Christine The Glambassador

 

H Κριστίν είναι μια μπλόγκερ που φοράει vintage, παρότι ζει στο 2021 κι είναι παχιά. Είναι γνωστή με το όνομά της ως μπλόγκερ, The Glambassador ας πούμε "η Πρέσβειρα της Λάμψης". 

Το 2021 είναι ήδη πολύ μακριά από την δεκαετία του 1940 που βρίσκονται τα αγαπημένα ρούχα της Κριστίν, αυτό από μόνο του είναι μεγάλη δυσκολία και συνιστά λόγο κοινωνικής διάκρισης. Επιπλέον η Κρίστιν είναι παχιά, επομένως αντιμετωπίζει περεταίρω κοινωνική διάκριση λόγω του βάρους της και πρακτικές δυσκολίες στο να βρίσκει ρούχα που της αρέσουν στα καταστήματα. 

Κι όμως η Κριστίν με την επιμονή της κατάφερε το ακατόρθωτο, να γίνει πηγή έμπνευσης για άλλες γυναίκες λεπτές και παχιές που ήθελαν αλλά δεν τολμούσαν να ντυθούν παλιομοδίτικα.  Έπειτα, όλες μαζί με άρθρα διαμαρτυρίας στα μπλογκ τους και στο Facebοok τρόπον τινά ανάγκασαν τις εταιρείες ετοίμων ενδυμάτων να συμπεριλάβουν μεγάλα μεγέθη στο μεγεθολόγιό τους. 

Στην φωτογραφία μας  η Κριστίν με πλεχτό πουλοβεράκι τύπου Fair isle, κοντή πλεχτή ζακέτα του τύπου που λέγεται Ice skater jacket, αντρικό παντελόνι, άψογο χειροποίητο χτένισμα της δεκαετίας του 40 με δίχτυ από βελονάκι στα μαζεμένα της μαλλιά  και μακιγιάζ πραγματικά πιστό στην γραμμή του 40. 

Μπορείτε να βρείτε τις αναρτήσεις της στο μπλογκ https://chronically-overdressed.com/

ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1913

Από το περιοδικό La mode du jour της Ανοιξης του 1913 είναι η φωτογραφία του μεσαίου φύλλου. Στις δυό σελίδες του ξεδιπλώνονται οι προτάσεις των σχεδιαστών για ένα πρωινό περίπατο και ίσως γεύμα, μιας γυναίκας μόνης ή με την παρέα του παιδιού της. 

Η γραμμή όλων των μοντέλων είναι χαλαρή και φιλική προς το σώμα, χωρίς να το περιορίζει πουθενά. Η μέση παντού τοποθετημένη χαμηλά, περίπου στα οστά της λεκάνης. Τα περισσότερα μοντέλα είναι διακοσμημένα με τερτίπια του ίδιου του υφάσματος (πιέτες, νερβύρ, αραιά βολάν), χωρίς κεντήματα και χάντρες που επιφυλάσσονται για τον στολισμό των βραδινών ρούχων. Τα κοσμήματα ελαχιστότατα, απλά σκουλαρίκια από λιτούς καθαρούς όγκους πετρωμάτων. Όλες οι γυναίκες φορούν καπέλα που κρατούν το δέρμα του προσώπου τους προστατευμένο από τον ήλιο. Τα παιδικά ρούχα ακολουθούν σε απλότητα και άνεση τα ρούχα των ενηλίκων ( η φόρμα του αγοριού ακουμπάει στο σώμα του μόνο στους ώμους). 

Ναι, το 1913 ήταν από τις πιο εύκολες χρονιές για ντύσιμο. 

(φωτό La mode de Pinktag)

 

Λεμονί σταγόνες aurora borealis

Aurora borealis ονομάζεται ένα ειδικό επίστρωμα στα κρύσταλλα που μοιάζει με το Βόρειο Σέλας του Βόρειου Πόλου. Προκαλεί στην επιφάνεια του κρυστάλλου ιριδισμούς σε πολλά χρώματα, που αλλάζουν καθώς πέφτει το φως πάνω τους. Τα σκουλαρίκια των φωτογραφιών φτιάχτηκαν στην δεκαετία του 1950. Κλείνουν με κλιπ, έχουν ένα σφαιρικό κρύσταλλο στον λοβό του αυτιού κι από τον σκελετό τους κρέμεται αυτό που ονομάζουμε "σταγόνα" (drop). Είναι πολυεδρικά κομμένα, όμως το κρύσταλλο μέσα τους έχει απόχρωση σε λεπτότατο κίτρινο λεμονί, που παραμένει ορατή σε όλες τις οπτικές γωνίες κάτω από το επίστρωμα aurora borealis. Αξιοποιούνται πλήρως σε χτένισμα που αποκαλύπτει το αυτί και ταιριάζουν με όλα τα χρώματα ρούχων. 

Κοσμήματα με πρόσθετο φίλμ aurora borealis στην επιφάνειά τους φτιάχνονται από το 1950 έως σήμερα συνεχώς. Ωστόσο τα αληθινά κρύσταλλα του 1950 έχουν μια απαράμιλλη ποιότητα που σήμερα είναι αδύνατο να την βρεις, ακόμα και στον ίδιο κατασκευαστή που επινόησε αυτήν αρχικά την συγκεκριμένη επικάλυψη (ήταν o Manfred Swarovski για τον Οίκο Υψηλής ραπτικής Christian Dior, στην κολεξιόν του Χειμώνα 1955-1956). Συστήνω σε οποιαδήποτε να αναζητήσει τα vintage μπιζού οποιουδήποτε κατασκευαστή του 1950 και να διαπιστώσει με τα μάτια της την διαφορά.

(φωτογραφίες La mode de Pinktag)

ΧΙΛΝΤΑ Η ΑΠΡΌΒΛΕΠΤΗ

Άλλη μια απεικόνιση του αγαπημένου μου pinup girl της δεκαετίας του 50, της Χίλντα. Ο Duane Βryers την φαντάστηκε πολύ διαφορετική από τα υπόλοιπα pinup girls και την απεικόνισε θαυμάσια. 

Είναι γεμάτη, έχει τα πάντα φυσικά κι απεριποίητα και βρίσκεται σε καταστάσεις που σε όλες δημιουργούν αμηχανία, όπως εδώ: βροχή στην παραλία. Το μαλλί βρεγμένο και πιο χάλια από πριν, το μισό σλιπ κατεβασμένο, το μισό σουτιέν ανεβασμένο, στα πόδια τα κακάσχημα βατραχοπέδιλα, στο πρόσωπο η κακοκεφιά. 

Η Χίλντα είναι μια επίγεια θεά, η απογείωση ως τα αστέρια της απλής καθημερινής γυναίκας. 

Βραδινό φόρεμα του 1967

Απο κατάλογο με πατρόν Simplicity του 1967 μας έρχεται αυτή η κομψή και δροσερή πρόταση για βραδινό φόρεμα κατάλληλο για κοκτέιλ, πάρτι ή κλαμπ. Τρεις παραλλαγές λοιπόν σε γραμμή Άλφα πολύ φαρδιά στο τελείωμα, με μικρό όρθιο en-forme γιακά ή λαιμόκοψη και μανίκια φαρδιά στο τελείωμα, με μανσέτα ή χωρίς. 

Το πρώτο φόρεμα προτείνεται σε ροζ κρεπ σατέν, ένα ύφασμα ματ εξωτερικά  και γυαλιστερό σατέν εσωτερικά, που γλυστράει στο σώμα και δεν χρειάζεται φοδράρισμα ή κομπιναιζόν.

Το δεύτερο και το τρίτο σε ασημί δαντέλα και πράσινη λεμονί ζωρζέτ αντίστοιχα, είναι τα εξωτερικά φορέματα πάνω από μονόχρωμο φόρεμα-κομπιναιζόν σε απλό σατέν, σε γραμμή που εφαρμόζει στο σώμα κι αφήνει ακάλυπτο το ντεκολτέ και τα χέρια (ώστε να αναδεικνύεται καταλληλα η διαφάνεια του εξωτερικού ρούχου). 

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

"Η ώρα της νίκης" ονομάζεται αυτή η εικονογράφηση για το περιοδικό Femina του 1908. Ο καλλιτέχνης είναι ο Bernard Boutet de Monvel, ζωγράφος, γλύπτης με σημαντική πορεία στις τέχνες και ετήσιες εκθέσεις των έργων του σε όλον τον κόσμο. 

Ο νικητής του παιγνιδιού γκολφ (εδώ, ένας άντρας) δέχεται τα συγχαρητήρια των θαυμάστριών του, της Κλοτίλντ, της Λυσέτ και της Ματίλντ, που τα ρούχα τους απεικονίζονται με λεπτομέρεια στην εικόνα και περιγράφονται αναλυτικά στην λεζάντα του περιοδικού

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ

" Μετά την ώρα των τσιγγάνων" ονομάζεται αυτή η πανέμορφη εικονογράφηση του George Lepape για το περιοδικό Femina του 1908. 

Ο Ζωρζ Λεπάπ, εμπνευσμένος καλλιτέχνης υψηλού γούστου, απεικονίζει με λεπτομέρεια τα βραδινά μαντώ από μεταξωτό βελούδο, στολισμένα με γούνες και φτερά στον γιακά, που κλείνουν με μεγάλα κουμπια-καρφίτσες. 

Στις απεικονίσεις του βάζει τις γυναίκες κάθε φορά σε πλήρη περίγυρο, εδώ, έξω από ένα ρεστωράν από το οποία αποχωρούν για άλλες λεπτές διασκεδάσεις -όπως μας λέει, πάλι μουσική, αλλά αυτήν την φορά Ρώσικη ή ιταλική

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

PLUS SIZE BEAUTY

Στην δεκαετία του 1950 γεννήθηκαν τα pin up girls, δηλαδή η ζωγραφισμένη εικόνα των γυναικών με καμπύλες που διακοσμούσαν τοίχους ως εικόνες μεγάλων ημερολογίων. Παρόλο που η φράση "γυναίκα με καμπύλες" φέρνει στο μυαλό την Μέριλιν Μονρό και την Τζαίην Μάνσφηλντ, στην πραγματικότητα και οι δύο ηθοποιοί ήταν πολύ λεπτές, περίπου νο 2 στο αμερικάνικο σύστημα μέτρησης έτοιμων ρούχων των ΗΠΑ.  Επομένως στα ημερολόγια τοίχου με τα pin up girls δεν υπήρχε πουθενά καμία απεικόνιση της αληθινά γεμάτης σιλουέτας, με πλούσιες καμπύλες, εκείνης που φοράει νο. 14 ή 16.

Ξαφνικά ο εικονογράφος Duane Bryers επινόησε την Χίλντα, μια αντισυμβατική γυναίκα. Η Χίλντα δεν ήταν μόνο στρογγυλή παντού. Είχε διπλό σαγόνι, άφτιαχτα φυσικά μαλλιά, ήταν αδέξια κι αστεία, της συνέβαιναν αμήχανες καταστάσεις, την έπιανε η βροχή στον δρόμο και γινόταν μούσκεμα με τα μαλλιά της ακόμα πιο απεριποίητα από το συνηθισμένο, τεμπέλιαζε κι όλη την ώρα ξάπλωνε κι έπαιζε, ενώ απεικονίστηκε και κακόκεφη, με μούτρα ή βαριεστημένη. Πουθενά δεν εμφανίστηκε με κάποιον άντρα. Αντιθέτως μόνιμη παρέα της ήταν ο σκύλος της και μικρά ζώα του δάσους. Ναι, η Χιλντα ήταν μια γυναίκα πολύ κοντά στην πραγματική γυναίκα, τόσο από άποψη σιλουέτας, όσο και από άποψη συμπεριφοράς. Ίσως γι αυτό κέρδισε τις καρδιές των ανθρώπων και παρέμεινε στα ημερολόγια τοίχου από την δεκαετία του 1950 έως και την δεκαετία του 1980.

Καπέλα του 1913 La mode du jour.

Από το 1913 μας έρχεται αυτό το τεύχος του περιοδικού La mode du jour με τα πανέμορφα καπέλα.

Είμαστε στο μεταίχμιο ανάμεσα σε δυό εποχές, την Art Nouveau με τα περίτεχνα λουλούδια, τις καμπύλες, τις αέρινες γυναικείες μορφές του Αλφρέντ Μυσά που φεύγει και την Art Deco με την λιτότητα και τις καθαρές γραμμές που έρχεται. Τα ρούχα έχουν κοντύνει κάπως, η γραμμή των φορεμάτων είναι ριχτή και  μακρόταλη, ενώ το μήκος τους σταματάει χαμηλά στην γάμπα. Το σώμα των γυναικών κάτω από τα ρούχα είναι ελεύθερο, χωρίς κορσέδες με μπανέλες και περιοριστικά κορδόνια. 

Τα γυναικεία μαλλιά είναι κομμένα κοντά και σγουρά, χωρίς πολύπλοκα χτενίσματα, γι αυτό καλύπτονται με καπέλα που έχουν πλούσιο στολισμό. Το ψάθινο καπέλο σε κερασί χρώμα έχει στην κορώνα του ντραπαρισμένη μια διαφανή μουσελίνα κι ολόγυρα επιβλητικά μπουμπούκια και φύλλα από την χώρα της φαντασίας, αφού είναι όλα μαύρα, όπως ποτέ δεν είναι στην φύση.

Το μαύρο καπέλο με το φαρδύ μπορ σε γραμμή γνωστή ως Picture hat, έχει περίτεχνο εσωτερικό από άσπρο σατέν που φωτίζει από οποιαδήποτε γωνία το πρόσωπο, ενώ εξωτερικά στολίζεται με δυο τεράστια λουλούδια σε ροζ τροπικό, από ίδιο ύφασμα με τα ένθετα σε λεπτομέρειες του φορέματος (διακρίνονται λίγο στο μανίκι). 

Το λαχανί καπέλο σε γραμμή off the face (δηλαδή με μπορ γυρισμένο προς τα πάνω που ποτέ δεν σκιάζει το πρόσωπο) είναι το μοναδικό που είναι ολόκληρο ψάθινο, με διακόσμηση δυο φαρδιές κορδέλες gros grain που πλέκονται μεταξύ τους. Αυτό είναι επίσης το καπέλο που η γραμμή του μας προϊδεάζει για την μόδα που έρχεται, της επόμενης δεκαετίας. 

(φωτογραφίες la mode de Pinktag)

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1916

Ναι, αυτό το τεύχος του περιοδικού Le petit echo de la mode βγήκε στη κυκλοφορία την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου του 1916. Οκτασέλιδο γεμάτο πανέμορφες έγχρωμες λιθογραφίες. Η λιθογραφία είναι μια μορφή εκτύπωσης κοστοβόρα, διότι η παράσταση σχεδιάζεται με λιπαρή κιμωλία πάνω σε πορώδη ασβεστόλιθο ή πλάκα τσίγγου και στην συνέχεια στεγνώνεται. Όταν το νερό τρέξει στις επιφάνειες που έχουν σχεδιαστεί, το λιπαρό μελάνι "πιάνει"μόνο στα σημεία που είναι χαραγμένα και όχι στην υγρή πέτρα. 

Η λιθογραφία χρησιμοποιήθηκε για την εκτύπωση των περιοδικών πολυτελείας στο τέλος του 19ου αιώνα, αλλά στην συνέχεια εξελίχθηκε σε ξεχωριστή μορφή Τέχνης. 

Το συγκεκριμένο τεύχος του Le petit echo de la mode, όπως μας ενημερώνει στην τελευταία γραμμή του εξώφυλλου του, εκτός από τις λιθογραφίες των ρούχων υψηλής ραπτικής που παρουσιάζει, περιέχει κι ένα φύλλο σιδερότυπο με τα πατρόν των χειροτεχνιών που περιλαμβάνει. Η σιδεροτυπία είναι επίσης μια δαπανηρή εργασία, αφού τα σχέδια αποτυπώνονται στο χαρτί με ειδικό μελάνι που όταν ζεσταθεί με σίδερο σιδερώματος μεταφέρεται στο ύφασμα, ενώ μετά την ολοκλήρωση του κεντήματος, εάν το ύφασμα πλυθεί με απλό νερό, το μελάνι εξαφανίζεται. 

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

POP AD

Βρισκόμαστε στο 1968. Μέσα σε ελληνικό γυναικείο περιοδικό βρίσκουμε αυτήν την στυλάτη διαφήμιση νέας εφημερίδας με τίτλο "Τα σημερινά", φτιαγμένη από τον σκιτσογράφο Β. Λιάσκα. Η διαφήμιση περιέχει πολλά στοιχεία της αγγλικής ποπ κουλτούρας της εποχής. O μελλοντικός αναγνώστης της εφημερίδας φοράει ένα σοβαρό κοστούμι σε αγγλικό ψαροκόκαλο, αλλά ζωηρόχρωμο όπως τα κοστούμια των Mods.  Κρατάει στο ένα χέρι την εφημερίδα του, στο άλλο χέρι ένα μήλο που θυμίζει την εταιρεία Apple records, την δισκογραφική που ίδρυσαν οι Beatles. Και βέβαια στο πρόσωπό του έχει μια καρδιά αντί για μάτι επειδή all you need is love.

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

ΜΑΙΚΙΓΙΑΖ REVLON 1968

Πώς ήταν άραγε το μακιγιάζ το 1968; Σχεδόν ίδιο με το σημερινό για την εταιρεία Revlon. Άφθονη μάσκαρα για μακριές βλεφαρίδες αληθινές (και στην πρώτη φωτογραφία, ενισχυμένες με τουφίτσες από ψεύτικες), γαλάζια-γκρι σκιά για τα γαλάζια μάτια, ασημί  για τα πράσινα μάτια και καφέ σκιά σε γραμμή smoky-eye για τα καστανά. 

(φωτογραφία La mode de Pinktag)

INFINITY SCARF

Infinity λέγεται το κυλινδρικό φουλάρι, συνήθως από πλεχτό, που είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια. Το φοράμε ως γιακά, μόνο ή διπλό γύρω από τον λαιμό μας και τους ώμους μας, κυρίως στο τέλος της Ανοιξης και στην αρχή του Φθινοπώρου, αντί για μια ζακέτα, ένα σακάκι.

Το infinity επινοήθηκε στην δεκαετία του ΄50 και χρησιμοποιήθηκε με τους ίδιους τρόπους που το χρησιμοποιούμε σήμερα, συν κανα δυο ακόμα πολύ λαμπερούς. Η φωτογραφία είναι ένα κολάζ σκίτσων από άρθρο του 1951 στο περιοδικό Revue des modes (επιθεώρηση της μόδας) και μας δίνει κάποιες ιδέες.

(φωτογραφίες και κολάζ La mode de pinktag)

Δέρμα και κρύσταλλα

Στην δεκαετία του 1940, αμέσως μόλις ξεκίνησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος παρουσιάστηκε έλλειψη σε πρώτες ύλες στον χώρο της μόδας, π.χ. στο μετάξι με το οποίο γίνονταν κάλτσες ή στα μέταλλα που ήταν η βάση των μπιζού. Από μια άποψη, ευτυχώς, γιατί η επινοητικότητα των σχεδιαστών μας έδωσε απίθανα παπούτσια, ρούχα και κοσμήματα με φτηνά υλικά, που όμως απαιτούσαν διαφορετική μεταχείριση. Τότε επινοήθηκαν οι πλατφόρμες με σόλα από φελλό και δοκιμάστηκε τo νάυλον σε καλσόν.

Μεταξύ άλλων κατασκευάστηκαν μπιζού σε δερμάτινη βάση, με γυάλινες χάντρες ραμμένες ή κρεμασμένες πάνω τους, όπως το κομμάτι της φωτογραφίας. Ένα ζευγάρι σκουλαρίκια για βραδινό ντύσιμο, κατάλληλο για μοναδικό κόσμημα πάνω από μαύρο κρεπ σατέν φόρεμα που ήταν τότε της μόδας. Έχει μεγάλο μήκος κι όμως εξαιτίας της μονοχρωμίες των υλικών είναι διακριτικό, ό,τι πρέπει να για κρατήσει το βλέμμα του θεατή, στο πρόσωπο της γυναίκας. 

• (φωτό La mode de Pinktag, από αληθινό vintage μπιζού)

Fashion revisited

Οι μεγαλύτερες τάσεις της μόδας είναι ρούχα που επινοήθηκαν και φορέθηκαν πριν 50,70,100 χρόνια. Οι σχεδιαστές παίρνουν κάτι που αγαπήθηκε παλιά (καμιά φορά και παραδοσιακό, από άλλους πολιτισμούς), του αλλάζουν μια λεπτομέρεια, το πακετάρουν και το λανσάρουν ως νέο και πρωτοποριακό. Το μόνο που αλλάζει ουσιαστικά είναι το styling. 

Τα ριχτά παλτά σε παστέλ χρώματα από οικολογικές γούνες που φορέθηκαν πολύ φέτος τον χειμώνα, είναι τάση που ήταν της μόδας το 1950-1951, όπως βλέπουμε στην φωτογραφία. Τότε φορέθηκε με φορέματα και γόβες, φέτος με τζην και ψηλοτάκουνα μποτάκια. Το μακιγιάζ είναι περιπου ίδιο, κόκκινο σκούρο κραγιόν και winged eye liner. 

Γι αυτό αν έχετε ένα τέτοιο παλτό από την γιαγιά σας, φορέστε το άνετα. Είναι σε καλύτερο ύφασμα από τα τωρινά. 

(photo La mode de Pinktag, από το περιοδικό Jardin des modes 1950)

ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΠΈΛΑ ΤΟΥ 1920

Η δεκαετία του 1920 έμεινε γνωστή για την ελευθερία στο γυναικείο ντύσιμο. Οι γυναίκες εγκατέλειψαν τον κορσέ, δεν είχαν σουτιέν που να αναδιαμορφώνουν το γυναικείο στήθος, οι γραμμές των ρούχων ήταν απλές και καθόλου περιοριστικές για το σώμα, τα στριφώματα ανέβηκαν από τον αστράγαλο που ήταν πριν έως και πάνω από το γόνατο, τα παντελόνια σε αντρική γραμμή εισήλθαν και στις γυναικείες ντουλάπες (μαζί με γιλέκα και πουκάμισα), τα μαλλιά κόπηκαν κοντά. 

Αυτά τα λιτά ίσια ρούχα καλύφθηκαν με περίτεχνα κεντήματα και φορέθηκαν με καπέλα μικρά, που έπεφταν χαμηλά στα μάτια καλύπτοντας τις γυναίκες με μυστήριο σε γραμμή bucket, όπως αυτά στις φωτογραφίες από το περιοδικό La Mode Française του 1926.

 Όλες τις ώρες της μέρας, στον ήλιο ή στα φώτα της νύχτας, κάτω από οποιαδήποτε γωνία ήταν αδύνατο να δει κανείς τα γυναικεία μάτια χωρίς μια κάποια αινιγματική σκιά γύρω τους. 

(Φωτογραφίες  La mode de pinktag)

Σκουλαρίκια του 1960 με σμάλτα σε μεξικάνικα χρώματα

Το σμάλτο φούρνου είναι μια τεχνική με την οποία κονιορτοποιημένο γυαλί σε μορφή πούδρας ενοποιείται με μια επιφάνεια, μέσω ψησίματος σε ειδικό φούρνο, σε θερμοκρασίες από 750-800 βαθμούς Κελσίου. Με το ψήσιμο το γυαλί υγοποιείται και κολλάει στην επιφάνεια, αφήνοντάς την  ελαφρά υπερυψωμένη λόγω της προσθήκης του υλικού σε αυτήν. Συνήθως η διαδικασία του ψημένου σμάλτου έχει πολλά στάδια, διότι κάθε φορά η σκόνη γυαλιού που προστίθεται είναι σε ένα χρώμα, αλλιώς το αποτέλεσμα δεν είναι προβλέψιμο. 

Αυτό είναι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια του 1960, φτιαγμένο σε μια βάση μεταλλική από μείγμα πολύ γυαλισμένου μπρούντζου και χρυσού (που είναι ορατό στις φωτογραφίες μόνο στο κέντρο των λουλουδιών), με δυό σειρές πέταλα σε ακανόνιστο σχήμα, διακοσμημένα με σμάλτα φούρνου σε ζωντανά μεξικάνικα χρώματα διάφορων κόκκινων και πράσινων αποχρώσεων, πάνω άσπρο φόντο. Τα σκουλαρίκια μπορούν να ζωντανέψουν ένα μονόχρωμο μπεζ σύνολο, ή να φορεθούν με ένα εξίσου ζωντανό πορτοκαλί ρούχο. 

(κι οι δυό φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε φως ήλιου) 

1960s enamel earrings in mexican colors.

Vitreous enamel is a technique of fusing glass powder on a surface through baking the powder in a special oven, which is heated to 750-800 Celcius degrees, until the glass powder is melted and "glued" on the surface.  The surfce is then a little bit rised, since it has an added material.

Most of the times vitreous enamel must be done in many different stages, because each time we put one color of powder, otherwise the result is not predictable. 

This is 1960s pair of earrings made from higly polished bronze  and gold alloy (which is obvious on the photos only on the centers of the flowers ) with two circles of irregular petals decorated with vitreous enamel in mexican vivid colors of various reds and greens, over a background of white. These earrings can add some life to a monochrom dark beige outfit, or can very well be worn with an equally vivid orange outfit.

(both photos are taken under the sunlight, on a summer day)

Art Nouveau floral earrings

A pair of vintage clip earrings (produced any moment between 1940 and 1970) with great artistry on them. They are made from bronze and on their surface there are cut-out flowers of distinctive Art Nouveau style. The flowers are painted with enamel and their embossed outlines painted separetely in gold color. 

This delicate and complex exemple of craftmanship is completely wasted unless it is worn with clothes in quite colors like white, pink or beige and paired with a makeup "au naturel". 

Αρτ Νουβό λουλούδια.

Ένα ζευγάρι σκουλαρίκια παλιομοδίτικα (φτιάχτηκαν οποτεδήποτε από το 1940 έως το 1970) με πολλή δουλειά πάνω τους. Μικρά ημικύκλια με κλιπ, από μπρούντζο, καταρχάς με διάτρητα λουλούδια γραμμής Αρτ Νουβό στην επιφάνειά τους που στην συνέχεια είναι ζωγραφισμένα με σμάλτα σε πολλές αποχρώσεις. Τα περιγράμματα των λουλουδιών είναι υπερυψωμένα πάνω στον μπρούτζο και μετά ζωγραφισμένα χρυσά. 

Αυτό το λεπτότατο και πολύπλοκο κομψοτέχνημα χαραμίζεται τελείως αν φορεθεί με κάτι άλλο εκτός από ένα μονόχρωμο "ήσυχο" άσπρο, ροζ ή μπεζ ρούχο κι απαλό μακιγιάζ au naturel.