτα -θα έλεγε κάποιος.

(κατασκευή κι ιδέα La mode de Pinktag)

DIY Boho τσάντα από μαντήλι

 

Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να μετατρέψουμε κάθε μαντήλι σε Boho τσάντα, μαλακή, με μεγάλη χωρητικότητα, κατάλληλη για κρέμασμα στον ώμο ή και διαγώνια (cross-body). 

Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο μαντήλι κι ένα βοηθητικό υλικό που ονομάζεται ιμάντας με διπλό δακτύλιο (double D-ring strap). Ο ιμάντας αυτός είναι απλώς μια λουρίδα υφασμάτινη ή δερμάτινη που έχει σε κάθε άκρη της 2 κρίκους στερεωμένους. Υπάρχει έτοιμος στα υλικά ραπτικής, αλλά μπορεί και να κατασκευαστεί στο σπίτι. Στο παράδειγμά μας έχουμε ένα χοντρό μάλλινο μαντήλι και έναν ιμάντα δερμάτινο καφέ. 

Τα βήματα είναι τα εξής:

1) Διπλώνουμε το μαντήλι στα δύο. Οι γωνίες απέναντί μας είναι οι α' και β΄, αυτές που είναι δεξιά κι αριστερά προς τα χέρια μας είναι οι γ' κα δ'.

2) Κάνουμε από έναν κόμπο στις γωνίες γ' και δ'. 

3) Πιάνουμε στα χέρια μας το λουρί. Περνάμε την α΄ γωνία μέσα από τους δυό κρίκους της μιας άκρης του λουριού.

4)Στην συνέχεια περνάμε την γωνία από τον 1ο κρίκο, κάτω από τον 2ο κρίκο και τραβάμε δυνατά. 

5) Επαναλαμβάνουμε τα βήματα 3 και στην γωνία δ'. 

Η τσάντα είναι έτοιμη. Οι δυό κόμποι γ' και δ' είναι το μέσον της, οι γωνίες α' και β' που πέρασαν μέσα από τους κρίκους είναι το χερούλι της. Αν τραβήξουμε το ύφασμα πολύ μέσα από τους κρίκους, φτιάχνουμε μια τσάντα κοντή που σφίγγει κάτω από την μασχάλη. Αν πιάσουμε μόνο τις ακρούλες του, μια τσάντα που φοριέται κι ως ταχυδρόμου. 

Χωράει μέσα τα πάντα, ειδικά κάποια ελαφρά αλλά ογκώδη αντικείμενα, π.χ. πάνες για το μωρό και μωρομάντηλα, για μια βόλτα στο πάρκο ή το πλέξιμό μας, που θέλει πάντα δικιά του τσάντα. 

Δαχτυλίδια με έμπνευση από την AVON

 

Στην δεκαετία του '60 η εταιρεία καλλυντικών AVON κυκλοφόρησε τα κραγιόν ring fling, που μέσα στην συσκευασία τους είχαν εκτός από το κραγιόν κι ένα χαριτωμένο δακτυλίδι, με πλαστικές χάντρες που κινούνταν. Σήμερα στην αγορά υλικών κατασκευής υπάρχουν οι κατάλληλες βάσεις για να φτιάξει κάποια δακτυλίδια ίδια με τα ring fling. Στις φωτογραφίες μας τα δικά δακτυλίδια που κατασκεύασα μόνη μου σε κίτρινο-πορτοκαλί και πορτοκαλί-κόκκινο. Στα σχόλια η διαφήμιση της AVON κι ένα κραγιόν που επέζησε μέχρι σήμερα και πωλείται στο e-Bay μαζί με το δακτυλίδι του.