"Εκμοντερνίζοντας την κομψότητα"

 

******************************

Έτσι λέγεται το άρθρο που διάβασα, το οποίο παίρνει ως παράδειγμα την υπέρκομψη Ώντρεη Χέμπορν από φωτογραφία του 1960 (δεξιά), για να μεταφέρει το στύλ της εξίσου κομψό στο σήμερα (όπως ισχυρίζεται πως κάνει η φωτό αριστερά).

Φίλες και φίλοι της σελίδας, δεν υπάρχει κομψή γυναίκα ημίγυμνη. Ο στόχος της κομψότητας είναι να αναγκάσει τον θεατή να ρίξει μια γρήγορη ματιά στην συνολική εικόνα της γυναίκας, κι αμέσως μετά να ξεχάσει τελείως τα ρούχα, τα μπιζού, το μακιγιάζ, ώστε να προσηλωθεί στο βλέμμα της και σε όσα λέει. Κάθε τι εξωτερικό που δίνει αφορμή στο μάτι του θεατή να "κολλήσει" κάπου, βγάζει την γυναίκα έξω από τον κύκλο της κομψότητας: ένα πολύ κόκκινο κραγιόν, τα νύχια με nail art, τα παπούτσια με φούντες και γκλίτερ, το πράσινο μαλλί, και πάνω από όλα η γύμνια.

Το σορτς, τα μεγάλα σκισίματα σε φούστες, το βαθύ ντεκολτέ, τα διαφανή υφάσματα, όλα μα όλα, σχεδόν πάντα είναι τελείως εκτός κομψότητας. Μπορεί κάποια να τα φορέσει, εάν θέλει, όμως πρέπει να έχει επίγνωση ότι τόσο τα αποκαλυπτικά ενδύματα, όσο και όλες οι σοκαριστικές λεπτομέρειες, σοκαριστικές είτε με τα χρώματα τους, είτε με την χοντροκοπιά τους καταστρέφουν την προσπάθεια της επικέντρωσης του θεατή στα μάτια της γυναίκας.

Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να γίνεις 'Ωντρεη Χέμπορν επειδή φοράς τα ίδια χρώματα με την Ώντρεη. Χρειάζεται το μέτρο και η σύνεση της Ώντρεη.

Βουργουνδί + μαύρο

 

Για το γραφείο σήμερα, πλισέ το παντελόνι, σατέν το πουκάμισο με τις διπλές μανσέτες, συν 10 σειρές πέρλες, μαύρη μικρή τσάντα με κοντά χερούλια και μαύρες εξώφτερνες γόβες. Πολύ ωραία υλικά, που με την ανάγλυφη υφή τους ή την λάμψη τους παρουσιάζουν έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρον, σοβαρό το κόψιμο των ρούχων που καλύπτει το σώμα χωρίς να σφίγγει πουθενά, και μόνο η λεπτή ζώνη περιγράφει ελαφριά την σιλουέτα. 

Το σύνολο είναι κολακευτικό για το σώμα, ελαφρώς αινιγματικό με τα κλειστά του ενδύματα, κατάλληλο για εργασιακό περιβάλλον, αλλά και για ένα ποτό ή φαγητό μόλις νυχτώσει -έχει κάποια επισημότητα, όπως όλα τα αληθινά σύνολα εργασιακού περιβάλλοντος. 

Ξέρω τι θα μου πείτε "Εμένα δεν μου αρέσουν τα αινιγματικά σύνολα, θέλω να φορέσω τα τιραντάκια μου ή το τζην μου και μακό στο γραφείο". Ναι, έχουν κι αυτά την χάρη τους. Ωστόσο κάθε είδος ντυσίματος που επαναλαμβάνεται διαρκώς ως στυλ, τόσο το  αυστηρό, όσο και το αποκαλυπτικό, το πολύ απλό ή το εναλλακτικό, το ρομαντικό ή το σκληρό, γίνεται τελικά βαρετό, παρουσιάζει την εικόνα μονοδιάστατου ανθρώπου. Νομίζω η εναλλαγή παίζει κάποιο ρόλο. Εάν έχετε μέσα σας 2-3 προσωπικότητες, εμφανίστε τες και στα ρούχα σας. 

1940, Perfect Mode

 

Ρούχα για ύπνο και εσώρουχα από το φιγουρίνι Ρerfect mode του 1940, τεύχος 190.

Φωτό la mode de Pinktag

1965 Lux

 1965, περιοδικό "Γυναίκα". Η Κατρίν Ντενέβ εμφανίζεται ως ανερχόμενη σταρ σε διεθνή διαφήμιση για το σαπούνι Lux. Μόλις έχει τελειώσει την ταινία "Οι ομπρέλες του Χερβούργου".

(Φωτο σελίδας La mode de Pinktag)

Layering necklaces

 

Φέτος το Καλοκαίρι της μόδας είναι τα κολιέ που φοριούνται σε στρώματα, δηλαδή πολλά μαζί. Η τεχνική αυτή θέλει προσοχή μονο σε δύο σημεία:
1) τα κολιέ πρέπει να έχουν κάποιο συνδετικό κρίκο μεταξύ τους, επομένως να βρίσκονται στο ίδιο χρώμα ή στο ίδιο θέμα ή στα ίδια μέταλλα.
2) το σύνολο ρούχων με το οποίο φοριούνται να είναι εντελώς μονόχρωμο.
Στην εικόνα μας ένας εντυπωσιακός συνδυασμός κολιέ με μεγάλα φυσικά πετρώματα + κολιέ με πολλά κορδόνια λαδί

(photo @la mode de Pinktag)

Εις ανάμνηση της δραχμής

 

***************************

Στην εικόνα βλέπουμε το αγαπημένο μου βραχιόλι. Το αγόρασα μόλις μπήκαμε στο ευρώ, από γνωστό μου κατασκευαστή που είχε την ιδέα να φτιάξει ένα κόσμημα αναμνηστικό με πεντάρες και δεκάρες της δραχμής. Στην πραγματικότητα εκείνη την στιγμή δεν είχα καταλάβει ότι θα το φορούσα με λύσσα, χειμώνα και καλοκαίρι, κάθε χρόνο από τότε και μετά.

Βασικά, τίποτα δεν είχα καταλάβει. Το ευρώ που υιοθετήθηκε ταυτόχρονα ως επίσημο νόμισμα από 21 χώρες της Ευρωπαϊκής κοινότητας, σε αυτές και η Ελλάδα, μου φαινόταν απλώς μια ακόμα αλλαγή στην ιστορία της χώρας. Όχι κάτι σημαντικό αλλά κάτι ακόμα που συνέβαινε. Μήπως δεν είχαμε αλλάξει νόμισμα μετά την Τουρκοκρατία, δεν πήγαμε από τα ξενικά γρόσια στην ελληνική δραχμή; Θα μου έπαιρνε λίγο να προσαρμοστώ νοητικά στους νέους υπολογισμούς, αλλά πόσο πιά, έτσι κι αλλιώς στα οικονομικά ήμουν όλη μέρα.

Πόσο λάθος είχα, πόσο λάθος!

Τους πρώτους δύο μήνες δεν χρειάστηκε να κάνω κανέναν υπολογισμό, οι τιμές στους καταλόγους και τα μεμονωμένα προϊόντα ήταν και στα δύο νομίσματα, και ίδιες με πριν έως το τελευταίο λεπτό: Ο καφές μου στον "Γρηγόρη" στοίχιζε 1,03 ευρώ. Όμως αιφνίδια στις 1 Μαρτίου ανέβηκε στο 1,10 "λόγω στογγυλοποίησης". Ο Γρηγόρης δεν μπορούσε να βρει τόσα πολλά δίλεπτα και πεντάλεπτα, γι αυτό στρογγύλεψε το ποσόν προς τα πάνω. Δεν του πέρασε καθόλου από τον νου να το στρογγυλέψει προς τα κάτω, παρά το ότι η αρχική τιμή του καφε μου βρισκόταν πολύ κοντύτερα στο 1 ευρώ παρά στο 1,10.

Αμέσως μετά ήρθαν οι παράλογες αυξήσεις. Σε χρόνο dt το κουλούρι στους πλανόδιους και το ματσάκι μαϊντανός στην λαϊκή, από 50 δραχμές πήγε 50 λεπτά, λες κι ήταν πολύ υποτιμητικο για το κουλούρι να στοιχίζει μόνο 15 λεπτά του ευρώ, όπως έπρεπε. Οι τιμές λοιπόν ανέβηκαν γενικά εξαιτίας του ευρώ, γιατί δεν λείπουν ποτέ οι επιτήδειοι στην Αγορά που ψάχνουν μια αναμπουμπούλα ώστε να ωφεληθούν. Ο,τι ανέβηκε, δεν ξανακατέβηκε ποτέ -με εξαίρεση το πετρέλαιο που παίζει ανάλογα τα στοιχήματα του Χρηματιστηρίου πάνω του. Μηδενικό οικονομικό όφελος από το ευρώ για εμάς τους πολλούς.

Το ζήτημα της ακριβείας που συνόδεψε το ευρώ ήταν ένα θέμα, όμως όχι το σπουδαιότερο. Η ατομική ταυτότητα του καθενός μας ήταν πιο σπουδαίο ζήτημα. Το ευρώ το ένιωθα και το νιώθω ξένο προς την χώρα μας, μη ελληνικό. Ξέρω ότι είμαστε μέρος της Ευρώπης κι η Ευρώπη μέρος της ελληνικής μυθολογίας, ωστόσο το ευρώ δεν είναι ούτε η ήπειρος Ευρώπη, ούτε το μυθικό πρόσωπο. Είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα πιθανόν γερμανικής επινόησης, με το ζόρι επιβεβλημένο σε όλους μας, τακτική κι αυτή συνηθισμένη στους Γερμανούς. Το βλέπω ακόμα σήμερα ως μια μπότα στο πρόσωπο μου.

Χάνοντας την δραχμή, έχασα κάτι από την εθνική μου ταυτότητα, από την εθνική κυριαρχία της χώρας μου, έχασα την σύνδεση με το παρελθόν. Φαίνεται σαν να μοιράζομαι ένα κοινό παρελθόν με τους Ιταλούς που είχαν λίρα, με τους Γερμανούς που είχαν μάρκο, με τους Γάλλους που είχαν φράγκο. Αυτό, δεν αληθεύει.

Χάνοντας την δραχμή, έβαλα ένα κενό στην κατανόηση των ιστοριών που μου έλεγε η γιαγιά μου, η μαμά μου κι η πεθερά μου, κι εγώ η ίδια δεν θα μπορώ να πω με τις σωστές λέξεις δικές μου ιστορίες στα εγγόνια μου, θα πρέπει να τις προσαρμόσω ανά σημεία όλες σε ευρώ. Γιατί να συμβεί αυτό;

Σε γενικές γραμμές αισθάνομαι αποκομμένη από το ευρώ, παρά το ότι όλη μέρα γράφω νούμερα σε χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ. Είναι λες και η ζωή συμβαίνει, όμως περιλαμβανει μόνο όσα λέμε με τους φίλους και τους δικούς μας και όσα κάνουμε με τα χέρια μας. Όλο το οικονομικό σκέλος του σήμερα, ναι, κάπου συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλού, όχι εδώ, στην ζωή που μετράει.

Το ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να ξαναφερω την δραχμή, για να μου ξαναγίνουν οι τιμές των πραγμάτων κατανοητές σε βάθος, για να νιώθω πως είμαι κι εγώ μέρος της οικονομικής ζωής της χώρας. Ας είναι. Τουλάχιστον μπορώ να φοράω το όμορφο βραχιόλι μου με τις δεκάρες και τις πεντάρες με υπερηφάνεια, ως υπενθύμιση του πόσο πιο όμορφη κι ανθρώπινη ήταν κάποτε η Ελλάδα και πόσο τυχερή εγώ που πρόλαβα να την ζήσω.

Ποιός θα το περίμενε πως μια μέρα οι δεκάρες κι οι πεντάρες πάνω μου, θα με έκαναν να νιώθω υπερήφανη!

Sears Summer of 1966

 

Κατάλογος Sears για το Καλοκαίρι του 1966, με γυναικεία παπούτσια σε φρέσκα χρώματα, χωρίς να λείπει το κλασικό άσπρο, μαύρο ή μπεζ