Καρό + καρό

 

Συνδυασμός καρό σε δύο μεγέθη αλλά στα ίδια χρώματα: το μεγάλο καρό στο ρούχο με τις φαρδιές επιφάνειες (το παλτό), το μικρό στο ρουχο με τις στενότερες επιφάνειες ( το παντελόνι).

Ο τέλειος τρόπος να φορέσεις αυτήν την ύφανση, από πάνω μέχρι κάτω.

1967, μάθημα στην ασυμμετρία

 

Ο Bert Stern φωτογραφίζει τηνTwiggy  το 1967 για το εξώφυλλο του περιοδικού Vogue. Κοιτώντας τα σκουλαρίκια της Twiggy  παίρνουμε ένα πολύ κατανοητό μάθημα για το πώς η ασυμμετρία μπορεί να φτάσει στα άκρα, χωρίς να γίνει ενοχλητική: το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει χαρούμενο αποτέλεσμα. 

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ-ΜΙΣΕΛ...

 

Στην προχθεσινή εκδήλωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την επέτειο 48 χρόνων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, υπήρξαν πολλές καλεσμένες ντυμένες ανάρμοστα. Μεταξύ αυτών η ευρωβουλευτής της Ν.Δ Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου που φόρεσε το κόκκινο φόρεμα της 1ης φώτο.

Το κόκκινο είναι χρώμα του πάθους και από την φύση του, επιβάλλεται στο οπτικό πεδίο όσων μας βλέπουν. Είναι κατάλληλο χρώμα ρούχων για στιγμές που φλερτάρουμε κι έχουμε μια παιχνιδιαρικη διάθεση, π.χ. για ραντεβού, για μια βόλτα στο Καζίνο, για ένα πολυτελές πάρτι. Είναι εντελώς ακατάλληλο για ντύσιμο καλεσμένης σε γάμο (διότι καμία καλεσμένη δεν επιτρέπεται να ανταγωνίζεται την νύφη σε προσοχή) κι είναι καθαρή ασέβεια σε κηδεία.

Το φόρεμα της Άννας Μισέλ είναι φορτωμένο με επιπλέον σεξουαλικότητα εξαιτίας της στενής γραμμής του και του αποκαλυπτικού ντεκολτέ. Η σεξουαλικότητα δεν είναι χαρακτηριστικό που πρέπει να προβληθεί από γυναίκα με κρατικό αξίωμα στην γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας - εκτός κι αν δεν έχουμε καταλάβει την σοβαρότητα της στιγμής.

...ΚΑΙ Η ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ

Για το ντύσιμο της Άννας Μισέλ έκανε μια μικρή ανάρτηση η δημοσιογράφος Έλενα Ακρίτα, βάζοντας δίπλα από την φωτό της Ασημακοπούλου, το παρόμοιο κόκκινο φόρεμα της Τζούλια Ρόμπερτς από την ταινία Pretty woman. Οι εφημερίδες που πρόσκεινται στην Ν.Δ. έσπευσαν να κατηγορήσουν την Ακρίτα για σεξισμό. Ειπαν ότι παραλληλίζει την Άννα Μισέλ με πόρνη, γιατί η Ρόμπερτς ήταν πόρνη στην ταινία.

Φυσικά ο ισχυρισμός των εφημερίδων είναι εντελώς υποκριτικός. Η Ακρίτα με ευγενικό και χιουμοριστικό τρόπο απλώς υπέδειξε την πηγή έμπνευσης της Άννας Μισέλ, που εμφανώς προσπαθούσε να ενσαρκώσει στην ουσία της την όμορφη γυναίκα - με απόλυτη αποτυχία όμως.

"Αποτυχία" επειδή το φόρεμα της Τζούλια Ρόμπερτς είναι πολύ κομψότερο. Εχει μικρά ντραπέ στα μανίκια, δεύτερο ντραπέ στους γοφούς, είναι αεράτο με την φαρδιά του φούστα από το ντραπέ και κάτω, ενώ συνοδεύεται από βραδινά σατέν γάντια σε opera length και μικρή στολισμένη τσάντα minaudière.

Και "απολυτη" αποτυχία διότι η Τζούλια Ρόμπερτς το φοράει στην σωστή περίσταση -πηγαίνει στην όπερα, όχι στην επέτειο του τέλους της Χούντας.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι οτι η Έλενα Ακρίτα ήταν εξαιρετικά ήπια στην κριτική της. Στην θέση της θα επικεντρωνόμουν στην απρεπή εμφάνιση της Ασημακοπούλου για μια τέτοια περίσταση.

Τι είναι το Colourblock;

Στον χώρο της μόδας Colourblock ονομάζεται το ρούχο που έχει πάνω του ξεχωριστά τμήματα σε κοντράστ χρώματα, σαφώς διακριτά μεταξύ τους.

 

Το colourblock έγινε γνωστό ως σχεδιαστικό τρικ από την κολεξιόν Χειμώνας 1965-1966 του Υβ Σαιν Λωράν. Ήταν τότε που ο σχεδιαστής παρουσίασε το διάσημο φόρεμα που εμπνεύστηκε από τους γεωμετρικούς πίνακες του Μοντριάν, το οποίο μπορείτε να δείτε σε μια παλιότερη ανάρτηση της σελίδας μας, αναπαραγόμενο για την κούκλα Barbie. 

 

Το τρικ του colourblock για να είναι κομψό κι όχι θορυβώδες, χρειάζεται εγκράτεια κι ορισμένους κανόνες:

α)  Δύο χρώματα ή τρία είναι αρκετά.

β) Το άσπρο + μαύρο δεν λέγεται colourblock, λέγεται μαυρόασπρο.

β) Τα χρώματα πρέπει να έχουν σημαντική διαφορά μεταξύ τους.

γ) Όλες οι αποχρώσεις πρέπει να είναι ή παστέλ ή ελεκτρίκ ή υποτονικές ή έντονες. Ένα έντονο κι ένα ελεκτρίκ μαζί, δεν μας δίνουν αρμονικό αποτέλεσμα. 

δ) Τα υπόλοιπα ρούχα του συνόλου (εάν υπάρχουν) και τα αξεσουάρ ιδανικά είναι σε ένα από τα χρώματα του colourblock. Επόμενη λύση το μπεζ ή το μαύρο. 

Στην φωτογραφία μας ένα ευκολοφόρετο τωρινό ρούχο colourblock ΖΑRΑ  που υπάρχει ακόμα στα καταστήματα, μια oversized πλεχτή ζακέτα σε παστέλ γκρι και τροπικό ροζ. Όπως βλέπουμε η ζακέτα είναι χωρισμένη ακριβώς στα δύο, έχει ένα μανίκι ροζ κι ένα γκρι, μισό μπροστινό - μισό πίσω ροζ και το άλλο μισό γκρι, τα κουμπιά που περνούν μέσα από τις γκρι κουμπότρυπες κι αυτά γκρι. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος κατασκευής του colourblocking, καθαρές διαχωριστικές γραμμές στο πατρόν που δημιουργούν ευδιάκριτους όγκους σε ξεχωριστά χρώματα. 

(φωτό ζακέτας La mode de Pinktag)

Τα φιλιά στον αέρα

Στην φωτογραφία gif η Ώντρεη Χέπμπορν εκπλήσσει τον Τζέρι Λιούις σε απονομή Όσκαρ, δίνοντας του ένα πραγματικό φιλί στο μάγουλο. 

Ναι, οι κανόνες ευγένειας -που εμπεριέχονται όλοι στους κανόνες κομψότητας- δεν επιτρέπουν τα φιλιά στον αέρα. Φιλάμε τους ανθρώπους πραγματικά ή δεν τους φιλάμε καθόλου. 

 

Κρατήστε τις αναμνήσεις σας ζωντανές.

Ένας από τους σπουδαιότερους κανόνες κομψότητας λέει πως τα ρούχα σας πρέπει να απεικονίζουν με ακρίβεια ποια είστε.  Πρέπει να είστε ο εαυτός σας, όχι κάποια άλλη. Η ερώτηση είναι ποια είστε; Πιθανότατα είστε το παρελθόν σας κι η ηχώ από το παρελθόν των προγόνων σας. 
Αν φτιάχνετε πράγματα με τα ίδια σας τα χέρια, μπορείτε να ενσωματώσετε στην γκαρνταρόμπα σας τα πιο αγαπημένα σας αντικείμενα, π.χ. αναμνηστικά από την παιδική σας ηλικία, ή οικογενειακά κειμήλια. Δεν είναι εύκολο, τα περισσότερα από αυτά τα αντικείμενα είναι παλιά, αχρησιμοποίητα επί χρόνια, μισο-κατεστραμμένα, καμιά φορά γελοία. Αν σκεφτείτε όμως αρκετά και κρατήσετε το σύνολο απλό, μπορείτε να φορέσετε πάνω σας τα πιο παράξενα πράγματα, να είστε πρωτότυπη και ταυτόχρονα να διατηρήσετε την κομψότητα σας.

Αυτό εδώ είναι ένα γιλέκο  φτιαγμένο σε μεσαίο γκρι ύφασμα λινό/βαμβακερό που ο σκοπός του είναι να φιλοξενήσει 26 από τα πιο αγαπημένα μου κουμπιά. Ήταν όλα πάνω σε σημαντικά ρούχα της γιαγιάς μου, της μητέρας μου και δικά μου. Το έκτο από πάνω προς τα κάτω βρισκόταν στο μάλλινο ταγέρ που φορούσε η μητέρα μου στα βαφτίσια της αδερφής μου. Έχει σχήμα θόλου και το ύφασμα του ρούχου διακρινόταν τότε μέσα από τα αραβουργήματα της επιφάνειας του κουμπιού. Ξέρετε πόσες φορές χάιδεψα με τρυφερότητα αυτό το κουμπί;
(φωτογραφίες La mode de Pinktag)

Για ποιό πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για vintage μόδα;

Πριν από λίγο καιρό είχα μια διαφωνία με μια μπλόγκερ μόδας άλλων δεκαετιών (vintage), για την ακρίβεια της μόδας της δεκαετίας του '40. Εκείνη είχε μια ανάρτηση για μια νύχτα έξω με φίλους. Φορούσε ένα λουλουδάτο φόρεμα, παλτό με γούνινο γιακά και μαύρο μάλλινο καλσόν με κοντές μπότες. Της είπα πως εμείς που αγαπάμε το vintage, μπορεί να πάμε στην δουλειά μια κρύα μέρα του Ιανουαρίου φορώντας μπότες κι ένα χοντρό καλσόν γιατί προτιμάμε να παραμείνουμε ζεστές, αλλά γνωρίζουμε ότι διακινδυνεύουμε την κομψότητα μας και πως στην πραγματικότητα, στην δεκαετία του '40 δεν υπήρχε καμία γυναίκα που θα έκανε τέτοιο πράγμα. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου οι Παριζιάνες έβγαιναν έξω φορώντας μακιγιάζ στα γυμνά πόδια τους, για να μιμηθούν τα μεταξωτά καλσόν. Επομένως, ακόμα και σήμερα οι κομψές γυναίκες, τραβάνε μια απαγορευτική κόκκινη γραμμή σε ό,τι αφορά την επιτρεπτή χρήση του χοντρού αδιαφανούς καλσόν κάποια στιγμή του απογεύματος, και ποτέ δεν το χρησιμοποιούν για μια βραδινή έξοδο. 

Η μπλόγκερ μου είπε πως κάνω λάθος,  τα μάλλινα καλσόν ήταν πολύ δημοφιλή στην δεκαετία του '40 και το ήξερε από αξιόπιστη πηγή, από την γιαγιά της που είχε κατάστημα και πουλούσε αυτά τα καλσόν. Φυσικά εκείνη την στιγμή δεν είπα τίποτα παραπάνω, από ευγένεια: η μπλόγκερ είναι Γερμανίδα και μιλάει για την Γερμανία της δεκαετίας του '40.

Ναι, αληθεύει ότι το μάλλινο καλσόν χρησιμοποιήθηκε πολύ στην Γερμανία, στην Πολωνία, μπορεί και στο Γουισκόνσιν. Το θέμα είναι πως όταν μιλάμε για vintage μόδα, εννοούμε την κομψή μόδα, επομένως αυτό που φοριόταν κυρίως στο Παρίσι, δευτερευόντως στο Λονδίνο και τίποτα άλλο. Εκεί γεννιόταν η μόδα, εκεί βρίσκονταν όλοι οι οίκοι Υψηλής Ραπτικής, εκεί ήταν οι καπελούδες, οι σχεδιαστές κοσμημάτων. 

Ναι, το ξέρουμε πως οι γυναίκες που έζησαν σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου σε προηγούμενες δεκαετίες, φορούσαν ρούχα, και ξέρουμε πως τα ρούχα τους χρονολογικά θεωρούνται "vintage', αυτό όμως δεν σημαίνει πως αυτές οι γυναίκες ήταν κομψές και πρέπει να ακολουθούμε το παράδειγμά τους, τις υποδείξεις τους και τις συμβουλές τους. 

Επομένως, συμφωνούμε όλες πως όταν μιλάμε σήμερα για μόδα vintage, εννοούμε την Παριζιάνικη μόδα και προσπαθούμε να αναπαράγουμε  μόνο την γαλλική μόδα; Νομίζω πως οι πιο πολλές συμφωνούμε. 

(φωτογραφίες από γαλλική διαφήμιση και γαλλικά προϊόντα μακιγιάζ για τα πόδια)

Κανόνας κομψότητας:εστιάστε σε ένα σημείο μόνο ανά εμφάνιση

Άσχετα με το πόσο καθημερινή ή επίσημη είναι η περίσταση, εάν έχουμε σκοπό να επιμείνουμε στην κομψότητα, θα πρέπει να αυτο-περιοριστούμε και να επιτρέψουμε στον θεατή να εστιάσει σε ένα μόνο σημείο της εμφάνισής μας κάθε φορά. 

Οι φωτό είναι ένα προσωπικό παράδειγμα εστίασης σε ένα σημείο μόνο. Αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να επιδείξω την λινή εμπριμέ τσάντα ώμου, με τα θαυμάσια χερούλια από χοντρό λινό σκοινί, την ώρα που θα έκανα την βόλτα μου στην παραλία στις καλοκαιρινές μου διακοπές. Τα χρώματα της τσάντας είναι άσπρο, μουντό σκούρο μπλε και έντονο κόκκινο. Το μέγεθός της είναι μεγάλο αλλά όχι τεράστιο.

Περιέβαλα την τσάντα με ρούχα που μου προσέφεραν μεγάλες επιφάνειες μονόχρωμες: ένα άσπρο μακώ μλουζάκι κι ένα μεσαίο μπλε παντελόνι σε πετροπλυμένο λινό (όχι κόκκινο, γιατί το κόκκινο τραβάει πολύ την προσοχή). Τα ρούχα έχουν απλές ίσιες γραμμές που δεν διακόπτονται από ασυνήθιστες λεπτομέρειες πατρόν ή  διακόσμησης. Καλύπτουν όσο πιο μεγάλο μέρος από το σώμα είναι δυνατόν, διότι το γυμνό σώμα, επίσης τραβάει την προσοχή. 

Στην συνέχεια πρόσθεσα μια πινελιά από πραγματικά ζωντανό κόκκινο. Ενα μενταγιόν από φυσητό γυαλί Μουράνο που απεικονίζει μια θαλάσσια ανεμώνη, περασμένο σε άσπρο μεταξωτό κορδόνι, έτσι ώστε το κορδόνι να μην είναι ορατό πάνω στο άσπρο μακώ μπλουζάκι.

Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα και νομίζω πως όλα είναι εντάξει: συνολικά η χρωματική παλέτα του συνόλου επαναλαμβάνει την παλέτα του φυσικού σκηνικού (την θάλασσα), η τσάντα κυριαρχεί, τα χρώματα του συνόλου δεν τραβούν πολύ την προσοχή αλλά το πάνω χρώμα φωτίζει το πρόσωπό μου, ενώ το κάτω κολακεύει το χαμηλότερο μέρος του σώματός μου, το δε μενταγιόν βάζει μια πινελίτσα φως στο σύνολο. Εσείς τι λέτε; 

Η λάμψη του 1950.

Κάθε τρεις και τόσο η μόδα αλλάζει άποψη για το πώς πρέπει να ντυνόμαστε. Αυτό είναι απολύτως λογικό, ποιός θέλει να βαριέται; Όμως αν περάσουν πραγματικά αρκετά χρόνια ή συμπέσει μια ανεξήγητη αλλαγή στα κέφια, μπορεί να τύχει οι ίδιοι οι στυλίστες να ανακηρύξουν παράλογο τον τρόπο που ντυνόμασταν παλιότερα, κάνοντας ενίοτε το ίδιο ακόμα και για τους κανόνες της κομψότητας, θεσπίζοντας έτσι νέους κανόνες.

Σε ό,τι με αφορά ένας κανόνας κομψότητας χρειάζεται να αποδειχτεί από τον χρόνο ότι αξίζει να λέγεται "κανόνας". Διατηρώ επίσης το δικαίωμα να αποφασίζω με το δικό μου μυαλό τι είναι κομψό και τι όχι, γι αυτό ακολουθώ τους κανόνες κομψότητας του 1950 και κρίνω πως ισχύουν όλοι ακόμα και σήμερα. 

Ένας από τους νέους κανόνες που αγνοώ τελείως είναι εκείνος που λέει πως δεν επιτρέπεται να φοράμε κοσμήματα σε σετ, τα γνωστά ως "συνολάκια". Φυσικά επιτρέπεται,  εάν νομίζουμε πως αυτό θα φτιάξει ένα καλύτερο τελικό αποτέλεσμα. Η "βαρεμάρα" δεν πηγάζει από το ότι τα κοσμήματα είναι σετ, πηγάζει από την έλλειψη κριτικής σκέψης που καταλήγει καμιά φορά σε μια ατέλειωτη και κουραστική επανάληψη των ίδιων στοιχείων σε ένα ντύσιμο. Στην φωτογραφία βρίσκεται ένα παράδειγμα ενός σετ φω-μπιζού του 1950 με πράσινα στρας (ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με κλιπ και η καρφίτσα τους) που χρησιμοποιώ πάντα ως σύνολο. Τα φοράω κυρίως με ένα ταγέρ σε απαλό ροζ, όπως επίσης και με ένα κοστούμι σε σκούρο γκρι. Σκοπεύω να συνεχίσω να τα φοράω σε σετ, ως που να σβήσει ο ήλιος. Όταν τα κοιτάζω, δεν βλέπω κάτι βαρετό, βλέπω ομορφιά.