Η Γουόλις Σίμσον και το "φόρεμα με μαϊμούδες"

 

Στις φωτογραφίες μας η Γουόλις Σίμπσον, Δούκισσα του Ουίνδσορ (1896-1986) με το φόρεμα Monkey Dress που σχεδίασε ο Γάλλος μόδιστρος Hubert Givenchy, το 1960.

Γεννημένη ως Μπέσι Γουόλις Γουόρφιλντ, η δούκισσα ήταν Αμερικανίδα κοσμική και σύζυγος του πρώην Βρετανού βασιλιά Εδουάρδου Η΄, αργότερα Δούκα του Ουίνδσορ, ο οποίος παραιτήθηκε από τον θρόνο προκειμένου να την παντρευτεί - η βασιλεία του διήρκεσε από τον Ιανουάριο έως τον Δεκέμβριο του 1936. Ο γάμος με τον Έντουαρντ ήταν ο τρίτος γάμος της Γουόλις.

Μη θεωρούμενη καλλονή, η Σίμπσον ήταν γνωστή για την αίσθηση του στυλ και το χαρακτηριστικό της χτένισμα, το οποίο κράτησε με πολύ μικρές παραλλαγές όλη της την ζωή.

Η Γουόλις ήταν μια από τις πρώτες πελάτισσες του Christian Dior, είχε συμμετοχή στον σχεδιασμό των ρούχων που φορούσε και συγκρούστηκε με την Κοκό Σανέλ όταν η Κοκό αρνήθηκε να αλλάξει τα σχέδιά της για να ταιριάζουν στη Δούκισσα.

Ο Δούκας, πολύ κομψός άντρας ο ίδιος, από την αρχή έως το τέλος της ζωής τους την κατέκλυζε με κοσμήματα. Η συλλογή κοσμημάτων της δημοπρατήθηκε από τον οίκο Sotheby's για 37 εκατομμύρια λίρες το 1987 (άνω των 100 εκατομμυρίων λιρών σήμερα).

Στη βιογραφία της, η Simpson είπε: «Δεν είμαι όμορφη γυναίκα. Δεν έχω τίποτα άξιο να το κοιτάς, οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ντύνομαι καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Το φόρεμα με μαϊμούδες είναι μια πολύ τολμηρή ιδέα, που ίσως δεν αρέσει σήμερα. Στον καιρό του θεωρήθηκε εξωφρενικό, αλλά και ευχάριστο στο μάτι με τα απαλά του χρώματα και το κέντημα χειρός. Σε κάθε περίπτωση, η ίδια η Γουόλις παραμένει ίνδαλμα και πηγή έμπνευσης για τις κομψές γυναίκες όλων των εποχών.

15/10/ 1905, γεννιέται ο Φωβισμός στο Salon d’Automne

 

("Γυναίκα με καπέλο, Henri Matisse)

Ο κριτικός Louis Vauxcelles την ώρα που έγραφε τις εντυπώσεις του για κάποιο άγαλμα που βρισκόταν μεταξύ έργων του Ματίς στην Αίθουσα 7 της έκθεσης Salon d’Automne στο Παρίσι το 1905 περιέγραψε την αίσθηση ως "un Donatello parmi les fauves" ("Ενας  Ντονατέλο ανάμεσα σε άγρια θηρία").  Έκανε το σχόλιο αρχικά στον ίδιο τον Ανρί Ματίς και του άρεσε τόσο πολύ που το επανέλαβε σε έντυπη μορφή στο περιοδικό Gil Blas. Η αγριάδα βρισκόταν στα μακάβρια χρώματα και την επιθετική εκτέλεση των πινάκων. Το πορτρέτο της συζύγου του Ματίς, «Γυναίκα με καπέλο»,  την έδειχνε με ένα πρόσωπο πιτσιλισμένο με πράσινο, ροζ και κίτρινo, κάτω από ένα χτένισμα σε κόκκινο μπρικ και μπλε κοβαλτίου, και στο κεφάλι της ένα γιγαντιαίο μωβ καπέλο με πολύχρωμα φτερά. Το πορτρέτο του Αντρέ Ντερέ Ντερέν του Ματίς είχε το μισό πρόσωπο σε γαλαζοπράσινο και κατακόκκινες ίσιες πινελιές στη γενειάδα, ενώ τα δέντρα στα τοπία του Μορίς ντε Βλάμικ ήταν ροζ. 

(Αντρέ Ντερέ Ντερέν, πορτραίτο του Ανρί Ματίς) 

Η έκθεση συγκλόνισε πολλούς από όσους την είδαν. Η εντύπωση ότι οι πίνακες είχαν γίνει για να ευχαριστήσουν τους ίδιους τους καλλιτέχνες και όχι τους κριτικούς ήταν ιδιαίτερα προβληματική. Το πρόβλημα είχε ξεκινήσει πριν καν ανοίξει η έκθεση. Το Salon d’Automne είχε ιδρυθεί το 1903 για να ενθαρρύνει τους πειραματικούς καλλιτέχνες, αλλά οι πίνακες του Fauve ανησύχησαν ακόμη και τους φιλελεύθερους κριτικούς του Salon, οι οποίοι συμβούλεψαν τον Matisse  έντονα " για το συμφέρον του να αποσύρει τη «Γυναίκα με καπέλο». Ο επικεφαλής της επιτροπής ωστόσο, ήταν ο ζωγράφος Georges Desvallières, ένας παλιός φίλος και σύμμαχος του Matisse, ο οποίος φρόντισε όχι μόνο να συμπεριληφθούν την έκθεση τα έργα των Fauve, αλλά και να παρουσιαστούν μαζί στο ίδια αίθουσα, γεγονός που αύξησε την επίδρασή τους.

Οι Φωβιστές δεν είχαν μανιφέστο και έμειναν στο ίδιο ρεύμα λόγω προσωπικής φιλίας με παρόμοιους καλλιτέχνες, καθώς και την κοινή τους ανάγκη να προχωρήσουν πέρα από από τον ιμπρεσιονισμό. Ο Matisse και ο Desvallières ήταν μαθητές του Gustave Moreau στην Σχολή Καλών Τεχνών τη δεκαετία του 1890. Ο Matisse και ο Derain ήταν συμμαθητές, ενώ  ο Derain και ο Vlaminck ήταν συγκάτοικοι (είχαν ένα στούντιο πάνω από εγκαταλελειμμένο εστιατόριο στο προάστιο Chatou του Παρισιού).  Όλοι έριξαν με χαρά το χρώμα στους καμβάδες τους αδιάλυτο και κατευθείαν από τα σωληνάρια, τόσο από την καθαρή νεανική πληθωρικότητά τους, όσο και λόγω πειραματισμού. Ο Vlaminck, ο οποίος αποκαλούσε τον εαυτό του «ένα καλόκαρδο άγριο θηρίο γεμάτο βία», είπε ότι προσπάθησε να ζωγραφίσει με την καρδιά του και τα σωθικά του χωρίς να ασχοληθεί με το στυλ. Η κυρίαρχη φιγούρα ήταν ο Ματίς, ο μεγαλύτερος από τους Φωβ, που τότε ήταν 35 ετών και κατά κοινή αποδοχή ο πιο ταλαντούχος από όλους.   Ο Ντέριν και ο Βλάμικ ήταν ακόμα στα είκοσί τους, ενώ ένας ακόμα νεαρός νεοσύλλεκτος ήταν ο Georges Braque.

Maurice Vlaminck "Τοπίο κοντά στο Σατού"

Για τους Φωβ είπαν πως ήταν το πρώτο κίνημα στη σύγχρονη τέχνη που επωφελήθηκε από το σκάνδαλο και οι ίδιοι οι ζωγράφοι συνειδητοποίησαν ότι η δημοσιότητα ήταν καλή για αυτούς. Το «Woman in a Hat» αγοράστηκε από την Gertrude Stein και τον αδελφό της Leo και τα φωτεινά χρώματα των Fauves υιοθετήθηκαν αμέσως από αρκετούς κομψούς οίκους μόδας. Οι Fauves εμφανίστηκαν και πάλι στο Salon d’Automne του 1906. Ο Καντίνσκι είδε την έκθεση και εντυπωσιάστηκε πολύ, αλλά το κίνημα δεν κράτησε καιρό,  διότι ξεπεράστηκε με την άνοδο του κυβισμού το 1908. Ο Μπρακ παρατήρησε αργότερα ότι "δεν μπορείς να ζήσεις για πάντα σε κατάσταση κρίσης". 

 

1956 Burda

 

Επανέκδοση (με μικρες διαφορές) του επίσημου φορέματος που φιγουράριζε στο εξαμηνιαίο Burda για τον Χειμώνα 1955-1956. Αριστερά το πρωτότυπο σκίτσο για υφασμα σαντούγκ, δεξιά το σημερινό μοντέλο σε σατέν, στην μικρή εικόνα το σκίτσο.

Προτιμώ το πρωτότυπο που έχει συμμετρικό ντεκολτέ και πιο σκληρό ύφασμα. Νομίζω ότι στο σκίτσο η εικόνα είναι επιβλητική, ενώ στην σημερινή έκδοση πιο αέρινη. Βεβαίως τα γούστα είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, όχι νόμος.

Singing in the rain

 

Για εμένα η βροχή είναι πηγή έμπνευσης, μάλλον επειδή μπορώ να φορέσω αρκετά ρούχα ταυτόχρονα + κάποια από τις ωραίες ομπρέλες μου. Σίγουρα όμως η γενική αγάπη μου για την βροχή οφείλεται στην επίδραση του κινηματογράφου πάνω μου, γιατί την είχα από παιδάκι στο Δημοτικό, όταν έβγαινα από το σπίτι με τα ίδια κομμάτια συνεχώς και χωρίς προστασία.

Η αγάπη μου για την καταρρακτώδη βροχή και τις ομπρέλες οφείλεται στην ταινία Singing in the rain, με την απίθανη σκηνή όπου ο Τζην Κέλι χορεύει κάτω χοροπηδώντας στις λακκούβες με νερό.

Η αγάπη μου στις κλασικές καμπαρντίνες (από τις οποίες έχω 19 κι ανάμεσά τους 5 μπεζ) οφείλεται φυσικά στην Ώντρεη Χέμπορν η οποία στο Breakfast at Tiffany's ψάχνει απεγνωσμένα την γάτα της, ανάμεσα σε λούκια που ρίχνουν σε ένα αδιέξοδο ποταμάκια βρόχινου νερού.

Σήμερα λοιπόν είναι μια από τις πιο τυχερές μου μέρες: αν και είμαστε στην μέση του Μάϊου, βρέχει από τότε που ξύπνησα.

Τι να πω! Πάντα τέτοια!

(στην εικόνα μας η αγαπημένη μου ομπρέλα σε ροζ αντίκ)

Anna Sui Barbie doll

 

Η σχεδιάστρια Anna Sui απέκτησε την δική της κούκλα Barbie, εντός της σειράς Barbie Inspiring Women. Είναι ντυμένη με ρούχο και ύφασμα της Anna.

Όπως είπε η ίδια σε ανάρτηση της:
"Από το να ντύνω ως κορίτσι την Μπάρμπι μου με ρούχα που της έφτιαχνα από υπολείμματα υφασμάτων της μητέρας μου, έως το να φτιαχτεί μια Μπαρμπι με το όνομα μου, είναι μακρύς ο δρόμος. Ελπίζω η κούκλα να ενθαρρύνει τους ακόλουθους μου να αγκαλιάσουν την έμφυτη περιέργεια τους, να ταΐσουν την δημιουργικότητα τους και να ονειρευτούν άνευ ορίων"

Το μαύρο φόρεμα της Λιζ Τέιλορ

 

Αφού είδαμε το άσπρο φόρεμα το πρωί, ας δούμε κι ένα μαύρο, επίσης λιτό κι επιβλητικό. Το φοράει η Λιζ Τέιλορ στην ταινία του 1959 " Ξαφνικά, πέρσι το καλοκαίρι".

Είναι μονόχρωμο, κρεπ, κλειστό στον λαιμό κι έχει για στολίδι του μια χρυσή καρφίτσα.

Υπάρχει ένα reel στην σελίδα μας σήμερα, με περισσότερες φωτογραφίες από το μαύρο φόρεμα που σχεδίασε ο Άγγλος Oliver Messer.

https://www.facebook.com/share/r/1DLBxbSMbc/

The White lotus collection by H&M

 

I love H&M. Every season I am expecting their inspirational collections, to choose some of my seasonal items. The White Lotus collection has many beautiful pieces, full of exotic prints. You can have a taste of the collection in the video -which has no commercial purpose and it's not a product of promotion.

Μια ροζ καμπαρντίνα

 Απο τα πιο αγαπημένα μου ρούχα η ροζ κοντή καμπαρντίνα της εικόνας, που περιμένω πώς και πώς το Φθινόπωρο και την Άνοιξη για να την φορέσω στο γραφείο μου. 

Είναι σχεδιασμένη από κάποιον σπουδαίο κατασκευαστή, με εκλεκτά υλικά και υψηλής ποιότητας λεπτομέρειες ραπτικής, δηλαδή είναι ίσια, με δυο λοξές τσέπες στους γοφούς με πατ και μία τσέπη στήθους, κλείνει έως ψηλά στον λαιμό. Η καμπαρντίνα ενώ είναι ίσια, στην μέση έχει ένα τούνελ μέσα από το οποίο περνάει σταθερά μια υφασμάτινη ζώνη για να σφίγγει (εάν θέλουμε) κι έτσι γίνεται μεσάτη. Στην πλάτη της έχει βαθιά κουφόπιετα. Φυσικά το καλύτερο είναι το ύφασμά της, μια που είναι ραμμένη σε χοντρό ροζ ταφτά κι έχει πάλι ταφτά ως φόδρα, δυό τριζάτα υφάσματα το ένα πάνω στο άλλο. 

Σήμερα την έχω συνδυάσει με γκρι παντελόνι γραφείου ίσιο με τσάκιση. Ως παπούτσια, γκρι γόβες με ξύλινο ψηλό τακούνι μαύρο. Πουκάμισο σατέν κλασικό σε 2 αποχρώσεις του γκρι.  Τσάντα μετρίου μεγέθους σκληρή από γκρι τουήντ με χερούλια- αλυσίδες σε γκρι σκούρο μέταλλο (Gun metal) τα οποία μετατρέπονται σε μία αλυσίδα εάν θέλουμε να την φορέσουμε στον ώμο. Μαντήλι λαιμού για όταν είμαι στον δρόμο, σε αποχρώσεις των ρούχων μου. 

Το κολιέ και τα σκουλαρίκια μου είναι δική μου χειροτεχνία με παλιές τεχνικές του 1940 της Myriam Haskell, φτιαγμένο με γκρι πέρλες σε 3 μεγέθη, άσπρες χάντρες Μουράνο, πράσινες ημιδιαφανείς μεγάλες γυάλινες χάντρες και μικρές ροζ ροκάιγ χαντρούλες. 

Αυτά λοιπόν για την ροζ καμπαρντίνα μου, ελπίζω να σας αρέσει. 

Τσάντες οικονομικές και trendy

 

Εάν είδατε το βίντεο της σελίδας για τις τσάντες που είναι trendy, ξέρετε τι είναι στην μόδα και τι όχι (αν δεν το είδατε θα το βρείτε στο πρώτο σχόλιο). Στις φωτογραφίες μας τσάντες οικονομικές από Mango, Zara, Benetton, H&M, όλες η τελευταία λέξη της μόδας για λιγότερο από 50 ευρώ. Του χρόνου δεν θα είναι της μόδας, αλλά φέτος κάνουν την διαφορά.

Το Paper dress σήμερα

 Ενα βίντεο που αναφέρεται στα σημερινά χάρτινα φορέματα, τα οποία είναι κυρίως πρωτοποριακά και έργα Τέχνης. 

Το χάρτινο φόρεμα της δεκαετίας του 60.

 

Το βίντεο έχει πολλές εικόνες από χάρτινα φορέματα του 60, μια τάση που δεν κράτησε πολύ, όμως ήταν πρωτοποριακή, με αποτέλεσμα πολύ χαριτωμένο. 

Κολεξιόν Gucci Cruise 2025

 

Σχεδιαστής της συλλογής ο Sabato De Sarno, παρουσίαση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Tate Modern. Το βίντεο περιλαμβάνει 54 μοντέλα.  

Η Ωντρεη Χέπμπορν στην θάλασσα

 

Με εικόνες από το τέλος της δεκαετίας του 60 και του 70.

Η Ωντρεη στην παραλία, νέα

 

Εικόνες για έμπνευση της Audrey Hepbourn από την δεκαετία του 1950 έως και το μέσον της δεκαετίας του 1960. 

Μια κομψή φωτογραφία.

 

Κομψός φανοστάτης έξω από την Ακαδημία Αθηνών, φωτογραφημένος στις 7.00 το πρωί.

(φωτό La mode de Pinktag)

Έμπνευση: Foyle's War

 Εάν δεν έχετε δει έως τώρα την αστυνομική σειρά "Ο πόλεμος του Φόυλ" (Foyle's War), μην την χάσετε. Είναι απόλαυση για τα μάτια και τον νου.

Διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 40 στην Αγγλία και ασχολείται με εγκλήματα που δεν μοιάζουν με τέτοια, εξαιτίας των ειδικών συνθηκών του Πολέμου. Τα εγκλήματα ειναι σχεδόν αδύνατον να λυθουν λογω των μυστικών, απόρρητων, εμπιστευτικών που πέφτουν πάνω από οτιδήποτε - την συγκεκριμένη περίοδο.

Η σειρά έχει όμορφη φύση, πλακοστρωτους δρόμους, μαγαζάκια με μικρούς ιδιοκτήτες, πολύ τσάι, ποτά σε παμπ, απίθανη μουσική και βέβαια καταπληκτικά ρούχα. Όλοι είναι ντυμένοι τέλεια, τα ρούχα τους ταιριαστά σε χρώμα με τα αξεσουάρ, τα μαλλιά καλά βουρτσισμένα, οι άντρες φρεσκοξυρισμένοι, όλων τα παπούτσια γυαλισμένα, γενικότερα τα πάντα στην θέση τους.

Οι τρεις πρωταγωνιστές της σειράς και ειδικότερα ο Φόυλ, είναι τόσο συγκροτημένες προσωπικότητες όσο τα ρούχα τους. Σκέφτονται τι θα πουν, μιλάνε λίγο και διατυπώνουν την σκέψη τους με ακρίβεια. Ακριβως οπως στο ντυσιμο τους, ετσι και στις προτάσεις τους ούτε λείπει, ούτε περισσευει κάτι. Επιπλέον έχουν βαθειά αίσθηση της ευπρέπειας τοσο στο ντύσιμο, οσο και στις πράξεις ή τα λόγια τους. Γενικότερα φαίνονται σαν να ξέρουν τι τους γίνεται παντού και πάντα. Γνωριζουν ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος και δεν ψάχνουν δικαιολογίες για να κάνουν το λάθος.

Η σειρά έχει θετικό αποτέλεσμα σε εμένα. Όπως πολλές αγγλικές σειρές που αφορούν το 1940, επαναφέρει την σκέψη μου σε τάξη και με στρέφει προς την αναζήτηση της ομορφιάς, ένα χαρακτηριστικό που το έχω ήδη αλλά γίνεται εντονότερο κάποιες στιγμές. Να, σήμερα ας πούμε που είδα ενα επεισόδιο, έβαλα φρέσκο μελάνι σε μια απο τις πένες μου και έγραψα τις βραδινές μου σημειώσεις με αυτήν -αντί να τις γράψω με στυλό. Αύριο θα πάρω την πένα μαζί μου και θα υπογράφω τα έγγραφά μου με καλλιγραφικά γράμματα!

Με λίγα λόγια συστήνω την σειρά Foyle's War ανεπιφύλακτα, δείτε την, υπάρχει στο YouTube δωρεάν. Μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα και σε εσάς.

Συγγένειες

 

Ευτυχώς για εμάς, το ταλέντο των μεγάλων σχεδιαστών ακόμα και 50, 60, 70 χρόνια μετά τον θάνατό τους, ακόμα σήμερα ρίχνει κάποιον ίσκιο στις σημερινές κολεξιόν των Οίκων. Οι σημερινοί καλλιτεχνικοί διευθυντές επαναλαμβάνουν ωραίες λεπτομέρειες του παρελθόντος ξανά και ξανά και ξανά. Το προτιμώ παρά να βλέπω τις δικές τους φρέσκιες ιδέες, που μερικές φορές καταλήγουν σε ρούχα απογοητευτικά, κι άλλες φορές ακόμα και σε ρούχα φριχτά. 

Στις εικόνες μας αριστερά η Tamara Nyman με ταγιέρ Coco Chanel σε επίδειξη του 1963, δεξιά τσέπη από μαντό επίδειξης Chanel του 2023. Νομίζω ότι και τα δύο μοντέλα είναι εξίσου απολαυστικά. 

Μην ανησυχείτε!

Εάν ποτέ σας χαρίσουν ένα κολιέ που σας αρέσει αλλά σας φαίνεται υπερβολικό και σκεφτείτε: 
- Έλα καλέ, αυτό θα βάλω; Είναι υπερβολικά μεγάλο!
...θέλω να γνωρίζετε πως όσο μεγάλο κι αν είναι το κολιέ σας, κάπου υπάρχει κάποια που φοράει μεγαλύτερο. Μην ανησυχείτε καθόλου. Εάν ταιριάζει με κάποια ρούχα σας, φορέστε το, να δείτε στην πράξη πώς θα σας φανεί. 

Kαλά Χριστούγεννα από τον Οίκο Chanel

 

Η μπουτίκ Chanel στο 21 της οδού Faubourg Saint-Honoré, στολισμένη χριστουγεννιάτικα, με ένα γιγάντιο εμβληματικό κολιέ Chanel με πέρλες, φιόγκους και μικρά μοτίφ με σμάλτο.

Ζουλιας 2023-2024 Β΄

 

Ταγιέρ και πέδιλα με πλατφόρμα σε γκρι-πράσινο-άσπρο πιε ντε πουλ. Τουλάχιστον επί 20 χρόνια μπορούν να φορεθούν τα ρούχα της φωτογραφίας μας, δεν έχουν κάποια λεπτομέρεια που να τα τοποθετεί σε κάποιο έτος -ούτε καν σε συγκεκριμένη δεκαετία. Δημιουργίες του Βασίλη Ζούλια.