Βουργουνδί + μαύρο

 

Για το γραφείο σήμερα, πλισέ το παντελόνι, σατέν το πουκάμισο με τις διπλές μανσέτες, συν 10 σειρές πέρλες, μαύρη μικρή τσάντα με κοντά χερούλια και μαύρες εξώφτερνες γόβες. Πολύ ωραία υλικά, που με την ανάγλυφη υφή τους ή την λάμψη τους παρουσιάζουν έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρον, σοβαρό το κόψιμο των ρούχων που καλύπτει το σώμα χωρίς να σφίγγει πουθενά, και μόνο η λεπτή ζώνη περιγράφει ελαφριά την σιλουέτα. 

Το σύνολο είναι κολακευτικό για το σώμα, ελαφρώς αινιγματικό με τα κλειστά του ενδύματα, κατάλληλο για εργασιακό περιβάλλον, αλλά και για ένα ποτό ή φαγητό μόλις νυχτώσει -έχει κάποια επισημότητα, όπως όλα τα αληθινά σύνολα εργασιακού περιβάλλοντος. 

Ξέρω τι θα μου πείτε "Εμένα δεν μου αρέσουν τα αινιγματικά σύνολα, θέλω να φορέσω τα τιραντάκια μου ή το τζην μου και μακό στο γραφείο". Ναι, έχουν κι αυτά την χάρη τους. Ωστόσο κάθε είδος ντυσίματος που επαναλαμβάνεται διαρκώς ως στυλ, τόσο το  αυστηρό, όσο και το αποκαλυπτικό, το πολύ απλό ή το εναλλακτικό, το ρομαντικό ή το σκληρό, γίνεται τελικά βαρετό, παρουσιάζει την εικόνα μονοδιάστατου ανθρώπου. Νομίζω η εναλλαγή παίζει κάποιο ρόλο. Εάν έχετε μέσα σας 2-3 προσωπικότητες, εμφανίστε τες και στα ρούχα σας. 

Εις ανάμνηση της δραχμής

 

***************************

Στην εικόνα βλέπουμε το αγαπημένο μου βραχιόλι. Το αγόρασα μόλις μπήκαμε στο ευρώ, από γνωστό μου κατασκευαστή που είχε την ιδέα να φτιάξει ένα κόσμημα αναμνηστικό με πεντάρες και δεκάρες της δραχμής. Στην πραγματικότητα εκείνη την στιγμή δεν είχα καταλάβει ότι θα το φορούσα με λύσσα, χειμώνα και καλοκαίρι, κάθε χρόνο από τότε και μετά.

Βασικά, τίποτα δεν είχα καταλάβει. Το ευρώ που υιοθετήθηκε ταυτόχρονα ως επίσημο νόμισμα από 21 χώρες της Ευρωπαϊκής κοινότητας, σε αυτές και η Ελλάδα, μου φαινόταν απλώς μια ακόμα αλλαγή στην ιστορία της χώρας. Όχι κάτι σημαντικό αλλά κάτι ακόμα που συνέβαινε. Μήπως δεν είχαμε αλλάξει νόμισμα μετά την Τουρκοκρατία, δεν πήγαμε από τα ξενικά γρόσια στην ελληνική δραχμή; Θα μου έπαιρνε λίγο να προσαρμοστώ νοητικά στους νέους υπολογισμούς, αλλά πόσο πιά, έτσι κι αλλιώς στα οικονομικά ήμουν όλη μέρα.

Πόσο λάθος είχα, πόσο λάθος!

Τους πρώτους δύο μήνες δεν χρειάστηκε να κάνω κανέναν υπολογισμό, οι τιμές στους καταλόγους και τα μεμονωμένα προϊόντα ήταν και στα δύο νομίσματα, και ίδιες με πριν έως το τελευταίο λεπτό: Ο καφές μου στον "Γρηγόρη" στοίχιζε 1,03 ευρώ. Όμως αιφνίδια στις 1 Μαρτίου ανέβηκε στο 1,10 "λόγω στογγυλοποίησης". Ο Γρηγόρης δεν μπορούσε να βρει τόσα πολλά δίλεπτα και πεντάλεπτα, γι αυτό στρογγύλεψε το ποσόν προς τα πάνω. Δεν του πέρασε καθόλου από τον νου να το στρογγυλέψει προς τα κάτω, παρά το ότι η αρχική τιμή του καφε μου βρισκόταν πολύ κοντύτερα στο 1 ευρώ παρά στο 1,10.

Αμέσως μετά ήρθαν οι παράλογες αυξήσεις. Σε χρόνο dt το κουλούρι στους πλανόδιους και το ματσάκι μαϊντανός στην λαϊκή, από 50 δραχμές πήγε 50 λεπτά, λες κι ήταν πολύ υποτιμητικο για το κουλούρι να στοιχίζει μόνο 15 λεπτά του ευρώ, όπως έπρεπε. Οι τιμές λοιπόν ανέβηκαν γενικά εξαιτίας του ευρώ, γιατί δεν λείπουν ποτέ οι επιτήδειοι στην Αγορά που ψάχνουν μια αναμπουμπούλα ώστε να ωφεληθούν. Ο,τι ανέβηκε, δεν ξανακατέβηκε ποτέ -με εξαίρεση το πετρέλαιο που παίζει ανάλογα τα στοιχήματα του Χρηματιστηρίου πάνω του. Μηδενικό οικονομικό όφελος από το ευρώ για εμάς τους πολλούς.

Το ζήτημα της ακριβείας που συνόδεψε το ευρώ ήταν ένα θέμα, όμως όχι το σπουδαιότερο. Η ατομική ταυτότητα του καθενός μας ήταν πιο σπουδαίο ζήτημα. Το ευρώ το ένιωθα και το νιώθω ξένο προς την χώρα μας, μη ελληνικό. Ξέρω ότι είμαστε μέρος της Ευρώπης κι η Ευρώπη μέρος της ελληνικής μυθολογίας, ωστόσο το ευρώ δεν είναι ούτε η ήπειρος Ευρώπη, ούτε το μυθικό πρόσωπο. Είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα πιθανόν γερμανικής επινόησης, με το ζόρι επιβεβλημένο σε όλους μας, τακτική κι αυτή συνηθισμένη στους Γερμανούς. Το βλέπω ακόμα σήμερα ως μια μπότα στο πρόσωπο μου.

Χάνοντας την δραχμή, έχασα κάτι από την εθνική μου ταυτότητα, από την εθνική κυριαρχία της χώρας μου, έχασα την σύνδεση με το παρελθόν. Φαίνεται σαν να μοιράζομαι ένα κοινό παρελθόν με τους Ιταλούς που είχαν λίρα, με τους Γερμανούς που είχαν μάρκο, με τους Γάλλους που είχαν φράγκο. Αυτό, δεν αληθεύει.

Χάνοντας την δραχμή, έβαλα ένα κενό στην κατανόηση των ιστοριών που μου έλεγε η γιαγιά μου, η μαμά μου κι η πεθερά μου, κι εγώ η ίδια δεν θα μπορώ να πω με τις σωστές λέξεις δικές μου ιστορίες στα εγγόνια μου, θα πρέπει να τις προσαρμόσω ανά σημεία όλες σε ευρώ. Γιατί να συμβεί αυτό;

Σε γενικές γραμμές αισθάνομαι αποκομμένη από το ευρώ, παρά το ότι όλη μέρα γράφω νούμερα σε χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ. Είναι λες και η ζωή συμβαίνει, όμως περιλαμβανει μόνο όσα λέμε με τους φίλους και τους δικούς μας και όσα κάνουμε με τα χέρια μας. Όλο το οικονομικό σκέλος του σήμερα, ναι, κάπου συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλού, όχι εδώ, στην ζωή που μετράει.

Το ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να ξαναφερω την δραχμή, για να μου ξαναγίνουν οι τιμές των πραγμάτων κατανοητές σε βάθος, για να νιώθω πως είμαι κι εγώ μέρος της οικονομικής ζωής της χώρας. Ας είναι. Τουλάχιστον μπορώ να φοράω το όμορφο βραχιόλι μου με τις δεκάρες και τις πεντάρες με υπερηφάνεια, ως υπενθύμιση του πόσο πιο όμορφη κι ανθρώπινη ήταν κάποτε η Ελλάδα και πόσο τυχερή εγώ που πρόλαβα να την ζήσω.

Ποιός θα το περίμενε πως μια μέρα οι δεκάρες κι οι πεντάρες πάνω μου, θα με έκαναν να νιώθω υπερήφανη!

ΤΑ ΠΑΣΤΕΛ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

 

Είναι γεγονός ότι καθώς μεταβάλλονται οι εποχές του Χρόνου, ομοίως πρέπει να μεταβάλλονται τα χρώματα που χρησιμοποιούμε στο ντύσιμό μας. Ο Χειμώνας μας ωθεί προς τις δραματικές αντιθέσεις άσπρο-κόκκινο, που εναρμονίζονται με τα άσπρο-μαύρο χιονιού και περίγυρου που υπάρχει στο ιδεατό χειμερινό σκηνικό τους μυαλού μας (κυρίως). Η Άνοιξη με τα φρέσκα μπουμπούκια της και την πράσινη βλάστηση, ευνοεί τα παστέλ σύνολα ρούχων.

Μπεζ λοιπόν, ροζ, κίτρινο λεμονί και μωβ απαλό για το σπορ σύνολο της σημερινής μέρας. Πολύχρωμη η μπλούζα, μονόχρωμο το παντελόνι και το κοντό πανωφόρι, καφέ σκούρο μόνο τα μποτάκια και η τσάντα. Ένα ντύσιμο χρηστικό για το άτομο, ευχάριστο στο μάτι, ελαφρώς απροσδόκητο με την ψυχεδελικό εμπριμέ της μπλούζας, ταιριαστό πάντως με την σαιζόν.

Ελπίζω να σας αρέσει

Βροχή την Άνοιξη.

 

Βροχή την Άνοιξη σημαίνει πως ναι μεν θα βρέχει, αλλά η θερμοκρασία θα είναι μεσαία, επομένως δεν χρειάζεται ρούχα χοντρά όπως τον Χειμώνα. 

Αυτήν την κοντή σπορ καμπαρντίνα την έχω φορέσει πέρσι σε μια ανάρτηση με ρούχα κόκκινα και μαύρα. Σήμερα την συνδυάζω με διάφορες αποχρώσεις του καφέ: μεσαίο για το παντελόνι μου, σκούρο για την πλεχτή ζακέτα. Από κάτω τα πολύ καλά μου μποτάκια που είναι πλεγμένα με ψιλές λουρίδες δέρμα κατσίκας (σεβρώ) σε κρεμ και κάμελ.

Νομίζω πως το σύνολο είναι αποτελεσματικό για τις καιρικές συνθήκες, ευκολοφόρετο για μένα που το χρησιμοποιώ, και ευχάριστο για το μάτι του θεατή. Ελπίζω να σας αρέσει. 

Καφέ + μουσταρδί για την βροχή

 

Για μια μέρα με βροχή και σε αποχρώσεις του κάμελ και του ουδέτερου καφέ φτιάχτηκε το σημερινό σύνολο που αποτελείται από αυθεντική 60s γαλλική καμπαρντίνα με δερμάτινη ζώνη στην μέση, παντελόνι ίσιο και μάλλινο πόλο, ένα μεγάλο φουλάρι σε διάφορες αποχρώσεις του καφέ -τυρκουάζ και το καλό μου μπεζ καπέλο. Κοσμήματα μόνο μια μεγάλη καρφίτσα κι ένα δαχτυλίδι.

Η καμπαρντίνα έχει πιέτες στην πλάτη, γαζωμένες από την μέση και πάνω, αλλά δεν κατάφερα να την φωτογραφίσω καλά. Στον δρόμο αυτό που κινεί την προσοχή είναι το καπέλο, μέσα στο γραφείο το φουλάρι τραβάει όλα τα βλέμματα.

Βουργουνδί + ροζ

 

Σύνολο σε βουργουνδί και ροζ από την προχθεσινή μέρα που έβρεχε πολύ. Βουργουνδί είναι το μακρύ κα σταυρωτό φαρδύ παλτό, με τις κοφτές λοξές τσέπες και τις πατ στα μανίκια , όπως επίσης  οι μπότες και η τσάντα. Ροζ είναι το κασμιρένιο ζιβάγκο πουλόβερ. Πάνω από όλα όμως βουργουνδί είναι το φαρδύ μάλλινο καπέλο με τον στρογγυλή κορυφή και το φαρδύ γείσο, που περίμενα πώς και πώς μια μέρα με αληθινή κακοκαιρία για να το φορέσω. 

Το σύνολο δεν έχει τίποτα περίπλοκο στην σύνθεσή του μια που απαρτίζεται από τα ελάχιστα δυνατά κομάτια ένδυσης, αντιθέτως είναι εύκολο και βολικό. Εν τούτοις μου φαίνεται εξαιτίας του χρώματός, της γραμμής και του άφθονου υφάσματος στο παλτό, γίνεται τελικά επιβλητικό. 

Ελπίζω να σας αρέσει. 

Ένα παλτό mix n' match

 

Πρόσφατα αγόρασα ένα παλτό με διαφορετικά εμπριμέ πάνω του, αυτό που λέμε mix n' match. Εχει γραμμή ίσια, μεγάλο γιακά μονόχρωμο σε ανοιχτό κοραλλί, ενώ στην ίδια απόχρωση είναι οι τσέπες του, η φάσα στο στρίφωμα και η φάσα στα μανίκια.  Το ντεσέν του είναι στο πάνω μέρος λεοπαρδαλέ, στο κάτω φολκλορικό -σαν νορβηγικό ζακάρ κασκόλ.  

Το φοράω με μονόχρωμο εσωτερικό σύνολο σε κανελί, δηλαδή μια μάλλινη φούστα τουήντ του 60 και πόλο πλεχτό σε λίγο ανοιχτότερη απόχρωση. Γόβες και τσάντα με 2 χερούλια σε μεσαίο καφέ. Μακρύ κολιέ με χρυσούς ήλιους στον λαιμό. 

Το σύνολο μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον για το μάτι και πολύ κομψό, παρά την εκκεντρικότητα του mix n' match. Εχει αυτήν την τρέλα που σε επιτυχημένη μορφή την βρίσκεις στους μεγάλους οίκους -ενώ είναι από κοινή επιχείρηση. Είναι επίσης πολύ θηλυκό, για γυναίκες, από αυτά τα ρούχα που είναι αδύνατο να βρεις άντρα να φοράει -πράγμα που δεν συμβαίνει πάντα. Ελπίζω να σας αρέσει.

ΑΡΧΑΪΚΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ

 

Το σημερινό σύνολο φτιάχτηκε μόνο για να φανούν τα κοσμήματα μου, μια μεγάλη καρφίτσα και σκουλαρίκια. Και τα δύο είναι αντίγραφα αρχαίων ευρημάτων.

Γενικά τα αρχαϊκά κοσμήματα φοριούνται εύκολα το καλοκαίρι, γιατί όλες οι γυναίκες έχουν ένα μάξι φόρεμα που μοιάζει με χιτώνα σε άσπρο, μαύρο ή βυσσινί -ή αν δεν έχουν, μπορούν να αγοράσουν.

Τον Χειμώνα όμως είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, με τι να συνδυαστούν τα κοσμήματα ώστε να παραμένουν στο επίκεντρο;

Διάλεξα αυτά που βλέπετε, χρώματα του φθινοπωρινού δάσους και γραμμές που δεν έχουν κάτι αξιοπερίεργο, όλα τα ρούχα μάλλινα. Προϋπόθεση να αφήσω το κασκόλ όλη μέρα πάνω μου, πράγμα που είναι εφικτό, απλώς αργότερα το τύλιξα σαν κύκλο γύρω από τον λαιμό μου (το δέσιμο "βόας" όπως λέμε).

Ελπίζω να σας αρέσει το σύνολο.

Για μια μέρα με βροχή

 

Σήμερα είχαμε έγκαιρη πρόγνωση της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας πως θα βρέξει κατακλυσμιαία, οπότε φροντίσαμε να ντυθούμε με την γνωστή συνταγή για βροχή: καμπαρντίνα, μπότες, ομπρέλα.

Διάλεξα μια κοντή καμπαρντίνα βαμβακερή (αλλά από αδιαβροχοποιημένο ύφασμα Scotchguard) με καρό φανελένια φόδρα και σφιχτή ζώνη στην μέση. Από κάτω η καινούργια μου φούστα από ταφτά  σε καφέ σκούρο, που στο ασύμμετρο στρίφωμά της έχει μικρό βολάν και εσωτερικά στην φόδρα 20 πόντους μπεζ δαντέλα, η οποία φαίνεται μόνο όταν σταυρώνομε τις γάμπες μας ή ανεβαίνουμε στα σκαλιά του Μετρό. Έραψα μόνη μου την φούστα το Σαββατοκύριακο και της έκανα ένα μικρό κολπάκι στο μέσον του πίσω μέρους, που βλέπετε σε φωτογραφία.

Το πάνω εσωτερικό μέρος έχει ένα λεπτό μάλλινο πόλο μονόχρωμο. Μποτάκια καφέ δερμάτινα, με τετράγωνο τακούνι, τσάντα κι ομπρέλα καφέ. Ως κοσμήματα 3 σειρές πέρλες φορεμένες 2 φορές γύρω από τον λαιμό, δεμένες μεταξύ τους στο πλάι με ένα φιογκάκι από κορδέλα οργάντζα. 

Βρίσκω το σύνολο αποτελεσματικό για βροχή και ταυτόχρονα νοσταλγικά θηλυκό, λίγο 1940 οι πέρλες, λίγο 1910 η φούστα. ελπίζω να σας αρέσει. 

Layering necklaces

 

Ο στόχος σήμερα ήταν να φορέσω μια τάση που είναι από την προηγούμενη σαιζόν στην μόδα, τα πολλά κολιέ μαζί , σε στρώματα ή layering όπως λέμε. 
Το layering έχει μόνο δυό κανόνες:
1)στα κολιέ πρέπει να υπάρχει ένα κοινό στοιχείο
2) όπως και στα ρούχα, το κοντότερο φοριέται προς τον λαιμό και το μακρύτερο έξω από όλα.

Φοράω 4 κολιέ με κοινό στοιχείο τις πέρλες. Το πιο μεγάλο και μακρύ είναι το κάτω-κάτω με χρυσή αλυσίδα και μεγάλη πέρλα (αυθεντικό του 1960). Το πιο κοντό έχει εναλλασσόμενες πέρλες και καρδούλες με χρωματιστά κρυσταλλάκια. Υπάρχει ακόμα σειρά με καλλιεργημένα μαργαριταράκια σε τύπο "ρύζι" και μία αλυσίδα με μαργαριταράκια ανάμεσα. 

Για να φορέσω τα κολιέ μου έτσι ώστε να τραβάνε εκείνα την προσοχή κι όχι τα ρούχα, τα συνοδεύω με ένα κρεμ αντρικό κοστούμι, αντρικό πουκάμισο με μικρά παστέλ λουλουδάκια ραμμένο σε υποκαμισοποιό, τσάντα ιβουάρ και μποτάκια ελεφάν. Τα μαλλιά μαζεμένα σε ένα πρόχειρο κότσο, χωρίς σκουλαρίκια. 

Νομίζω  πως το σύνολο είναι ευχάριστο, κατάλληλο για το γραφείο και ό,τι πρέπει για τα κολιέ μου. Ελπίζω να σας αρέσει. 

Op- Art και μίνι

 

Ασπρόμαυρο, μίνι κι εμπριμέ το σημερινό φόρεμα. Είναι ραμμένο σε χοντρό φούτερ ύφασμα, εμπριμέ στον τύπο ντεσέν που αποκαλούμε Οπ-Αρτ. Η γραμμή του είναι τρόπον τινά μπαλούν, έχει μανίκια μονοκόμματα με τα πλαϊνά του κορμού και οβάλ κόψιμο στο κεντρικό μπροστινό κομμάτι, με βαθιές τσέπες μέσα στις ραφές. Έχει επίσης έναν μεγάλο όρθιο γιακά. 

Η Op art ή οπτική τέχνη είναι ένα είδος αφηρημένης τέχνης που χρησιμοποιεί οπτικές ψευδαισθήσεις για να δημιουργήσει μια αίσθηση κίνησης, δόνησης ή στρέβλωσης. Εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1960 και χρησιμοποιεί γεωμετρικά σχήματα, γραμμές ή χρώματα σε αντίθεση για να ξεγελάσει το μάτι του θεατή και να δημιουργήσει ένα αποπροσανατολιστικό  αποτέλεσμα. Έχει συνδεθεί στενά με την ψυχεδέλεια. 

Κατά τα  άλλα  το μίνι είναι συνδυασμένο με λοιπά κομμάτια που το κάνουν αρκετά σπορ, δηλαδή  α-διαφανές καλσόν, μαύρο μπουκλέ sacket, μπότες ίσιες με χοντρή σόλα και τσάντα ταχυδρόμου. 

Ελπίζω να σας αρέσει το σημερινό σύνολο. Δεν συνηθίζω να φοράω μίνι, όμως όποτε μου περάσει επιθυμία από το μυαλό, το κάνω. Να, όπως σήμερα.