Ένας σκαντζόχοιρος στην βροχή

 

Φθινόπωρο = πρωτοβρόχια = ομπρέλες = καμπαρντίνες. Μια διαδρομή που έρχεται αυτόματα στον νου των ανθρώπων που ασχολούνται με το ντύσιμο -όπως εγώ. 

Εντούτοις, σήμερα παρά το ότι γνωρίζω πως θα βρέξει, πήρα την ομπρέλα μου, αλλά όχι καμπαρντίνα. Φόρεσα κάτι πιο μικρό στο μάτι και πιο ζεστό στο σώμα (μια πλεχτή ζακέτα) που ήταν ό,τι πρέπει να προβάλει το καινούργιο μου μπλουζάκι,  αυτό της πρώτης εικόνας που έχει στάμπα έναν σκαντζόχοιρο με ομπρέλα και μποτάκια να περπατάει στην βροχή. 

Τα μπλουζάκια με στάμπες ανήκουν τρόπον τινά στο παιδικό κι εφηβικό ντύσιμο, όμως απλούστατα μου άρεσε τόσο πολύ η εικόνα του κομψού σκαντζόχοιρου, που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Αγόρασα λοιπόν το μπλουζάκι και προσπαθώ να το φορέσω τηρώντας βασικούς κανόνες  κομψότητας, δηλαδή  χρησιμοποιώ στο ντύσιμο μου μόνο 2 χρώματα, το μαύρο και το κόκκινο. 

Μαύρο είναι το κυρίως φόντο παντού, από τα μαλλιά μου έως τα παπούτσια μου, ενώ το κόκκινο περιορίζεται στο εξωτερικό ένδυμα που είναι κλειστό στις διαδρομές με λεωφορεία και επομένως πολύ ορατό, και ταυτόχρονα φαίνεται μόνο στην ζώνη όταν είμαι μέσα στο γραφείο όπου βγάζω την ζακέτα. Η ομπρέλα μου που αν βρέξει θα χρησιμοποιηθεί και θα προστεθεί χρωματικά στο σύνολο, είναι καρό σε κόκκινο, μαύρο και γκρι σκούρο, γι αυτό δεν χαλάει την αρμονία.

Άραγε είναι αυτή η μοναδική φορά που θα φορέσω την συγκεκριμένη μπλούζα; Όχι, δεν είναι. Έχω σε κόκκινο χρώμα μποτάκια, μπαλαρίνες, 2 τσάντες, καμπαρντίνα, μάλλινη ναυτική καμπάν και  σακάκι. Σίγουρα θα βρω κάποιον ευπρεπή τρόπο να την φορέσω πάλι. 

ΛΕΥΚΟ ΣΥΝΟΛΟ ΓΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΛΛΙΑ

Οι αρχές Σεπτεμβρίου περιλαμβάνουν τις τελευταίες μέρες της θερινής περιόδου που μπορούμε να φοράμε λευκά. Το λευκό υπάρχει ως χρώμα και στις χειμωνιάτικες γκαρνταρόμπες, αλλά σε τελείως διαφορετικά υφάσματα με υφές χνουδωτές, που δίνουν μια διαφορετική εικόνα από εκείνη του Καλοκαιριού. 

Σήμερα λοιπόν σύνολο από άσπρο ίσιο παντελόνι χαλαρό στο σώμα, μπλούζα από βαμβακερό βουάλ σε μπροντερί αγκλαίζ (δηλαδή με μικρά κεντήματα λουλουδιών σε άσπρη κλωστή)  και γαλάζια λοιπά συμπληρώματα. Η μπλούζα είναι φαρδιά με μακριά μανίκια, έτσι όπως πρέπει να είναι στο βουάλ, το οποίο ως λεπτό ύφασμα δεν αντέχει πίεση στις ραφές του, γι αυτό είναι ακατάλληλο για εφαρμοστά πατρόν. Η ζωνίτσα, ψιλή και πλεχτή με 3 λουρίδες δέρμα, είναι μπεζ. Την διάλεξα επίτηδες σε χρώμα ορατό αλλά όχι χτυπητό, ώστε να περιγράφει ελαφρώς την μέση μου, όμως να μην χαλάει την συνέχεια του λευκού. 

Το καλύτερο πράγμα σε ετούτο το σύνολο είναι τα μαλλιά μου. Τώρα που έχουν μακρύνει, ψάχνω να βρω ρούχα τα οποία ορισμένες μέρες θα αναδεικνύουν πλήρως το μήκος και το χρώμα τους. Η άσπρη μπλούζα είναι τόσο το τέλειο υπόβαθρο για το σκούρο μαλλί, όσο και αρκετά λεπτεπίλεπτη ώστε να ενισχύει την ιδέα της απαλής θηλυκότητας που κρύβεται πίσω από το μακρύ μήκος. Η μπλούζα αυτή δεν μου χρειαζόταν καθόλου για όσα χρόνια είχα γεωμετρικό καρέ -γι αυτό ακριβώς και δεν βρισκόταν στην ντουλάπα μου. 

Τώρα σας εξήγησα τι σκεφτόμουν όταν διάλεγα τα σημερινά κομμάτια, ελπίζω να σας αρέσει το ντύσιμό μου. 

ΤΥΡΚΟΥΑΖ + ΑΣΠΡΟ+ ΦΑΡΔΥ, ΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

 

Πολύ καλοκαιρινός ο συνδυασμός τυρκουάζ και άσπρου στα εμπριμέ, ειδικά αν τα μοτίφ είναι κοχύλια κι αστερίες.

Το φόρεμα είναι ουσιαστικά μια πολύ μακριά και φαρδιά βαμβακερή πουκαμίσα με μακριά μανίκια, που κουμπώνει στο μέσον μπροστά με μικρά κουμπιά.

Η πρόσθετη ζώνη στην μέση διαγράφει το περίγραμμα του σώματος διακριτικά, τα μανίκια τα έχω κοντύνει ώστε να αποκαλύπτουν λίγο τον βραχίονα, ο κατασκευαστής είχε σχεδιάσει ήδη αρκετά βαθύ το ντεκολτέ, επομένως το ρούχο διαθέτει αρκετά σημεία που μπαίνει ο αέρας μέσα του και δροσίζει το σώμα. Τα παπούτσια πλατφόρμες από τζην ύφασμα και σκοινί, καθώς και η τζην τσάντα με τις εμπριμέ προσθήκες, ταιριάζουν χρωματικά και από άποψη υλικών με το κυρίως ρούχο.

Νομίζω πως η εμφάνιση συνολικά είναι καλοκαιρινή και θηλυκή, με μια ήπια θηλυκότητα, ελαφρώς αινιγματική. Ελπίζω να σας αρέσει.

Άσπρο, τυρκουάζ και λαχανί

 

Άσπρο, τυρκουάζ και λαχανί για μια καλοκαιρινή ημέρα στο γραφείο. Όλα τα κομμάτια είναι άνετα για το σώμα, δροσερά στην αίσθηση, φρέσκα για το μάτι των θεατών. Το μαντήλι που φοράω ως κορδέλα στην αλογοουρά μου είναι αυθεντικό 60s, κληρονομιά από την πεθερά μου.

Αληθεύει ότι το μαντήλι είναι κάπως χτυπητό και τραβάει υπερβολικά την προσοχή, θα μπορούσα να φορέσω ένα απλό λαστιχάκι μαλλιών.

Όμως επίσης αληθεύει πως είμαι γυναίκα, δεν είμαι φαντάρος που φοράει την αυστηρή στολή. Γι αυτό θα εξασκήσω το προνόμιο να φοράω ΚΑΙ τα κορδελάκια μου.

Βουργουνδί + μαύρο

 

Για το γραφείο σήμερα, πλισέ το παντελόνι, σατέν το πουκάμισο με τις διπλές μανσέτες, συν 10 σειρές πέρλες, μαύρη μικρή τσάντα με κοντά χερούλια και μαύρες εξώφτερνες γόβες. Πολύ ωραία υλικά, που με την ανάγλυφη υφή τους ή την λάμψη τους παρουσιάζουν έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρον, σοβαρό το κόψιμο των ρούχων που καλύπτει το σώμα χωρίς να σφίγγει πουθενά, και μόνο η λεπτή ζώνη περιγράφει ελαφριά την σιλουέτα. 

Το σύνολο είναι κολακευτικό για το σώμα, ελαφρώς αινιγματικό με τα κλειστά του ενδύματα, κατάλληλο για εργασιακό περιβάλλον, αλλά και για ένα ποτό ή φαγητό μόλις νυχτώσει -έχει κάποια επισημότητα, όπως όλα τα αληθινά σύνολα εργασιακού περιβάλλοντος. 

Ξέρω τι θα μου πείτε "Εμένα δεν μου αρέσουν τα αινιγματικά σύνολα, θέλω να φορέσω τα τιραντάκια μου ή το τζην μου και μακό στο γραφείο". Ναι, έχουν κι αυτά την χάρη τους. Ωστόσο κάθε είδος ντυσίματος που επαναλαμβάνεται διαρκώς ως στυλ, τόσο το  αυστηρό, όσο και το αποκαλυπτικό, το πολύ απλό ή το εναλλακτικό, το ρομαντικό ή το σκληρό, γίνεται τελικά βαρετό, παρουσιάζει την εικόνα μονοδιάστατου ανθρώπου. Νομίζω η εναλλαγή παίζει κάποιο ρόλο. Εάν έχετε μέσα σας 2-3 προσωπικότητες, εμφανίστε τες και στα ρούχα σας. 

Εις ανάμνηση της δραχμής

 

***************************

Στην εικόνα βλέπουμε το αγαπημένο μου βραχιόλι. Το αγόρασα μόλις μπήκαμε στο ευρώ, από γνωστό μου κατασκευαστή που είχε την ιδέα να φτιάξει ένα κόσμημα αναμνηστικό με πεντάρες και δεκάρες της δραχμής. Στην πραγματικότητα εκείνη την στιγμή δεν είχα καταλάβει ότι θα το φορούσα με λύσσα, χειμώνα και καλοκαίρι, κάθε χρόνο από τότε και μετά.

Βασικά, τίποτα δεν είχα καταλάβει. Το ευρώ που υιοθετήθηκε ταυτόχρονα ως επίσημο νόμισμα από 21 χώρες της Ευρωπαϊκής κοινότητας, σε αυτές και η Ελλάδα, μου φαινόταν απλώς μια ακόμα αλλαγή στην ιστορία της χώρας. Όχι κάτι σημαντικό αλλά κάτι ακόμα που συνέβαινε. Μήπως δεν είχαμε αλλάξει νόμισμα μετά την Τουρκοκρατία, δεν πήγαμε από τα ξενικά γρόσια στην ελληνική δραχμή; Θα μου έπαιρνε λίγο να προσαρμοστώ νοητικά στους νέους υπολογισμούς, αλλά πόσο πιά, έτσι κι αλλιώς στα οικονομικά ήμουν όλη μέρα.

Πόσο λάθος είχα, πόσο λάθος!

Τους πρώτους δύο μήνες δεν χρειάστηκε να κάνω κανέναν υπολογισμό, οι τιμές στους καταλόγους και τα μεμονωμένα προϊόντα ήταν και στα δύο νομίσματα, και ίδιες με πριν έως το τελευταίο λεπτό: Ο καφές μου στον "Γρηγόρη" στοίχιζε 1,03 ευρώ. Όμως αιφνίδια στις 1 Μαρτίου ανέβηκε στο 1,10 "λόγω στογγυλοποίησης". Ο Γρηγόρης δεν μπορούσε να βρει τόσα πολλά δίλεπτα και πεντάλεπτα, γι αυτό στρογγύλεψε το ποσόν προς τα πάνω. Δεν του πέρασε καθόλου από τον νου να το στρογγυλέψει προς τα κάτω, παρά το ότι η αρχική τιμή του καφε μου βρισκόταν πολύ κοντύτερα στο 1 ευρώ παρά στο 1,10.

Αμέσως μετά ήρθαν οι παράλογες αυξήσεις. Σε χρόνο dt το κουλούρι στους πλανόδιους και το ματσάκι μαϊντανός στην λαϊκή, από 50 δραχμές πήγε 50 λεπτά, λες κι ήταν πολύ υποτιμητικο για το κουλούρι να στοιχίζει μόνο 15 λεπτά του ευρώ, όπως έπρεπε. Οι τιμές λοιπόν ανέβηκαν γενικά εξαιτίας του ευρώ, γιατί δεν λείπουν ποτέ οι επιτήδειοι στην Αγορά που ψάχνουν μια αναμπουμπούλα ώστε να ωφεληθούν. Ο,τι ανέβηκε, δεν ξανακατέβηκε ποτέ -με εξαίρεση το πετρέλαιο που παίζει ανάλογα τα στοιχήματα του Χρηματιστηρίου πάνω του. Μηδενικό οικονομικό όφελος από το ευρώ για εμάς τους πολλούς.

Το ζήτημα της ακριβείας που συνόδεψε το ευρώ ήταν ένα θέμα, όμως όχι το σπουδαιότερο. Η ατομική ταυτότητα του καθενός μας ήταν πιο σπουδαίο ζήτημα. Το ευρώ το ένιωθα και το νιώθω ξένο προς την χώρα μας, μη ελληνικό. Ξέρω ότι είμαστε μέρος της Ευρώπης κι η Ευρώπη μέρος της ελληνικής μυθολογίας, ωστόσο το ευρώ δεν είναι ούτε η ήπειρος Ευρώπη, ούτε το μυθικό πρόσωπο. Είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα πιθανόν γερμανικής επινόησης, με το ζόρι επιβεβλημένο σε όλους μας, τακτική κι αυτή συνηθισμένη στους Γερμανούς. Το βλέπω ακόμα σήμερα ως μια μπότα στο πρόσωπο μου.

Χάνοντας την δραχμή, έχασα κάτι από την εθνική μου ταυτότητα, από την εθνική κυριαρχία της χώρας μου, έχασα την σύνδεση με το παρελθόν. Φαίνεται σαν να μοιράζομαι ένα κοινό παρελθόν με τους Ιταλούς που είχαν λίρα, με τους Γερμανούς που είχαν μάρκο, με τους Γάλλους που είχαν φράγκο. Αυτό, δεν αληθεύει.

Χάνοντας την δραχμή, έβαλα ένα κενό στην κατανόηση των ιστοριών που μου έλεγε η γιαγιά μου, η μαμά μου κι η πεθερά μου, κι εγώ η ίδια δεν θα μπορώ να πω με τις σωστές λέξεις δικές μου ιστορίες στα εγγόνια μου, θα πρέπει να τις προσαρμόσω ανά σημεία όλες σε ευρώ. Γιατί να συμβεί αυτό;

Σε γενικές γραμμές αισθάνομαι αποκομμένη από το ευρώ, παρά το ότι όλη μέρα γράφω νούμερα σε χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ. Είναι λες και η ζωή συμβαίνει, όμως περιλαμβανει μόνο όσα λέμε με τους φίλους και τους δικούς μας και όσα κάνουμε με τα χέρια μας. Όλο το οικονομικό σκέλος του σήμερα, ναι, κάπου συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλού, όχι εδώ, στην ζωή που μετράει.

Το ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να ξαναφερω την δραχμή, για να μου ξαναγίνουν οι τιμές των πραγμάτων κατανοητές σε βάθος, για να νιώθω πως είμαι κι εγώ μέρος της οικονομικής ζωής της χώρας. Ας είναι. Τουλάχιστον μπορώ να φοράω το όμορφο βραχιόλι μου με τις δεκάρες και τις πεντάρες με υπερηφάνεια, ως υπενθύμιση του πόσο πιο όμορφη κι ανθρώπινη ήταν κάποτε η Ελλάδα και πόσο τυχερή εγώ που πρόλαβα να την ζήσω.

Ποιός θα το περίμενε πως μια μέρα οι δεκάρες κι οι πεντάρες πάνω μου, θα με έκαναν να νιώθω υπερήφανη!

ΤΑ ΠΑΣΤΕΛ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

 

Είναι γεγονός ότι καθώς μεταβάλλονται οι εποχές του Χρόνου, ομοίως πρέπει να μεταβάλλονται τα χρώματα που χρησιμοποιούμε στο ντύσιμό μας. Ο Χειμώνας μας ωθεί προς τις δραματικές αντιθέσεις άσπρο-κόκκινο, που εναρμονίζονται με τα άσπρο-μαύρο χιονιού και περίγυρου που υπάρχει στο ιδεατό χειμερινό σκηνικό τους μυαλού μας (κυρίως). Η Άνοιξη με τα φρέσκα μπουμπούκια της και την πράσινη βλάστηση, ευνοεί τα παστέλ σύνολα ρούχων.

Μπεζ λοιπόν, ροζ, κίτρινο λεμονί και μωβ απαλό για το σπορ σύνολο της σημερινής μέρας. Πολύχρωμη η μπλούζα, μονόχρωμο το παντελόνι και το κοντό πανωφόρι, καφέ σκούρο μόνο τα μποτάκια και η τσάντα. Ένα ντύσιμο χρηστικό για το άτομο, ευχάριστο στο μάτι, ελαφρώς απροσδόκητο με την ψυχεδελικό εμπριμέ της μπλούζας, ταιριαστό πάντως με την σαιζόν.

Ελπίζω να σας αρέσει

Βροχή την Άνοιξη.

 

Βροχή την Άνοιξη σημαίνει πως ναι μεν θα βρέχει, αλλά η θερμοκρασία θα είναι μεσαία, επομένως δεν χρειάζεται ρούχα χοντρά όπως τον Χειμώνα. 

Αυτήν την κοντή σπορ καμπαρντίνα την έχω φορέσει πέρσι σε μια ανάρτηση με ρούχα κόκκινα και μαύρα. Σήμερα την συνδυάζω με διάφορες αποχρώσεις του καφέ: μεσαίο για το παντελόνι μου, σκούρο για την πλεχτή ζακέτα. Από κάτω τα πολύ καλά μου μποτάκια που είναι πλεγμένα με ψιλές λουρίδες δέρμα κατσίκας (σεβρώ) σε κρεμ και κάμελ.

Νομίζω πως το σύνολο είναι αποτελεσματικό για τις καιρικές συνθήκες, ευκολοφόρετο για μένα που το χρησιμοποιώ, και ευχάριστο για το μάτι του θεατή. Ελπίζω να σας αρέσει. 

Καφέ + μουσταρδί για την βροχή

 

Για μια μέρα με βροχή και σε αποχρώσεις του κάμελ και του ουδέτερου καφέ φτιάχτηκε το σημερινό σύνολο που αποτελείται από αυθεντική 60s γαλλική καμπαρντίνα με δερμάτινη ζώνη στην μέση, παντελόνι ίσιο και μάλλινο πόλο, ένα μεγάλο φουλάρι σε διάφορες αποχρώσεις του καφέ -τυρκουάζ και το καλό μου μπεζ καπέλο. Κοσμήματα μόνο μια μεγάλη καρφίτσα κι ένα δαχτυλίδι.

Η καμπαρντίνα έχει πιέτες στην πλάτη, γαζωμένες από την μέση και πάνω, αλλά δεν κατάφερα να την φωτογραφίσω καλά. Στον δρόμο αυτό που κινεί την προσοχή είναι το καπέλο, μέσα στο γραφείο το φουλάρι τραβάει όλα τα βλέμματα.

Βουργουνδί + ροζ

 

Σύνολο σε βουργουνδί και ροζ από την προχθεσινή μέρα που έβρεχε πολύ. Βουργουνδί είναι το μακρύ κα σταυρωτό φαρδύ παλτό, με τις κοφτές λοξές τσέπες και τις πατ στα μανίκια , όπως επίσης  οι μπότες και η τσάντα. Ροζ είναι το κασμιρένιο ζιβάγκο πουλόβερ. Πάνω από όλα όμως βουργουνδί είναι το φαρδύ μάλλινο καπέλο με τον στρογγυλή κορυφή και το φαρδύ γείσο, που περίμενα πώς και πώς μια μέρα με αληθινή κακοκαιρία για να το φορέσω. 

Το σύνολο δεν έχει τίποτα περίπλοκο στην σύνθεσή του μια που απαρτίζεται από τα ελάχιστα δυνατά κομάτια ένδυσης, αντιθέτως είναι εύκολο και βολικό. Εν τούτοις μου φαίνεται εξαιτίας του χρώματός, της γραμμής και του άφθονου υφάσματος στο παλτό, γίνεται τελικά επιβλητικό. 

Ελπίζω να σας αρέσει. 

Ένα παλτό mix n' match

 

Πρόσφατα αγόρασα ένα παλτό με διαφορετικά εμπριμέ πάνω του, αυτό που λέμε mix n' match. Εχει γραμμή ίσια, μεγάλο γιακά μονόχρωμο σε ανοιχτό κοραλλί, ενώ στην ίδια απόχρωση είναι οι τσέπες του, η φάσα στο στρίφωμα και η φάσα στα μανίκια.  Το ντεσέν του είναι στο πάνω μέρος λεοπαρδαλέ, στο κάτω φολκλορικό -σαν νορβηγικό ζακάρ κασκόλ.  

Το φοράω με μονόχρωμο εσωτερικό σύνολο σε κανελί, δηλαδή μια μάλλινη φούστα τουήντ του 60 και πόλο πλεχτό σε λίγο ανοιχτότερη απόχρωση. Γόβες και τσάντα με 2 χερούλια σε μεσαίο καφέ. Μακρύ κολιέ με χρυσούς ήλιους στον λαιμό. 

Το σύνολο μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον για το μάτι και πολύ κομψό, παρά την εκκεντρικότητα του mix n' match. Εχει αυτήν την τρέλα που σε επιτυχημένη μορφή την βρίσκεις στους μεγάλους οίκους -ενώ είναι από κοινή επιχείρηση. Είναι επίσης πολύ θηλυκό, για γυναίκες, από αυτά τα ρούχα που είναι αδύνατο να βρεις άντρα να φοράει -πράγμα που δεν συμβαίνει πάντα. Ελπίζω να σας αρέσει.

ΑΡΧΑΪΚΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ

 

Το σημερινό σύνολο φτιάχτηκε μόνο για να φανούν τα κοσμήματα μου, μια μεγάλη καρφίτσα και σκουλαρίκια. Και τα δύο είναι αντίγραφα αρχαίων ευρημάτων.

Γενικά τα αρχαϊκά κοσμήματα φοριούνται εύκολα το καλοκαίρι, γιατί όλες οι γυναίκες έχουν ένα μάξι φόρεμα που μοιάζει με χιτώνα σε άσπρο, μαύρο ή βυσσινί -ή αν δεν έχουν, μπορούν να αγοράσουν.

Τον Χειμώνα όμως είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, με τι να συνδυαστούν τα κοσμήματα ώστε να παραμένουν στο επίκεντρο;

Διάλεξα αυτά που βλέπετε, χρώματα του φθινοπωρινού δάσους και γραμμές που δεν έχουν κάτι αξιοπερίεργο, όλα τα ρούχα μάλλινα. Προϋπόθεση να αφήσω το κασκόλ όλη μέρα πάνω μου, πράγμα που είναι εφικτό, απλώς αργότερα το τύλιξα σαν κύκλο γύρω από τον λαιμό μου (το δέσιμο "βόας" όπως λέμε).

Ελπίζω να σας αρέσει το σύνολο.