ΓΙΑ ΕΚΕΊΝΟΝ ΚΑΙ ΕΚΕΊΝΗ

 

1962 και ο ειδικός χριστουγεννιάτικος κατάλογος Sears προσφέρει στους κυρίους και τις κυρίες τους ένα κοινό μοντέλο καμπαρντίνας. Η γραμμή του είναι ριχτή, με ρεγκλάν μανίκια και τσέπες με πατ, όμως έχει μια πρόσθετη ζώνη για όποιον θέλει να φορέσει την καμπαρντίνα του κοντά στο σώμα. Κατασκευάζεται από μείγμα βαμβακερού και πολυέστερ, με επικάλυψη-αδιαβροχοποίηση Scotchgard. Για τις πολύ κρύες μέρες του Χειμώνα μπορεί να φορεθεί μαζί με την χνουδωτή εσωτερική του επένδυση που προστίθεται ή αφαιρείται με φερμουάρ στο κυρίως σώμα της καμπαρντίνας. Διατίθεται μόνο σε ιβουάρ καΙ μαύρο.

Ένα κομμάτι που ακόμα σήμερα φοριέται στην ίδια γραμμή, χωρίς καμία αλλαγή σε οποιαδήποτε λεπτομέρεια.

1954, Stetson hat

 

1954, διαφήμιση της εταιρείας Stetson για το μοντέλο της "Sussex with the Mode Edge', ένα ευκολοφόρετο καπέλο σε γκρι τσόχα , με κορδέλα στο μπορ διαφορετικού χρώματος (εδώ η κορδελα είναι απλώς πιο σκούρο γκρι, σε άλλα χρώματα τσόχας η κορδέλα έρχεται σε αντίθεση με το σώμα του καπέλου).

Μια ακόμα ωραία ιδέα από την σπουδαία εταιρεία καπέλων.

(φωτό @La mode de Pinktag)

1939 Sears σελίδα 432

 

*************************

Όμορφα πανωφόρια σε γραμμή καμπαρντίνας, με προαιρετική επένδυση, που καθιστά κάθε πανωφόρι χρήσιμο για όλο το Φθινόπωρο και όλο τον Χειμώνα. Η γραμμή είναι πολύ αρρενωπή, με βάτες στους αντρικούς ώμους και ζώνη στην μέση, στοιχεία τα οποία φτιάχνουν το ιδανικό τρίγωνο ευρωστίας και γυμνασμένου σώματος.

Οπωσδήποτε, χρήσιμα και πρακτικά ρούχα.

Sears , Χειμώνας του 1955.

 

Κατάλογος Sears , Χειμώνας του 1955. Στο τμήμα των ανδρικώ ν ρούχων δυό σπόρ σακάκια από σουέντ δέρμα, σε χρώμα μπεζ ή κανελί, με διαφορετικό κόψιμο και λεπτομέρειες. Κατάλληλα για περίπατο στην εξοχή.

#1950s

Τι σημαίνει Full Monty στο αντρικό ντύσιμο;

 

Η ιδιωματική φράση Full Monty χρησιμοποιείται στα αγγλικά με την αφηρημένη κα γενικότερη έννοια που αντιστοιχεί στο δικό μας "όλο το πακέτο". Δεν γνωρίζουμε την προέλευσή της, όμως επειδή χρησιμοιείται κυρίως στο ντύσιμο , είναι πιθανόν να προήρθε από τακτική που ανέπτυξε ο ράφτης Montague Burton. 

O Burton, γεννημένος ως Mesche David Osinsky, Εβραίος της Λιθουανίας, άνοιξε το 1901 το πρώτο του ραφείο στο 110 της οδού High Street North στην περιοχή East Ham του Λονδίνου, κι είχε αμέσως επιτυχία. Η τακτική του ήταν να προτείνει στους πελάτες του που αγόραζαν κοστούμια, έναντι μιας μικρής επιβάρυνσης να τους φτιάξει για κάθε κοστούμι δεύτερο παντελόνι και γιλέκο. Με αυτόν τον τρόπο οι πελάτες αγόραζαν ένα Full monty ή πλήρες πακέτο και αξιοποιούσαν πλήρως τα χρήματά τους, αφού το κοστούμι φοριόταν περισσότερες εποχές του χρόνου και άντεχε πιο πολλά χρόνια. 

Ο Μόνταγκιου Μπάρτον, γνωστός και ως Τhe perfect tailor (ο Τέλειος ράφτης)  ήταν τόσο επιτυχημένος που η εταιρεία του το 1929 μπήκε στο Χρηματιστήριο Αξιών, έχοντας 400 καταστήματα, βιοτεχνίες ετοίμων ενδυμάτων και εργοστάσια υφαντουργίας στην ιδιοκτησία της.

Στις εικόνες μας εικονογραφήσεις κοστουμιού και καμπαρντίνας με εσωτερική επένδυση  από  εμπορικό κατάλογο της εταιρείας του Μόνταγκιου Μπάρτον στην δεκαετία του 30.

Επιθεωρητής Νταλγκλίς

 

Αγαπημένος μου ήρωας αστυνομικών μυθιστορημάτων, ο αστυνόμος πρώτα, Επιθεωρητής μετά και Commander στο τέλος Άνταμ Νταγκλίς. 

Τα βιβλία έγραψε η έξοχη P.D. James, δηλαδή Phyllis Dorothy James, που για καιρό οι αναγνώστες νόμιζαν ότι είναι άντρας συγγραφέας. Αρκετά από αυτά μεταφέρθηκαν στην μικρή οθόνη από την εταιρεία παραγωγής Anglia television για την ITV network, με ήρωα τον Άνταμ Νταλγκλίς και πρωταγωνιστές επί 10 χρόνια τον ηθοποιό  Roy Marsden και αργότερα τον Martin Shaw. Η μεγάλη αρετή της σειράς είναι πως κάθε βιβλίο ξεδιπλώνεται σε 6 50λεπτά επεισόδια, γι αυτό οι χαρακτήρες των ηρώων αναπτύσσονται πλήρως.

Ο δικός μου λόγος που μου αρέσει η σειρά, είναι φυσικά οι πλοκές, η τάξη κι η οργάνωση που φαίνεται πως υπήρχε τότε στην αγγλική κοινωνία -που πολύ θα ήθελα να έχω ζήσει- αλλά πιο πολύ από όλα το ντύσιμο του Νταλγκλίς. 

Αν και η σειρά ξεκίνησε σε κακόγουστη περίοδο, τουτέστιν το 1983, μόνο ένα χρόνο πριν το δημοφιλές Miami Vice με τον Ντον Τζόνσον, εντούτοις ο Νταλγκλίς είναι ένας συντηρητικός Άγγλος άντρας που ντύνεται μόνο με κλασικά ρούχα. Το καθημερινό του ντύσιμο είναι κοστούμι, πουκάμισο, γραβάτα, για Χειμώνα και Καλοκαίρι, ενώ ειδικά τον Χειμώνα, συνήθως φοράει ΚΑΙ γιλέκο. Στην ντουλάπα του βρίσκεται ακόμα μία καμπαρντίνα, ένα μπουφάν βαμβακερό κερωμένο, δύο πλεκτές ζακέτες, και μόνο για τις προσωπικές βόλτες στην θάλασσα ένα τσίνο παντελόνι και χοντρό πουλόβερ με κοτσίδες. Τα μαλλιά του έχουν κι αυτά ένα συντηρητικό κόψιμο, με κοντό απλό μήκος, χωρίς κάτι φανταιζί στις φαβορίτες ή στο μουστάκι. 

Όλα τα κοστούμια του Νταλγκλίς είναι σχεδόν το ίδιο κοστούμι σε διαφορετικά υφάσματα κι αυτό συμβαίνει επί 10 χρόνια. Είναι απλούστατα κλασικά: τα πέτα τους σε μέτριο προς μεγάλο μέγεθος, τα πατζάκια τους ίσια και αρκετά φαρδιά σε όλο το πόδι, το μήκος τους half-break, τα παπούτσια κάτω από τα κοστούμια δετά Όξφορντ μονόχρωμα. Οι άλλοι άντρες γύρω του, ακόμα και οι Υπουργοί, ακολουθούν την μόδα πολύ περισσότερο από αυτόν, σε κάποια στιγμή μάλιστα τους βλέπουμε με τις τεράστιες βάτες σε σακάκια και μπουφάν που φορέθηκαν γύρω στο 1988, ενώ υπάρχουν κάποιοι λίγοι που ντύνονται ακριβώς με μακό μπλουζάκι μέσα από σακάκι -όπως ο Sony Ckrockett του Miami Vice.

Είναι ακριβώς αυτό το συντηρητικό ντύσιμο του Επιθεωρητή που με χαλαρώνει. Με τα πολύ σοβαρά ρούχα του, την αδιαφορία του για την μόδα και την περιορισμένη γκαρνταρόμπα του -φοράει τα ίδια ρούχα ξανά και ξανά- μου δημιουργεί την εντύπωση του σοβαρού, μετρημένου ανθρώπου, που είναι πολύ σταθερός ως χαρακτήρας και δεν αφήνει τις ελαφρότητες να τον παρασύρουν. Φαίνεται πως ο Νταλγκλίς έχει σκεφτεί, έχει βρεί ακριβώς ποια ρούχα το αρέσουν, τα έχει αγοράσει κι από εκεί και πέρα στηρίζεται πάνω τους σε μόνιμη βάση. Έχει φτιάξει μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον ίδιο και την ντουλάπα του. Ποτέ δεν θα έρθει η ώρα που θα ξυπνήσει το πρωί και δεν θα ξέρει τι να φορέσει, και δεν θα έρθει η στιγμή που θα τον καλέσει ο Υπουργός για συζήτηση και ο Επιθεωρητής μας θα είναι ακατάλληλα ντυμένος.

Βεβαίως αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη για το ντύσιμο του Νταγκλίς και γενικότερα το αντρικό ντύσιμο, και πιθανόν άλλοι να μην συμφωνούν. Απλώς σκέφτηκα να σας εξομολογηθώ ότι το κλασικό ντύσιμο στους άντρες, υπάρχουν γυναίκες που δεν το βρίσκουν βαρετό, αλλά καθησυχαστικό. Μία από αυτές, είμαι εγώ. 

Εσώ-ρουχα ή εξώ-ρουχα Ν2

 

Ένα πρόβλημα στο ντύσιμο είναι τα εσώρουχα που φαίνονται έξω από τα ρούχα για το οποίο μιλήσαμε πρόσφατα, ένα άλλο όμως είναι τα ρούχα που μοιάζουν ακριβώς με εσώρουχα, όπως τα slip dress που είναι πραγματικά λεπτά σαν κομπιναιζόν, οι μπλούζες που μοιάζουν  με κορσέ του θώρακα από το 1850 κλπ. Όλα αυτά βρίσκονται πολύ πολύ μακριά από κάθε ορισμό της κομψότητας και οπωσδήποτε δεν αρμόζουν σε εμφανίσεις μιας γυναίκας στον δημόσιο χώρο, απλούστατα διότι θυμίζουν στην καλύτερη περίπτωση το μπουντουάρ μιάς κυρίας, και στην χειρότερη, το μπουντουάρ μιας κοκότας που ετοιμάζεται για τους πελάτες. 

Ωστόσο τα ρούχα που μιμούνται ή εμπνέονται από τα εσώρουχα είναι πολύ χειρότερα στο αντρικό ντύσιμο, δεν είναι φτηνιάρικα όπως τα γυναικεία, είναι κτηνώδη. Στην εικόνα μας βλέπουμε ένα τέτοιο ρούχο, από πρωτοποριακό σχεδιαστή. Πρόκειται για βερμούδα ελαστική ριμπ, που και το χώμα και η κατασκευή της δημιουργούν την οφθαλμαπάτη πως βλέπουμε γυμνό αντρικό μηρό, γυμνό υπογάστριο και... ένα συμπαγή χώρο με γεννητικά όργανα. 

Στους άντρες φίλους της σελίδας που σκέφτονται να φορέσουν μια τέτοια βερμούδα σε κλαμπ, ή ένα παρόμοιο μαγιό στην θάλασσα, ή ακριβώς το ίδιο κολάν στο γυμναστήριο, έχω να πω το εξής: στο ντύσιμό σας κρατήστε τους μύες του σώματός σας αθέατους,  και τα γεννητικά σας όργανα χωρίς σαφές για τους τρίτους περίγραμμα. Μην υποχρεώνετε κάθε άγνωστο γύρω σας να εξοικειωθεί με το ζόρι με την ανατομία σας. Αν υπάρχει κάποια/κάποιος που επιθυμεί να σας γνωρίσει σεξουαλικά, θα δείξει κάποια σημάδια και τότε, ναι, μπορείτε να προχωρήσετε κατ' ιδίαν στην αποκάλυψη των προσόντων σας. Για όλες τις άλλες περιπτώσεις κρατήστε το κορμί σας ιδιωτικό. Μην το μετατρέπετε σε δημόσιο (εδώ, θέαμα). Χάνει την αξία του στην Αγορά.  

1932 Jean Bugatti

 

O Jean Bugatti με την Bugatti Royale 'Esders' Roadster 1932, και πολύ κομψό σπορ ντύσιμο, σακάκι και knickerbockers, το κοντό παντελόνι έως κάτω από το γόνατο που έκλεινε με φάσα κα κουμπί στο εξωτερικό μέρος το μηρού.

O Zαν Μπουγκάτι, Γάλλος σχεδιαστής αυτοκινήτων ιταλικής καταγωγής, είχε και από καταγωγή και από ανατροφή όλα τα εχέγγυα για να γίνει ένας πολύ κομψός άντρας κα πράγματι διακρίθηκε για το ντύσιμο του.

Περνούσε την ζωή του ανάμεσα στο Μιλάνο και το Παρίσι και πρόλαβε έως τα 30 να σχεδιάσει 3 μοντέλα για την εταιρεία του πατέρα του, την Buggati.

Ήταν ο ίδιος οδηγός στους αγώνες αυτοκινήτων Le Μan, όμως στάθηκε άτυχος. Μόλις 30 χρονών είχε ένα θανατηφόρο ατύχημα με το αυτοκίνητό του και αυτό σταμάτησε την λαμπρή πορεία του.

Δεσίματα φουλαριού.

 

Αρχές της δεκαετίας του 70 και εικονογράφηση για 3 δεσίματα φουλαριών, με τον τρόπο που συνηθίζουν 3 διαφορετικές πόλεις της μόδας, το Λονδίνο, το Μιλάνο και το Τορίνο.

Ο 3ος τρόπος κάνει για φουλάρια που φοριούνται μέσα ή έξω από το πουκάμισο. Νομίζω αυτόν πρέπει να μάθουμε οπωσδήποτε.

Ενα κοστούμι 3 τεμαχίων του 1780

 

Τον Ιούλιο 2024 στο Honk Kong Palace Museum έλαβε χώρα μια έκθεση με ενδύματα δανεισμένα από το Musée des Arts decoratives του Παρισιού, εποχής 1780, δηλαδη λιγο πριν την Γαλλικη Επανάσταση. Ανάμεσα στα εκθέματα βρισκόταν αυτό το ανδρικό επίσημο κοστούμι τριών τεμαχίων από μωβ πολύ ανοιχτό σατέν.

 

Είναι ολόκληρο κεντημένο στο χέρι, τόσο τα ρούχα, όσο και τα κουμπιά, με βελονιά ανεβατό. Τα 3 κομμάτια είναι στολισμένα με λουλούδια και μικρά φύλλα, μόνο εκεί που χρειάζεται. 

 

 

 

Το πώς κατάφερε το κοστούμι να επιζήσει εκατονταετίες σε άριστη κατάσταση είναι ένα αίνιγμα, πάντως ανήκει στα ευρήματα του παλατιού των Βερσαλλιών και πιθανόν ο ιδιοκτήτης του ήταν κάποιος ευγενής που το φόρεσε ελάχιστα -πριν το κλείσει για πάντα στην ντουλάπα του τυλιγμένο σε σακούλα φύλαξης.

Pour les hommes (1963)

 

1963, 3 Suisses, δερμάτινα παπούτσια για τους άντρες για οποιονδήποτε βαθμό επισημότητας κατά την δραστηριότητά τους. 

Το μοντέλο 12 κάτω δεξιά είναι παπούτσι δωματίου, το 10 πρώτο στην κάτω γραμμή Όξφορντ χωρίς σόλα με προφίλ κατάλληλο και για βραδινές εμφανίσεις, τα υπόλοιπα πιο καθημερινά, δηλαδή μοκασίνια και ντέρμπυ με σόλα προφίλ ή χωρίς. Όλα τους είναι αστραφτερά και πανέμορφα, τα παπούτσια του πολύ περιποιημένου άντρα που είναι πάντα ντυμένος άψογα -κατά την γνώμη μου αυτά τα 6 + ένα ζευγάρι μποτάκια για βόλτες στην εξοχή συγκροτούν μια πλήρη αντρική γκαρνταρόμπα παπουτσιών για Φθινόπωρο και Χειμώνα, χωρίς κενά. 

1959 πουκάμισα Galleries Lafayette

 

Στον κατάλογο των Galleries Lafayette για την Άνοιξη του 1959, ένας θησαυρός με βαμβακερά πουκάμισα για επίσημες εκδηλώσεις, δηλαδή με αυτά που έχουν πιο πολύπλοκο ύφασμα, ίνες γυαλιστερές και ματ μαζί, μικρό ζακάρ ανάγλυφο στην επιφάνειά τους, κλπ. 

Η πολύ επεξηγηματική φωτογραφία δείχνει το πουκάμισο διπλωμένο και δίπλα του ένα δείγμα του υφάσματος σε κοντινή φωτογραφία, ώστε να φανεί πώς είναι η επιφάνειά του. Στην περιγραφή του καθενός στο κάτω μέρος της σελίδας (που δεν φαίνεται) υπάρχουν τα υπόλοιπα χρώματα εκτός του λευκού που είναι το βασικό. Δεξιά κι αριστερά της φωτό, γραβάτες και μαντήλια κοστουμιού. 

Μια πολύ τίμια διαφήμιση. 

1959 αντρικά εσώρουχα Galleries Lafayette

Από τον κατάλογο Άνοιξη-Καλοκαίρι 1959 των Galleries Lafayette, εσώρουχα για άντρες σε 3 γραμμές, και βαμβακερό πενιέ ύφασμα με διαφορετική υφή στο κάθε σετ. 1ο σετ σε απλό ζέρσεϊ, 2ο σ επικέ, 3ο σε ριμπ κάθετο (σαν τα λάστιχα των πουλόβερ, 2 βελονιές καλή, 2 ανάποδη). Γραμμή εφαρμοστή στο σώμα, τα σλιπ κάπως παρτά ψηλά στον μηρό, φαρδιά λάστιχα από το ίδιο ύφασμα πλακέ ολόγυρα, ένα μόνο αληθινό λάστιχο στην μέση του σλίπ.

Τα βρίσκω νεανικά και σπιρτόζικα, περισσότερο από τα σορτσάκια που επικρατούν ως γραμμή σήμερα.

Κλασικό ντύσιμο, χωρίς κάλτσες

 

Όπως βλέπετε το άρθρο ρωτάει "ξεκάλτσωτος με κοστούμι, γίνεται;" δείχνοντας μας κάποιον γνωστό άνδρα με κλασικό ντύσιμο, χωρίς κάλτσες.

Κι η άμεση απάντηση στην ερωτηση είναι η εξής:

"Αυτό στην εικόνα δεν είναι κοστούμι, είναι σακάκι και ξεχωριστό παντελόνι, οπότε γίνεται". 

 

Βέβαια το σημαντικό δεν είναι το κοστούμι αλλά η γραβάτα. Πρέπει καταρχάς να λείπει η γραβάτα, ώστε το σώμα να είναι ομοίως γυμνό στην αρχή και το τέλος του. Γενικώς κάθε εμφάνιση μας πρέπει να έχει συνοχή και λογική από πάνω μέχρι κάτω, όπως δεν φοράμε ποτέ ζιβάγκο με σορτς και σαγιονάρα γιατί σοκάρουμε τον θεατή με 2 σαιζόν πάνω μας, έτσι δεν φοράμε γραβάτα με γυμνό αστράγαλο. 

 

 

Στην συνέχεια σημαντικά ειναι τα παπούτσια, που κι αυτά πρέπει να είναι κατάλληλα για γυμνούς αστραγάλους, δηλαδή loafers με καμπαρντίνα παντελόνι και σακάκι, εσπαντρίγα με λινό παντελόνι και σακάκι, κλπ.

 

 

Υπάρχουν δετά παπούτσια με τρυπούλες και κορδόνια, δηλαδή Οξφορντ και Ντέρμπι που φοριούνται χωρίς κάλτσες; Ναι υπάρχουν, τα λινά. Αυτές οι δύο γραμμές παπουτσιού παράγονται σε καλοκαιρινή εκδοχή απο ύφασμα, κυρίως σε χρώμα λευκό, γαλάζιο, μπεζ, σωμόν (τα χρώματα που ταιριάζουν στο στυλ Γαλλική Ριβιέρα και Ιταλική Ριβιέρα, αντίστοιχα). Φοριούνται άνετα χωρίς κάλτσες.

 

Αραγε πόσο κοντό πρέπει να είναι το παντελόνι ώστε να αποκαλύπτεται ο αστραγάλος; Σαν του κυρίου στην εικόνα, δηλαδή μήκος flood;

Για εμενα, όχι, του κυρίου είναι πιο κοντό από όσο πρέπει. Γενικώς το flood* είναι λάθος μήκος για κάθε περίσταση, flood σημαίνει πλημμύρα, πήρε το όνομά του από τους ψαράδες που ανεβάζουν το πατζακι για να τραβήξουν πιο έξω τις βάρκες τους στην παλίρροια. Ποιος είναι ψαράς από εμάς; 

 

Το κατάλληλο μήκος παντελονιού είναι το half break* που "τσακίζει" λίγο πάνω στο κουτουπιέ. Half break σημαίνει "μισό κύμα" και το όνομα του το πήρε από τις περιγραφές των σέρφερς για τα κύματα. Half break είναι το μήκος όπου το πατζάκι κάνει μια μικρή καμπύλη σαν μικρό κύμα προς το οστό του ποδιού ακουμπώντας στο κουτουπιέ, ενώ full break* αυτό το μήκος που το πατζάκι κάνει βαθύτερη καμπύλη, όπως κάνει το μεγαλύτερο κύμα.

Half break λοιπόν είναι το σωστό μήκος, διότι ο αστράγαλος μπορεί να αποκαλυφθεί εάν το λοιπό ντύσιμο το επιτρέπει, αλλά και πάλι μόνο όταν κάθεται ο άντρας, όχι όταν είναι όρθιος και περπατάει. 

 

Υπάρχει τρυκ ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα του μήκους και να φανεί σε όλες τις στάσεις σώματος ο αστραγάλος; Βεβαίως υπάρχει, το γυρισμένο πατζάκι προς τα έξω, και δεν εννοώ με επίσημο ρεβέρ του ράφτη, αλλά με γύρισμα πρόχειρο χειρός (rolled-up hem). Στο λινό παντελόνι, στο τσινο και στο τζην, μπορείτε να γυρίσετε το πατζακι μόνοι σας προς τα έξω, να φορέσετε το πουκάμισο σας κι ένα ελαφρύ σακάκι από πάνω, και να είστε τέλειοι. 

Και μάλιστα, εαν τυχόν το πλήρες σύνολο ξεκινάει από πάνω με σακάκι Σαχαριέν, δεν μπορώ να σκεφτώ τελειότερο τελείωμά του προς τα κάτω από το ξεκάλτσωτο πόδι!

 

 

 

Τα είπαμε όλα για τον γυμνό αστράγαλο; Νομίζω ναι. Αν ξέχασα κάτι, συμπληρώστε το στα σχόλια. Οι φωτογραφίες δείχνουν τι είναι σωστό ή λάθος και γιατί. Ελπίζω να σας αρέσει η πληροφορία περι του τι σημαινουν τα μήκη flood, half break, full break. Είναι ένα από τα μικρά περίεργα της ένδυσης και σχετικώς άγνωστη λεπτομέρεια

1950 Arrow shirts ad

Διαφήμιση των πουκάμισων Arrow του 1950, με την προτροπή προς τους άντρες να τα φορέσουν, αν θέλουν να πετύχουν αναστεναγμούς.

Τι αναστεναγμούς; Γυναικείους.

Όπως λέει η λεζάντα:

"Το πουκάμισο Arrow πετυχαίνει κάτι στον άντρα, κι αυτός πετυχαίνει κάτι με τα κορίτσια. Ίσως σκέφτονται πως κάποιος που είναι τόσο επιμελής στο ντύσιμο, θα είναι το ίδιο επιμελής μέσα στο σπίτι. Ίσως φταίει η καλή εφαρμογή τύπου Mitoga, που αναδεικνύει το σώμα. Ίσως νομίζουν ότι όποιος επιμένει σε sanforize ύφασμα που μπαίνει λιγότερο από 1% και γερά στερεωμένα κουμπιά, σκέφτεται την αξία των πραγμάτων και θα είναι καλός "κουβαλητής" για την οικογένεια. Πάντως ό,τι κι αν φταίει, έχει θαυμάσιο αποτέλεσμα".

Συμφωνώ πως το επιμελές ντύσιμο δίνει μια εικόνα συγκροτημένης σκέψης και οργανωμένου χαρακτήρα. Κρίμα που δεν το βλέπουμε σχεδόν πουθενά.

1951, Arrow χαβανέζικα πουκάμισα

 

Διαφήμιση του 1951 για την σειρά με τροπικά  πουκάμισα της εταιρείας Arrow. Όπως λέει η λεζάντα:

"Νιώστε τόσο όμορφα όσο αισθάνεστε μέσα σε ρούχα για τον ελεύθερο χρόνο σας".

Τα πουκάμισα είναι από ύφασμα ρεγιόν και με φινίρισμα για "εύκολη περιποίηση". Το κόψιμο είναι σε όλα ίδιο, ίσιος κορμός, δυό τσέπες στήθους, πέτο γιακάς, κοντό μανίκι, σε ορισμένα εμπριμέ διατίθεται εναλλακτικά και το μακρύ μανίκι. Στοιχίζουν 5 δολάρια τα κοντομάνικα (ισοτιμία 60 σήμερα) και 5.95 τα μακρυμάνικα (ισοτιμία σημερινή, 73 δολάρια).

(φωτογραφία από βιβλίο για την διαφήμιση της σελίδας μας)

ΤΟ ΜΕΣΑ, ΕΞΩ.

 

Αυτο ειναι το αντρικό κοστούμι του Tommy Cash με όνομα " Naked muscle suit" που παρουσιάστηκε πρόσφατα στην Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι.

Κατά την γνώμη μου δεν είναι άσχημη ιδέα η αναζήτηση νέων γραμμών στην ένδυση, αλλά οπωσδήποτε ψάχνουμε για κάτι που να περιβάλλει κολακευτικά το εξωτερικό μέρος του σώματος, όχι τρόπους να βγάλουμε το εσωτερικό του προς τα έξω. Εδώ βλέπουμε τους μύες. Τι έχει σειρά, τα εντόσθια;

1953 διαφήμιση των Hart Schaffner & Marx

 

Τα κοστούμια Futura της εταιρείας Hart Schaffner & Marx έκαναν θραύση στην δεκαετία του 50. Είχαν ανάγλυφο ύφασμα  με νήματα  αλλού πιο λεπτά, αλλού πιο χοντρά σε ένα βασικό χρώμα (γκρι, λαδί, μπεζ σκούρο) και ανάμεσα λίγα νήματα σε κάποιο κοντράστ χρώμα (κίτρινο, τυρκουάζ, ροζ). Έτσι το ύφασμα του κοστουμιού ήταν πάντα πολύ σοβαρό αλλά και ενδιαφέρον για το μάτι. Βεβαίως εκτός από το ύφασμα η Hart Schaffner & Marx παρείχε στους πελάτες της και το τέλειο ράψιμο.

Στο πανέμορφο σκίτσο της διαφήμισης,  το αντρικό κοστούμι είναι ραμμένο σε ύφασμα γκρι που έχει ανάμεσα λίγα νήματα σε κόκκινο σκούρο.  

(φωτο από βιβλίο για την διαφήμιση La mode de Pinktag)

Ενα ντύσιμο τολμηρό, αλλά όχι επιτυχημένο.

 

Ενα ζήτημα που εξετάζουμε στην σελίδα όταν μας δίνεται η ευκαιρία, είναι τα γυναικεία ρούχα φορεμένα από άντρες. Σπάνια γνωστοί άντρες φορούν φούστες ή φορέματα, όμως υπάρχουν κάποιοι που πρωτοτυπούν, π.χ. ο Μπράντ Πητ  τον Ιούλιο του 2022 στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Σήμερα εξετάζουμε μια καινούργια περίπτωση. 

Στην εικόνα μας βλέπουμε πρόσφατη εμφάνιση στην Μύκονο του Γάλλου τραγουδιστή Slimaine ο οποίος κέρδισε τις καρδιές του κοινού της Γιουροβίζιον με την φωνή του. Στην φωτογραφία ο Slimaine  φοράει στενό αθλητικό φανελάκι, μαύρη κλος φούστα, χοντρά άσπρα αθλητικά παπούτσια, μαύρες κάλτσες και κολιέ μαργαριταρένιο. Το σύνολο του είναι σίγουρα πρωτοποριακό, είναι όμως επιτυχημένο από άποψη κομψότητας, δηλαδή πληροί τους βασικούς κανόνες αρμονίας; 

Νομίζω πως όχι, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά φτωχό, γι αρκετούς λόγους. 

1) Η κλος φούστα για να αναδειχθεί ως ένδυμα χρειάζεται μια μικρή μέση που ο Slimaine διαθέτει, όμως επίσης χρειάζεται μικρούς ώμους ( ή τέλος πάντων, όχι έντονους). Το κλος κόψιμο στοχεύει στο να ρίξει το βάρος της εμφάνισης στο πάνω μέρος σώματος, αφήνοντας μια θολή κι αέρινη εντύπωση για το κάτω μέρος σώματος, το οποίο απλώς υπονοείται μέσα από τα λούκια της φούστας, αντί να διαγράφεται με λεπτομέρειες όπως συμβαίνει στην στενή φούστα. Εδώ, εξαιτίας των λάθος αναλογιών του τραγουδιστή για το ρούχο, ο σκοπός του ρούχου καταργείται. Το πάνω μέρος του σώματος είναι παραφουσκωμένο και η κλος φούστα μοιάζει με καρικατούρα φούστας που την δώσαμε  να την φορέσει κάποιος παλαιστής. 

2) Ο κανόνας του 1/3 για το μήκος των αναλογιών, δεν υπάρχει εδώ. Είναι ο γνωστός κανόνας που λέει πως για να φαινόμαστε αρκετά ψηλοί και σε αναλογίες  κοντά στα αρχαία αγάλματα, πρέπει να προσπαθούμε οπτικά να δείξουμε το σώμα μας έως την μέση ως το 1/3 του συνολικού ύψους μας. Για να ισχύει ο κανόνας, η φούστα έπρεπε να είναι μακρύτερη, το πόδι να μην είχε κάλτσα που το κόβει στα δύο ( ή να είχε καλσόν που συνεχίζει το μαύρο της φούστας έως το πέλμα) και το παπούτσι να ήταν μαύρο. Τίποτα από αυτα δεν ισχύει, τα πάντα έχουν μπεί σε τελείως λάθος μήκη και χρώματα, με αποτέλεσμα ένα κατακερματισμένο κάτω μέρος σώματος που φαίνεται λειψό. 

Μια μακρύτερη φούστα, με μαύρο δερμάτινο πέδιλο  ή εσπαρντρίγα, θα ήταν το σωστό συμπλήρωμα. 

3) Περιττό να πω ότι το στοιχείο της αντίθεσης (juxtaposition) που είναι της μόδας στο ντύσιμο τελευταία, είναι ωραία ιδέα γενικά, αλλά θέλει σκέψη. Το χοντροπάπουτσο αθλητικό που μοιάζει με τσιμεντόλιθο, με τις πλαστικές σόλες και τα τεχνικά υλικά πάνω του,  δεν ταιριάζει με τα λεπτεπίλεπτα μαργαριτάρια στο κολιέ που συνιστούν θαύμα της Φύσης. Λίγος σεβασμός στην φυσική ομορφιά, δεν είναι άσχημη ιδέα, για κανέναν.  

Η δουλειά που κάνει το μαργαριταρένιο κολιέ, μπορούσε να γίνει καλύτερα με κολιέ από άσπρο κορδόνι + άσπρες και μαύρες γυάλινες χάντρες. 

Με λίγα λόγια, το γυναικείο ντύσιμο έχει εκατοντάδες μυστικά που οι γυναίκες τα γνωρίζουν ακόμη κι αυτές που φαίνονται σαν τρομερά κακόγουστες. Αυτό το φριχτό ντύσιμο  του Slimaine, πολύ δύσκολα θα το είχε δοκιμάσει γυναίκα. Οσοι  άντρες επιθυμούν να ντυθούν με γυναικεία ρούχα, πρέπει να σκύψουν πρώτα θεωρητικά πάνω στα μυστικά της κομψότητας και μετά να προβούν σε τολμηρές ενδυματολογικές επιλογές. 

Αν δεν το κάνουν αυτό, έχουν οι εμφανίσεις τους θα φέρνουν εγγυημένα το ειρωνικό γέλιο. 

1959 Galleries Lafayette, αντρικές πυζάμες.

 

Για τους περιποιημένους άντρες που είναι ικανοί να πεταχτούν έξω από το σπίτι ευπρεπείς σε περίπτωση σεισμού, δυό σετ με πυζάμες και μια ρόμπα δωματίου. Οι πυζάμες είναι ραμμένες σε ποπλίνα, με διαφορετικό γιακά το κάθε σετ, ρέλια στις τσέπες, την πατ κουμπώματος και το γύρισμα της μανσέτας. Μικρό τσεπάκι στήθους, προαιρετική υφασμάτινη ζώνη -που φοριέται εκτός ύπνου. 

Η ρόμπα είναι μακριά έως την μέση της γάμπας, σταυρωτή, με γιακά σμόκιν, σε ύφασμα βαμβακερό σατέν εμπριμέ και όμορφες γαρνιτούρες από μονόχρωμο ύφασμα στο ρεβέρ μανικού, τον γιακά και τις  φάσες τσεπών. 

Κατά την γνώμη μου, όμορφα ρούχα δωματίου, που βγάζουν οποιονδήποτε άντρα ασπροπρόσωπο απέναντι στα παιδιά, του, στην σύζυγο, στην μητέρα του, και βέβαια άσχετα με την σωματική  διάπλαση ή την φυσική ομορφιά του ανδρός. 

(φωτό La mode de Pinktag)