Cartier κολιέ, 1915

 

Στην εικόνα μας ένα πρώιμο κολιέ Art Deco του Cartier,  με αμέθυστο, τυρκουάζ και διαμάντια, σχεδιασμένο περίπου το 1915. Σχεδιασμένο ως βάζο με λουλούδια, διακοσμημένο με μεγάλο αμέθυστο σε σχήμα αχλαδιού και τυρκουάζ καμποσόν, διακοσμημένο με αμέθυστο παρόμοιας κοπής και κυκλικά κομμένα διαμάντια, σε κολιέ με κορδόνι και ακροδέκτες από όνυχα και διαμάντια. Στην πίσω μεριά του έχει υπογραή Cartier, αριθμό και το  σήμα κατατεθέν του Γάλλου κοσμηματοποιού. 

Το κολιέ ήταν ιδιοκτησία της Gladys Marie, χήρας του Δούκα του Marlborough.

Cartier καρφίτσα του 1915

 

   Καρφίτσα Cartier που κατασκευάστηκε από το 1915 έως το 1918. Το μοντέλο προηγείται της έκθεσης του Παρισιού του 1925 που δημιούργησε τον όρο Art Deco, όμως η γραμμή του εκφράζει σαφώς τη στυλιζαρισμένη εκδοχή που θα είναι εμβληματική του κινήματος.
Η καρφίτσα με φιόγκο έχει πρώτη φορά πλατινένιο κούμπωμα, το μέταλλο που θα γίνει το αγαπημένο του Cartier για τα επόμενα χρόνια. Τα κεντρικά τμήματα των θηλιών (τα άσπρα) του φιόγκου είναι από γυαλισμένο και σκαλιστό κρύσταλλο Quartz. Η καρφίτσα είναι τυλιγμένη με σειρές από φυσικά, μη θερμαινόμενα ζαφείρια διαβαθμισμένου μεγέθους (τα μπλε πετράδια). Οι λωρίδες έχουν άκρες από διαμάντια σε κοπή μπριγιάν (τα διαφανή-άσπρα). Ο κόμπος του φιόγκου έχει δύο μεγαλύτερα διαμάντια πάνω από το κέντρο και πλευρικές σειρές από μικρότερα διαμάντια. 

    Η καρφίτσα φέρει στο πίσω μέρος της το σήμα του κατασκευαστή Louis Cartier και τον αριθμό 57547. Σχεδιάστηκε μόνο σε ένα κομμάτι για συγκεκριμένη πελάτισσα.  Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο Καλών Τεχνών Ρetit Palais. 

Το Μουσείο με την σειρά του θεσπίστηκε το 1900, ακριβώς για να φιλοξενήσει την πρώτη Παγκόσμια Έκθεση εφαρμοσμένων Τεχνών. 

Layering necklaces

 

Φέτος το Καλοκαίρι της μόδας είναι τα κολιέ που φοριούνται σε στρώματα, δηλαδή πολλά μαζί. Η τεχνική αυτή θέλει προσοχή μονο σε δύο σημεία:
1) τα κολιέ πρέπει να έχουν κάποιο συνδετικό κρίκο μεταξύ τους, επομένως να βρίσκονται στο ίδιο χρώμα ή στο ίδιο θέμα ή στα ίδια μέταλλα.
2) το σύνολο ρούχων με το οποίο φοριούνται να είναι εντελώς μονόχρωμο.
Στην εικόνα μας ένας εντυπωσιακός συνδυασμός κολιέ με μεγάλα φυσικά πετρώματα + κολιέ με πολλά κορδόνια λαδί

(photo @la mode de Pinktag)

Μαύρο και γεωμετρικό

Aυτό είναι καινούργιο ζευγάρι σκουλαρίκια, φτιαγμένο με διάφορα κρύσταλλα και μεταλλικά στοιχεία. Τα κρύσταλλα είναι μαύρα και διαφανή, τα μεταλλικά μέρη σε χρυσή απόχρωση. (κατασκευή κα φωτoγραφία @lamodedePinktag)

Christmas earrings

 Καινούργια σκουλαρίκια για εμένα, σε χριστουγεννιάτικη διάθεση.

Chanel bijoux

 Στολίδι κεφαλής και κολιέ της Coco Chanel.

Hobé κοσμήματα

 

Η εταιρεία Hobé ιδρύθηκε το 1887 στο Παρίσι από τον Jaques Hobé, ένα δεξιοτέχνη χρυσοχόο, που προμήθευε την Γαλλική Αυλή με κοσμήματα. Μετά την τεχνολογική πρόοδο στην μαζική παραγωγή κοσμημάτων που εισήγαγε η Βιομηχανική επανάσταση, η εταιρεία άρχισε να παράγει φω-μπιζού, γνωστότερα σε εμάς ως μπιζού φανταιζί. Ο εγγονός  του Jaques,William Hobé,  στο μέσον της δεκαετίας του ’20 φεύγει για την Νέα Υόρκη και ιδρύει την Hobé Cie, μια οικογενειακή επιχείρηση που θα γίνει γνωστή για τα φανταιζί κοσμήματα υψηλής ποιότητας.

Ο Florenz Ziegfeld, επιτυχημένος παραγωγός των Ziegfeld Follies, μια θεατρική επιθεώρηση εμπνευσμένη από τα Folies Bergères του Παρισιού και παρουσιασμένη στο New Amsterdam Theatre της Νέας Υόρκης, παραγγέλνει στον William Hobé κοσμήματα σκηνής για τα θέαματά του. Αυτή είναι η αρχή της φήμης για τον Οίκο φω-μπιζού Hobé.

Στην δεκαετία του 1940 τα μπιζού Hobé φοριούνται από μεγάλες σταρ του Χόλυγουντ όπως η Μπέτι Ντέιβις, η Κάρολ Λομπάρ, η Άβα Γκάρντερ και η Μπάρμπαρα Στάνγουικ. Ο Οίκος παράγει την ίδια εποχή μια σειρά με πολύτιμα κοσμήματα πολύ ακριβά και υψηλής ποιότητας, για μια μια εύπορη και εκλεπτυσμένη πελατεία.

Από το μέσον της δεκαετίας του 1920 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Hobé ουσιαστικά δημιουργεί σειρές μπιζού που είναι διακοσμημένα με ημιπολύτιμους λίθους, όπως το χρυσοπράσιο, το λάπις λάζουλι, ο γρανάτης, ο αμέθυστος, αλλά και αληθινά μαργαριτάρια, σμάλτα και  σκαλιστό ελεφαντόδοντο. Ο Οίκος Hobé γίνεται γνωστός εκείνη την περίοδο για την χρήση της κινάβαρης (ορυκτό που συντίθεται από θειικό υδράργυρο), καθώς επίσης για τα πορτραίτα μινιατούρες ιστορικών προσώπων όπως η Αυτοκράτειρα Ευγενία,   και τέλος για τις αναπαραγωγές πολύτιμων κοσμημάτων του 16^ου και 17^ου αιώνα από διαφορετικές Αυλές της Ευρώπης.

 

Ο Γουίλιαμ Χομπε κατοχύρωσε πάνω από 100 ευρεσιτεχνίες που αφορούν την δημιουργία κοσμημάτων και σχεδίασε επίσης κοσμήματα κατά παραγγελία, για συγκεκριμένα μόνο πρόσωπα. Για τις ανάγκες του κινηματογράφου έπρεπε να μελετήσει την ιστορία της κοσμηματοποιίας ώστε να κατασκευάσει αποτελεσματικά πιστές  αναπαραγωγές κοσμημάτων. Οι μελέτες του αντικατοπτρίζονται στον τρόπο που συνέλαβε την γραμμή των δικών του μπιζού.

Τα κοσμήματα Hobé έχουν όλα την σφραγίδα του κατασκευαστή και είναι γνωστά στους συλλέκτες για την άριστη ποιότητα των ημιπολύτιμων λίθων που βρίσκονται πάνω τους. Ο Οίκος είναι περισσότερο από όλα γνωστός για τις καρφίτσες του σε σχήμα ανθοδέσμης, γνωστός κυρίως για τις καρφίτσες του σε σχήμα ανθοδέσμης, πλούσια στολισμένες με ημιπολύτιμους λίθους που θυμίζουν πολύχρωμα μπουκέτα.

Ο Οίκος Hobé διέκοψε την παραγωγή των φω-μπιζού στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όμως πρόσφατα η εταιρεία εξαγοράστηκε και άρχισε πάλι λίγο-λίγο την παραγωγή νέων κοσμημάτων.  

 

Πράσινες γυαλόπετρες

 

Κολιέ και βραχιόλι από πράσινες γυαλόπετρες που βρήκα στην αλασσα, μαύρο πηλο πολυμερισμού, ασημι χάντρες, μαύρο μεταξωτό κορδόνι. 

 

1905

Art Nouneau καρφίτσα 1905

Φούξια

 

Φούξια σκουλαρίκια, καπέλο και κραγιόν για ένα μάξι εμπριμέ με φούξια καλοκαιρινό φόρεμα.

Στην ιστορία της σελίδας μας πιο πολλές φωτογραφίες από αυτό το κόσμημα και το κολιέ του.

 

J.K.Rowling blue

 

H J.K.Rowling είναι μια από τις γυναίκες που θαυμάζω. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έγραψε στο τραπέζι της κουζίνας τα βιβλία του Χάρι Πότερ.

Δεν την θαυμάζω μόνο για την θέληση της δύναμης που έχει, αλλά και για την εμφάνιση της. Μια από τις τελευταίες κομψές γυναίκες στην Γη, διακρίνεται για τα χρωματιστά μεγάλα κοσμήματα της.

Προσπάθησα να μιμηθώ τρόπον τινά το μπλε σετ που φοράει στην φώτο, ένα υπερβολικό σετ που χρειάζεται σπάνια, αλλά είναι μαγευτικό. Έφτιαξα το δικό μου σετ σε ίδια γραμμή, στο ίδιο μέγεθος, με δύο αποχρώσεις του μπλε κρύσταλλα και μεγάλους ασημί κώνους. Η τεχνική ήταν κέντημα χάντρας στο χέρι, με λινή κλωστή.

Ελπίζω να σας αρέσει.

1937, Edwige Feuillère και κοσμήματα Burma

 

Από περιοδικό Modes et Travaux 1937 διαφήμιση με την ηθοποιό Edwige Feuillère  που μόλις έχει τελειώσει την ταινία "Feu" (φλόγα), για αληθινά αλλά οικονομικά κοσμήματα της εταιρείας  Burma, που ειδικευόταν σε εισαγωγή πολύτιμων λίθων κι είχε πρωτότυπη τακτική προσέγγισης των πελατών της.

Οι καρφίτσες, τα δακτυλίδια και τα βραχιόλια σχεδιάζονται σε γραμμή Αρτ Ντεκό, φτιάχνονται με σκελετό από ασήμι επιπλατινωμένο και είναι στολισμένα με μπριγιάν ή ζαφείρια ή  σμαράγδια, ανάλογα με το χρώμα πετρών που επιθυμεί η πελάτισσα. Χωρίς επιλογή είναι μόνο τα κοσμήματα με μαργαριτάρια, που είναι πάντα λευκά. 

Τα μπριγιάν ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ της μόδας πάντα, όμως η δεκαετία του 20 και του 30 με την Art Deco ως κυρίαρχο ρεύμα  και τα πολύ γεωμετρικά κοσμήματα, έδωσε έμφαση στους χρωματιστούς πολύτιμους λίθους, οι οποίοι πολλές φορές λόγω της διακοσμητικής τους δυνατότητας αποτελούσαν το κέντρο εστίασης του κοσμήματος. 

Για τις πελάτισσες είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η δυνατότητα να διαλέξεις πρώτα το γεωμετρικό σχέδιο της καρφίτσας σου και μετά ξεχωριστά το χρώμα πολύτιμων λίθων που ταίριαζε στην γκαρνταρόμπα σου: μια καρφίτσα με τεράστιο σμαράγδι στην μέση (μπλε) και πολλές σιτρίν ολόγυρα (κίτρινες)!  

(φωτογραφίες La mode de Pinktag)

1960 Lisner

 

Ο λουσίτης είναι ένα ακρυλικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε πολύ στην δεκαετία του 1960 για φω-μπιζού. Είναι κάπως βαρύ και καταφέρνει να παραμένει ημιδιαφανές, παρουσιάζοντας βάθος πεδίου στο χρώμα του (λάμπει από μέσα προς τα έξω, όταν πέφτει το φως πάνω του). Με τον λουσίτη φτιάχτηκαν πολυτελή σετ κοσμημάτων από μεγάλους οίκους φω- μπιζού, σχεδιασμένα επίτηδες πάνω σε βάσεις που είχαν μόνο περίγραμμα, ώστε να μπορεί το υλικό να λάμπει το ίδιο. Ο οίκος Lisner έφτιαξε τα πιο γνωστά και πετυχημένα τέτοια φω μπιζού, με μοτίφ επαναλαμβανόμενα, πολλές φορές φύλλα σε παστέλ αποχρώσεις. 

Στις φωτογραφίες μας ένα σετ Lisner του 1960, μια parure με 3 κομμάτια, κολιέ, σκουλαρίκια και καρφίτσα. Ασυναγώνιστο στο φως, ακόμα πιο ωραίο στην σκιά.

(φωτογραφίες La mode de Pinktag)

Διπλό κολιέ με λαδί πέρλες (DIY)

 

Κάθε καινούργιο ρούχο, μας δίνει το κέφι να φτιάξουμε καινούργια μπιζού, ακόμα κι αν το ρούχο έγινε καινούργιο και διαφορετικό χάρη σε μια μεταποίηση -όπως το σακάκι με τα πουλιά. Ιδού λοιπόν το καινούργιο μου κολιέ με 3 αποχρώσεις πέρλες, που την ιδέα για τα υλικά του οφείλω στις φίλες της σελίδας που μου πρότειναν να το φορέσω με πέρλες, ενώ την ίδια την γραμμή του σε μια ασυνήθιστη φωτό που έχω αποθηκεύσει . 

Το κολιέ έχει γραμμή Ύψιλον, είναι διπλό και κουμπώνει στο μέσον μπροστά με μεγάλο μενταγιόν κρεμαστό στο  τέλος του οποίου υπάρχει μια μοναδική μεγάλη πέρλα. Τα χρώματά του είναι πράσινο κυπαρισσί, λαδί μεσαίο και κίτρινο-λαδί. 

(ιδέα και κατασκευή  La mode de Pinktag)

Εναλασσόμενα σκουλαρίκια της Joan Rivers

 

Η Joan Rivers είναι Αμερικάνα stand-up κωμικός, παρουσιάστρια τηλεόρασης και πολύ κομψή γυναίκα, που σχεδίασε πολλές σειρές με κοσμήματα. Μεταξύ άλλων ορισμένα εναλλασσόμενα σκουλαρίκια και κολιέ, μια κατηγορία κοσμημάτων με παράδοση περίπου 70 ετών στην Αμερική. 

Το σχέδιο πίσω από τα εναλασσόμενα κοσμήματα είναι περίπου σε όλα το εξής: Σε μια βάση με χρυσό ή ασημί μέταλλο, στερεώνονται διακοσμητικά μοτίφ σε πολλά διαφορετικά χρώματα -κάθε φορά ένα μόνο. Η βάση έχει κάποιο σχήμα κλασικό και ανάλογα με το χρώμα του κρεμαστού εξυπηρετεί διαφορετικά σύνολα. 

Στην εικόνα μας σετ με τα μεγαλύτερα σκουλαρίκια που σχεδίασε ποτέ η Joan Rivers. Σε βάση σκουλαρικιών περίπου αχιβάδας στολισμένης με άσπρα στρας, κρεμιέται ένα ημικύκλιο από χοντρό καμπυλωμένο πλεξιγκλάς (λουσίτης). Τα στρας δεν φοριούνται πια παρά μόνο το βράδι (για όσες το επιθυμούν) όμως τα χρωματιστά στοιχεία είναι όμορφα ακόμα σήμερα κρεμασμένα σε ένα μικρό, φαρδύ κρίκο, χρυσαφί, ασημένιο, ή και μαύρο. Κατά την γνώμη μου, είναι ιδανικά για μίνιμαλ σύνολα. Δημιουργούν μια πολυτελή χαρούμενη εικόνα διαφάνειας που κρέμεται σχεδόν στο πουθενά.

(φωτογραφίες La mode de Pinktag, η 1η κάτω από τον ήλιο, στο 1ο σχόλιο υπό σκιά)

Κολιέ σε γαλάζιο και χρυσό (DIY)

Πριν αρκετά χρόνια είδα το όμορφο κολιέ της 1ης φωτογραφίας του 1939, που έφτιαξε η Olga Tritt κατά πάσα πιθανότητα με παραγγελία της κυβέρνησης της Βραζιλίας -ως κομμάτι που αποδείκνυε τον πλούτο της χώρας στην Εκθεση του 1939. Είναι φτιαγμένο με άκουαμαρίνες Βραζιλίας και διαμάντια. 

Με έμπνευση το πολύτιμο κολιέ, έφτιαξα κι εγώ ένα δικό μου μη πολύτιμο, χρησιμοποιώντας γαλάζια κρύσταλλα βαλμένα σε τριπλές θήκες και χρυσές + διάφανες με χάντρες ανάμεσά τους ( η κάθε χάντρα είναι σε ένα μέρος της χρυσή και σε άλλο διάφανη.  Το κολιέ μου όπως και το πρωτότυπο, έχει μια κατασκευή μελετημένη ώστε να διατηρεί το σχήμα του μόνιμα, ακουμπώντας συνεχώς το δέρμα.  

Όπως είπα, το δικό μου δεν είναι πολύτιμο, αλλά το βρίσκω όμορφο. 

Τα Χριστουγεννιάτικα κοσμήματα

 

Τα χριστουγεννιάτικα κοσμήματα είναι μια κατηγορία κοσμημάτων αληθινών ή σε απομίμηση που έχουν στην Ευρώπη παράδοση πάνω από 120 χρόνια.  Οι γυναίκες περισσότερο αλλά και οι άντρες, κυρίως όσες κι όσοι ακολουθούν την κλασσική κομψότητα, τις εορταστικές μέρες φορούν μια καρφιτσούλα στο πέτο του ταγιέρ -του κοστουμιού τους για να διαφοροποιήσουν το ντύσιμό τους από τις άλλες μέρες του χρόνου. 

Επειδή τα Χριστουγεννιάτικα κοσμήματα ήταν πάντα πολύ δημοφιλή, οι μεγάλοι κατασκευαστές κοσμημάτων εξαντλούν κάθε μέσο και τεχνική προκειμένου να κατασκευάσουν κάθε χρόνο όμορφα μπιζού για τους πελάτες τους, ελκυστικά για ακόμα μια φορά. Άλλες φορές  καρφώνουν πολύτιμους λίθους ή κρύσταλλα σε μεταλλικές βάσεις, άλλες σε απλό ασήμι ή χρυσό σχεδιάζουν περιγράμματα από χιονονιφάδες και χιονάνθρωπους, κι άλλες με χυτό χρωματιστό γυαλί γεμίζουν βαθουλώματα σε βάσεις, δίνοντάς μας μικρά δενδράκια γεμάτα με μπαλίτσες.  Προσωπικά προτιμώ τις Χριστουγεννιάτικα κοσμήματα από σμάλτο, ωστόσο δεν περιφρονώ καμία τεχνική. Στην 1η φωτό καρφίτσα από σμάλτο με στράς, στην 2η μικρά σκουλαρίκια κι αυτά με σμάλτο.

AVON εναλλασσόμενο μενταγιόν-σκουλαρίκια

 

Τα εναλλασσόμενα μπιζού, αυτά δηλαδή που σε κάποιο σκελετό μπαίνουν πέτρες με διαφορετικά χρώματα ανάλογα με τα ρούχα της ημέρας, είναι μια επινόηση του 1950. Στις δεκαετίας του 1950 και 1960, ήταν πολύ δημοφιλής. Το σετ φω-μπιζού προσφερόταν σε κουτάκι που περιείχε τους μεταλλικούς σκελετούς κι όλες τις πέτρες μαζί. Η γυναίκα μπορούσε να πάρει το κουτάκι μαζί της σε ένα  σύντομο ταξίδι ή στις διακοπές της και να έχει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα διαθέσιμα το κατάλληλο χρώμα μπιζού για το ντύσιμό της. 

Η ιδέα των εναλλασσόμενων μπιζού ζει ακόμα κα σήμερα, αλλά παράγεται μόνο από εταιρείες που έχουν εκατομμύρια πελάτισσες, επειδή έχει εμπορικό ρίσκο. Στην φωτογραφία μας σετ των τελευταίων ετών της εταιρείας AVON. Ο σκελετός μοιάζει με χρυσό κλουβί και στην κορυφή του ανοίγει για να υποδεχθεί γυάλινες μπίλιες σε κοραλλί, πετρόλ ή μαύρο. Ξανακλείνει εύκολα επειδή διαθέτει μαγνήτη στο κλείστρο του. Ένα σετ που μπορεί να φιλοξενήσει επίσης πέτρες αγορασμένες ιδιωτικά, ενώ παρουσιάζει οπτικό ενδιαφέρον ακόμα και χωρίς τις μπίλιες του. 

(φωτό La mode de Pinktag)

Chain mail, 100% χειροποίητη αλυσίδα

 

Chain mail  ονομάζεται μια παλιά τεχνική χρήσης του μετάλλου, για την ακρίβεια των μεταλλικών κρίκων, με αρχικό σκοπό την δημιουργία πανοπλίας των στρατιωτών, συγκεκριμένα τους θώρακες με τα πολλά κρικάκια που σήμερα βλέπουμε στις ταινίες του Μεσαίωνα. Οι λέξεις σε μετάφραση σημαίνουν περίπου "πλεχτό με αλυσίδες".  

Το Chain mail ξεκίνησε περίπου τον 1ο αιώνα π. Χ και έως το 300 μ. Χ. είχε ήδη αντικαταστήσει τους βαρύτερους θώρακες των Ρωμαίων από χυτό και σφυρήλατο μέταλλο, που ήταν αποτελεσματικοί αλλά είχαν σημαντικό βάρος. Εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλους τους Στρατούς της Ευρώπης και στην συνέχεια στην Ασία. Αρκετοί θώρακες από κρίκους, σώζονται σε Μουσεία, ενώ η παλιότερη απεικόνισή τους βρίσκεται σε άγαλμα που απεικονίζει πολεμιστή του 1ου αιώνα π. Χ.

Έχετε ξαναδιαβάσει στην σελίδα μας ότι είμαστε υπέρ του χειροποίητου, με μίνιμουμ εξοπλισμό. Πεποίθηση της σελίδας είναι πως εάν κάτι το έφτιαχναν στην Αρχαιότητα με ελάχιστα τεχνικά μέσα, σίγουρα μπορούμε να το φτιάξουμε κι εμείς σήμερα, πάλι με ελάχιστα μέσα. 

Στην εικόνα μας μια αλυσίδα λαιμού Chain mail σε πλέξη-ύφανση Box Chain. Είναι φτιαγμένη από απλό ανοξείδωτο σύρμα, αλλά 100% χειροποίητη. Αυτό σημαίνει πως το σύρμα που ήταν σε μεγάλη κουλούρα τυλίχτηκε με το χέρι γύρω από μια μεταλλική ράβδο ώστε να σχηματίσει κύκλους, κόπηκε με κόφτη σε κρίκους, οι άκρες τους λειάνθηκαν με μικρή λίμα και στην συνέχεια οι κρίκοι πλέχτηκαν σε αλυσίδα. 

Δεν θυμάμαι καθόλου πόσες μέρες χρειάστηκε η δημιουργία της αλυσίδας, πάντως όσες και να χρειάστηκε, άξιζε τον κόπο. 

(κατασκευή και φωτογραφίες La mode de Pinktag)

Οι καρφίτσες

 

Το ξέρουμε: το κόσμημα έχει γενικά υποβιβαστεί στο γυναικείο ντύσιμο, και μερικοί τύποι κοσμημάτων έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, π.χ. οι καρφίτσες. Οι πολύ νέες γυναίκες δεν έχουν καμία καρφίτσα στα συρτάρια τους επειδή δεν τους περνάει από τον νου να αγοράσουν, κι όσες κληρονόμησαν κάποιες από μαμάδες-γιαγιάδες, κρίνουν ότι δεν υπάρχει τρόπος να τις φορέσουν. Οι περισσότερες λένε πως τους αρέσουν στο μάτι ή φορεμένες από άλλους,  όμως δεν έχουν τα κατάλληλα ρούχα, όποιο στυλ και μέγεθος κι αν έχει η καρφίτσα τους. 

Έχουν δίκιο, δεν έχουν τα κατάλληλα ρούχα. Απλούστατα, δεν υπάρχει ρούχο στην fast fashion και στις τωρινές τάσεις πραγματικά κατάλληλο για αυτό το κόσμημα. Γιατί; 

Επειδή η καρφίτσα χρειάζεται τρεις προϋποθέσεις για να βγει από το κουτί της:

1) Ένα ρούχο καλύτερο από φόρμα γυμναστικής και μπουφάν puffer.

2) Σύνολο με κομμάτια αρκετά ήσυχα, ώστε το σύνολο να μην καταντήσει κραυγαλέο. 

3) Υλικό αρκετά πυκνοϋφασμένο, χοντρό και από φυσικό υλικό που θα αντέξει το βάρος της

Ναι, κυρίες και κύριοι, οι καρφίτσες δεν ταιριάζουν σε τίποτα από athlesure, και σχεδόν σε τίποτα από casual. Δεν φοριούνται με αθλητικά παπούτσια και μποτάκι, ούτε με τρακτερωτά κολεγιακά. Απλούστατα, η λεπτοδουλειά πάνω στην καρφίτσα, δεν αφορά τον αθλητισμό, και δεν ταιριάζει οπτικά με την επίτηδες χοντροκομμένη εικόνα (τρακτερωτά loafer). 

Άραγε έχουν όλες οι καρφίτσες λεπτοδουλειά, ακόμα και οι γεωμετρικές; Ναι, έχουν όλες. Σε μια μικρή επιφάνεια 3*3 εκατοστά ή και 11*11 εκατοστά, μπαίνουν του κόσμου τα μικροπραγματάκια, πολύς σχεδιασμός, υπολογισμός χρωμάτων και υλικών κλπ. Ότι και να γίνει, μια καρφίτσα περιέχει πολύ περισσότερη σκέψη από ένα πλήρες ρούχο.

Και ναι, χρειάζονται ένα σύνολο με ήσυχα ρούχα για να φορεθούν κομψά, δηλαδή μονόχρωμο ή το πολύ σε δύο χρώματα, χωρίς άλλα αξεσουάρ, χωρίς τσάντες εντυπωσιακές από πρόβατο του Καζακστάν ή μαϊμού της Βόρνεο βαμμένη κίτρινη. Ένα σύνολο που είναι ήδη εντυπωσιακό, οι καρφίτσες το μετατρέπουν σε Αποκριάτικο. 

Πάνω από όλα όμως μπορούν να καρφιτσωθούν μόνο πάνω σε καλό, παχύ και φυσικό υλικό. Το λεπτό καλό υλικό, π.χ. το κασμίρ πουλόβερ, υποχωρεί και κρεμάει από το βάρος της καρφίτσας. Το χοντρό αλλά πολυέστερ, π.χ. τα κοστούμια που πωλούνται στο ZARA , κάνει τρύπα μόνιμη εκεί που μπει η καρφίτσα. Ποιός θέλει να καταστρέψει το σακάκι του -έστω το πολυέστερ, αφού μέχρι εκεί είχε οικονομική δυνατότητα να αγοράσει; Νομίζω κανείς. 

Φυσικά υπάρχουν κάποιες καρφίτσες πανάλαφρες, κατάλληλες να στερεωθούν ακόμα και σε μακώ φανελάκι. Είναι οι ακρυλικές που έχουν παραχθεί έτσι ώστε να μοιάζουν με μέταλλο, παρόμοιου υλικού με τα "χρυσά" κουμπιά στα γυναικεία σακάκια, τα οποία σήμερα πια δεν είναι από  μεταλλικά. Γι αυτές τις φτηνές καρφίτσες δεν θα μιλήσουμε καθόλου, επειδή δεν λύνονται τα προβλήματα κομψότητας με κινέζικα μπιζού του 1 ευρώ. 

Αραγε, δεν υπάρχει ελπίδα μια σημερινή γυναίκα με περιορισμένο προϋπολογισμό για ντύσιμο να φορέσει μια αληθινή καρφίτσα, σπουδαία, άξια λόγου; Ναι, υπάρχει, με άλλα ρούχα, όσο γίνεται πιο μακριά από την fast Fashion. Τα καταστήματα μεταχειρισμένων ειδών vintage είναι μια λύση οικονομική για ρούχα από καλά υφάσματα. Το ράψιμο στο σπίτι είναι μια ακόμα λύση, μπορεί και πιο οικονομική. Οι μελετημένες αγορές που γίνονται μετά από αποταμίευση και όπου αντί για 3 ρούχα αγοράζουμε μόνο 1 αλλά πολύ καλύτερης ποιότητας, είναι η τελευταία λύση. 

Φίλες μου η κομψότητα παλιότερων δεκαετιών δεν είναι θέμα styling, για αυτό δεν μπορεί να αναπαραχθεί με τα ευτελή ρούχα του σήμερα.  Αν επιθυμείτε μεγάλες δόξες στο ντύσιμο, πρέπει να λάβετε υπόψη σας τις προϋποθέσεις που γεννάνε τις δόξες. 

(φωτό μεγάλης πολύχρωμης καρφίτσας πάνω σε ένα χειμωνιάτικο μπουκλέ πανωφόρι του 1960, La mode de Pinktag. Στο 1ο σχόλιο κοντινή φωτογραφία στο πανωφόρι και τα πλούσια χρώματά του)