Βασικά της κομψότητας (φθαρμένα /σκισμένα ρούχα)

Τα φθαρμένα, σκισμένα, μισοτελειωμένα ρούχα είναι της μόδας τουλάχιστον εδώ και κάποια χρόνια.  Κάποιες τα φοράνε, κάποιες όχι. Πού μπαίνει το όριο στην χρήση αυτών των ρούχων από άποψη κομψότητας;

Α) μπορούμε να αγοράζουμε ρούχα με μισοτελειωμένες ραφές (γαζωμένες με το μέσα προς τα έξω ή με ξέφτια στα στριφώματα) εάν αυτό είναι μέρος του σχεδίου και φαίνεται σχετικά συμμετρικό. Για την ακρίβεια θα σταθούμε τυχερές αν βρούμε τέτοιο ρούχο ραμμένο σε τουίλ ύφασμα δίχρωμο, γιατί το τουίλ μπορεί να γίνει με κλωστές σε δυό χρώματα, π.χ. τα στημόνια σε χτυπητό ροζ, τα υφάδια σε κίτρινο κι όλο μαζί να φαίνεται πορτοκαλί ενώ τα ξέφτια του θα είναι μονόχρωμο κίτρινο ή μονόχρωμο έντονο ροζ, αποτέλεσμα πολύ διακοσμητικό. Μένουμε όμως ως εκεί. Δεν προσπαθούμε να ξεφτίσουμε ένα ρούχο μόνες μας. Χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία από επαγγελματία, θα συνεχίζει να ξεφτίζει κάθε φορά που το φοράμε ή το πλένουμε. 

Β) μπορούμε να φοράμε ένα τζιν πραγματικά φθαρμένο, αν είναι το δικό μας από το σχολείο και φθάρηκε πάνω μας. Δεν αγοράζουμε τζιν με ψεύτικη παλαίωση, πάντα φαίνεται ότι η ηλικία τους είναι πλαστή, ειδικά αν είναι πιο "παλιό" από όσων χρονών είμαστε εμείς. Σημειώνω πως ένα τζιν για να λιώσει και να κάνει τρύπες θέλει πάνω από 20 χρόνια πυκνής χρήσης.  Δεν φοράμε τζιν σκισμένο, με το κορμί από μέσα ορατό, ακόμα κι αν είναι τα δικό μας. Το δίνουμε για μαντάρισμα ή το ξεφορτωνόμαστε. 

Γ) μπορούμε επίσης να αγοράζουμε ρούχα με ένα φαρδύ γαζί διακοσμητικό 2 εκ. πριν το τέλος του υφάσματος, συνήθως σε κοντράστ κλωστή, χωρίς στριφώματα. Είναι έτσι φτιαγμένο επίτηδες, για διακόσμηση. Δεν φοράμε ρούχο με τέτοιο γαζί ακριβώς στην άκρη, δεν είναι για διακόσμηση, είναι προετοιμασία για να γυρίσουμε εμείς το στρίφωμα και να το ράψουμε όπου θέλουμε.

Δ) σε ό,τι αφορά τα πλεχτά, κάθε πλεχτό νέο ή παλιό που έχει μπει στο πλύσιμο, έχει κάνει κόμπους, έχει ξεχειλωμένα λάστιχα, τρύπες, πόντους που "έφυγαν", καψίματα από τσιγάρο, απλούστατα δεν έχει καμιά δουλειά στην ντουλάπα της κομψής γυναίκας. Τα πλεχτά πρέπει να είναι πάντα αψεγάδιαστα. 

Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι τα χειροποίητα πλεχτά που μας χάρισε η μητέρα μας. Αυτά τα φοράμε οπουδήποτε εκτός από το εργασιακό μας περιβάλλον, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται, για πάντα. Ο λόγος είναι απλός: αυτά τα πλεχτά δεν είναι ρούχα, είναι δείγματα αγάπης. οι κανόνες κομψότητας δεν ισχύουν στα δείγματα αγάπης. 

(υ.γ. οι φωτογραφίες δείχνουν τι δεν φοράμε)

Βασικά της κομψότητας (ανακατεύοντας διαφορετικά εμπριμε)

Αν και η ανάμιξη διαφορετικών εμπριμέ είναι μια γενική τάση που υπάρχει τόσο στα ρούχα όσο και στην διακόσμηση σπιτιού τα τελευταία 2-3 χρόνια, η οποία όλο και δυναμώνει, θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ πριν την δοκιμάσουμε. Οι σχεδιαστές μόδας το κάνουν κομψά (συνήθως) έχουν όμως όλα τα πλεονεκτήματα με το μέρος τους: μπορούν να σχεδιάσουν τα υφάσματα, τα πλεκτά, τα αξεσουάρ, έτσι ώστε όλα να ταιριάζουν μεταξύ τους. Εμείς δεν μπορούμε να επιτύχουμε το ίδιο αποτέλεσμα, εκτός εάν κατά τύχη να πέσουμε πάνω στα κατάλληλα εμπριμέ. 

Εάν το αποφασίσουμε, προτείνω να χρησιμοποιήσουμε τους τρεις ευκολότερους τρόπους των ίδιων των σχεδιαστών, που αποδείχθηκαν ήδη σωστοί μέσα στον χρόνο. 

1)τον τρόπο του Κριστιάν Ντιόρ. Δημιουργούμε (ή παραγγέλουμε σε μια μοδίστρα) ένα κοστούμι ή ταγέρ από κλασσικό ύφασμα γεωμετρικής ύφανσης όπως το πιε-ντε-πουλ ή το πρένς-ντε-γκαλ, και ταυτόχρονα φτιάχνουμε από άλλο ύφασμα σε αφηρημένο λουλουδάτο ή μικρά λαχούρια μια μπλούζα και μετά με το ύφασμα της μπλούζας φοδράρουμε το σακάκι που ράψαμε. Επειδή το ύφασμα του εξωτερικού συνόλου είναι πολύ διακριτικό, μπορούμε να φορέσουμε τολμηρά χρωματιστά αξεσουάρ, σε κόκκινο η σε κίτρινο εάν το πιε -ντε-πουλ είναι μαυρόασπρο, ή σε πορτοκαλί και σκούρο πράσινο εάν είναι μπεζ/καφέ. Το αποτέλεσμα είναι πολύ κομψό και χρησιμοποιείται από το 1950.

2)τον τρόπο του Εμίλιο Πούτσι. Ανακατεύουμε ένα ψυχεδελικό λουλουδάτο ύφασμα του 1950 και ένα γεωμετρικό εμπριμέ, στα ίδια ακριβώς χρώματα. Λέω "ψυχεδελικό" διότι τα κλασσικά λουλούδια δεν ταιριάζουν με τα γεωμετρικά μοτίφ, στην Φύση δεν υπάρχουν χάρακες. Είναι καλή ιδέα να δοκιμάσουμε αυτόν τον συνδυασμό σε παστέλ ή υποτονικά χρώματα, μια που τα ψυχεδελικά εμπριμέ είναι ήδη πολύ χτυπητά. Το φοράμε με αξεσουάρ σε ένα από τα ήσυχα χρώματα που υπάρχουν στο εμπριμέ μας, χωρίς κοσμήματα, εκτός ίσως από ένα ζευγάρι χρυσούς κρίκους. Αυτή η τακτική χρησιμοποιείται από το 1965.

3)τον τρόπο του Κριστιάν Λακρουά. Ανακατεύουμε κλασσικά λουλούδια και ρίγες, στα ίδια χρώματα, π.χ. ένα παντελόνι σε μαύρο φόντο που έχει τριαντάφυλλα και φύλλα σε διάφορα ροζ και πράσινα, με ένα ριγέ πλεχτό. Το μέγεθος στα λουλούδια και τις ρίγες πρέπει να είναι από μικρό έως μεσαίο, όχι μεγάλο. Φοράμε αξεσουάρ σε ένα χρώμα που θα περάσει απαρατήρητο, στην περίπτωσή μας σε μαύρο και ελάχιστα κοσμήματα. (στο σκίτσο που είναι μια αποτύπωση αυτού εδώ το συνόλου, υπάρχει μόνο ένα σκουλαρίκι με δύο κόκκινα φτερά). 

Λένε πως όταν ανακατεύεις τα εμπριμέ, κάθε φορά μαθαίνεις κάτι, γίνεσαι καλύτερος και μπορείς να πας ένα βήμα παραπέρα. Διαφωνώ, το πείραμα αυτό δεν μπορεί να πάει πιο πέρα και να παραμείνει κομψό. Υπάρχουν όρια στο πόσο χτυπητό μπορεί να είναι ένα σύνολο. Οι άνθρωποι που ανακατεύουν σήμερα κίτρινες μαργαρίτες με μοβ γεωμετρικά μοτίφ, σε 10 χρόνια θα κοιτάνε τις φωτογραφίες τους ψιθυρίζοντας "ήθελα να 'ξερα τι σκεφτόμουνα...". Βάζω στοίχημα.

(σκίτσο, ρούχα και φωτογραφίες Melusine)

Βασικά της κομψότητας (αθλητικά ρούχα)

Μεγάλες παρεξηγήσεις συμβαίνουν στο αθλητικό ντύσιμο και προφανώς το πρόβλημα έγκειται στο ότι όλοι αναζητούμε κάποιο τρόπο να αισθανόμαστε άνετα. Η άνεση είναι σκοπός που δεν μπορεί να επιτευχθεί για όλες τις δραστηριότητες της μέρας ταυτόχρονα με την κομψότητα. Εάν θέλουμε να πηγαίνουμε για καφέ με τα ίδια ρούχα που κοιμόμαστε στον καναπέ ή κάνουμε πους-απ ή πλένουμε τα τζάμια,  μπορούμε να το κάνουμε αλλά αφού ξεχάσουμε την κομψότητα. 

Το παντελόνι ή το μπουφάν φόρμας, αυτό που είναι φτιαγμένο από μακό, ή από χοντρό φούτερ ύφασμα, προορίζεται για αθλητικές δραστηριότητες: περπάτημα, τρέξιμο, γυμναστική. Ο σκοπός του είναι να αφήνει το σώμα ελεύθερο για κίνηση και ταυτόχρονα να απορροφά τον ιδρώτα που προκαλεί η άσκηση.

Φοράμε λοιπόν αυτά τα παντελόνια και τα μπουφάν μόνο όταν ασκούμαστε. Δεν κοιτάμε καθόλου εκείνα που είναι από γυαλιστερά υλικά, ή έχουν πάνω τους διακόσμηση, παραστάσεις, κεντήματα, χάντρες, τρέσες, κλπ. Τα συνδυάζουμε με αθλητικά παπούτσια και μαζί κάλτσες βαμβακερές,  χοντρές, απορροφητικές. Ολες οι υπόλοιπες κάλτσες και ειδικώς το δίχτυ είναι εντελώς αταίριαστες.

Φοράμε τα κατάλληλα εσώρουχα που θα υποστηρίζουν το σώμα μας, δηλαδή μεγάλα σε ύψος, εφαρμοστά στο σώμα, από υλικό κάπως ελαστικό, χωρίς δαντέλες και στολίδια. Όλα αυτά φαίνονται έξω από τα ρούχα και καταστρέφουν τον σπορτίφ αέρα της εμφάνισής μας.

Διαλέγουμε τα αθλητικά ρούχα μας σε όποια γραμμή επιθυμούμε κι όποιο χρώμα μας αρέσει.  Οπωσδήποτε όσο πιο φαρδιά είναι, τόσο περισσότερο μοιάζουμε αποφασισμένες να αθληθούμε. Το σκούρο γκρί φαίνεται πως είναι το χρώμα που αντέχει τις πιο μεγάλες ταλαιπωρίες. Αν μας δύνεται η δυνατότητα ταιριάζουμε χρωματικά τα ρούχα με τα παπούτσια μας. Αποφεύγουμε τελείως το μακιγιάζ και τα κοσμήματα.

Δεν χρησιμοποιούμε τα ρούχα προπόνησης για άλλους σκοπούς, π.χ. για καφέ, για ψώνια, για το μάθημα. Η κάθε δραστηριότητα έχει το δικό της ντύσιμο. Δεν ανακατεύουμε τα αθλητικά με τζην ή τσίνο παντελόνια. Ειδικώς δεν ανακατεύουμε τα αθλητικά παπούτσια με ρούχα κάζουαλ, ή το αντίστροφο, τα αθλητικά ρούχα με παπούτσια κάζουαλ (π.χ. κολλεγιακά), γιατί έτσι υποβαθμίζουμε την κομψότητά μας κι όλα όσα φοράμε πάνω μας. 

Προσπαθούμε να έχουμε πολύ λίγα αθλητικά ρούχα, το πολύ δυο φόρμες (εκτός κι αν είμαστε επαγγελματίας στον αθλητισμό), γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να αρχίσουμε να τα φοράμε παντού. Τα πλένουμε κάθε φορά που γυμναζόμαστε, εκτός αν κάνουμε κάτι πολύ ήπιο όπως το περπάτημα. Τα φυλάμε σε ένα σακ βουαγιάζ μικρό μέσα στην ντουλάπα μας, ή σε ένα συρτάρι κάτω-κάτω που δεν περιέχει τίποτα άλλο μέσα τους. Όσο λιγότερο τα βλέπουμε, τόσο μικρότερος ο πειρασμός να τα χρησιμοποιήσουμε εκτός  άθλησης. 

Αν δεν κάνουμε κανενός είδους άθλημα, δεν αγοράζουμε καθόλου φόρμες. Λίγα πράγματα είναι πιο θλιβερά από κάποιον που φοράει παντελόνι γυμναστικής ενώ φαίνεται πως δεν έχει κάνει ούτε μια διάταση χεριών από τότε που πήγαινε σχολείο. Φοράμε κάτι άλλο, άνετο αλλά όχι αθλητικό.

Βασικά της κομψότητας (φολκλορικά στοιχεία στο ντύσιμό μας)

Όταν επισκεπτόμαστε ξένες χώρες, αν το επιθυμούμε μπορούμε να ψωνίσουμε ρούχα κι αξεσουάρ  χαρακτηριστικά της τοπικής παράδοσης και αφού  γυρίσουμε σπίτι, να τα ενσωματώσουμε στην γκαρνταρόμπα μας. Δίνουμε σημασία στις εξής λεπτομέρειες:

Διαλέγουμε κομμάτια όσο γίνεται μικρότερα: μαντήλια και κοσμήματα, δηλαδή ξύλινα βραχιόλια, κολιέ από ημιπολύτιμους λίθους, σκουλαρίκια πορσελάνινα.

Αγοράζουμε πράγματα χειροποίητα, από φυσικά υλικά, όχι όμως από απαγορευμένα υλικά όπως το ελεφαντόδοντο. Αν ψωνίσουμε ρουχισμό, λαμβάνουμε  υπόψη μας το κλίμα της δικής μας χώρας.

Πρέπει να θυμόμαστε πως όλα τα ρούχα από μακρινούς πολιτισμούς δεν μπορούν να φορεθούν πουθενά αλλού εκτός από το σπίτι (ως ενδύματα χαλάρωσης) και σε πολύ ανεπίσημες εξόδους με φίλους . 

Όταν τελικά αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα αξεσουάρ ή ρούχα, το κάνουμε με σύνεση, χρησιμοποιώντας μόνο ένα κομμάτι κάθε φορά και ταιριαζωντάς το με τα υπόλοιπα συνηθισμένα ρούχα μας. Δεν μεταμφιεζόμαστε  σε γυναίκες ξενικής προέλευσης. 

Αποφεύγουμε τελείως τα στοιχεία άλλων πολιτισμών που αποτελούν σήμα κατατεθέν μιας φυλής κι έχουν ιστορικό παρελθόν πίσω τους, όπως π.χ. τα αφρικάνικα πυκνά κοτσιδάκια μαλλιών. Είναι ασέβεια προς τους μαύρους να υποκρινόμαστε ότι ανήκουμε σε αυτούς, παίρνοντας το λουκ, αλλά όχι και την καταπίεσή τους. Αυτό το χτένισμα χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους αφροαμερικανούς και είναι μια πολιτική δήλωση που λέει "είμαι μαύρος και περήφανος γι αυτό". Γι αυτό δεν το χρησιμοποιούμε σαν τάση της μόδας.

(εικονογράφηση Ρεμπέκκα Μόουζες)

Βασικά της κομψότητας (ρούχα καταλληλα για την ηλικία μας)

Για τον κόσμο της κομψότητας οι γυναίκες έχουν μόνο δυό ηλικίες, από 0 έως 18 χρονών είναι κορίτσια, από 18 έως το τέλος είναι γυναίκες.

Εάν θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν ως ενήλικες, πρέπει να το δείχνουμε παντού πάνω μας: στα ρούχα, τα εσώρουχα, τις πιτζάμες, τα παπούτσια, τις τσάντες, τις κάλτσες, τα κοσμήματα και τα στολίδια για τα μαλλιά μας.

Οι ενήλικες γυναίκες πρέπει να αποφεύγουμε ο,τιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί "κοριτσίστικο", χαρακτηρισμός που κυρίως περιγράφει τα σαχλά ρούχα, όχι τόσο αυτά που φορούν τα κορίτσια. Αυτό δεν σημαίνει πως αποφεύγουμε το παστέλ ροζ, διότι το ροζ είναι απλώς ένα χρώμα. Δεν σημαίνει πως αποφεύγουμε τα μικρά βολάν, διότι τα βολάν είναι απλώς μια διακοσμητική λεπτομέρεια. Σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα που πρέπει να εκτιμώνται μεμονωμένα, ανά περίπτωση. Μπορώ να αναφέρω ορισμένα παραδείγματα: 

π.χ. Τα κεράσια επιτρέπονται ως εμπριμέ σε ένα καλοκαιρινό φόρεμα, δεν επιτρέπονται σε λαστιχάκι αλογοουράς.

π.χ. ένα μικρό βολάν επιτρέπεται στο τελείωμα της φούστας, αλλά δεν επιτρέπεται ως διακόσμηση σε παπούτσια μπαλαρίνες.

π.χ. τα πομ-πον επιτρέπονται στην κορυφή ενός πλεχτού σκούφου, όχι όμως πάνω σε μια στέκα μαλλιών.

π.χ. τα παπούτσια-μπαλαρίνες γενικώς επιτρέπονται, όμως ειδικώς οι μπαλαρίνες με γκλίτερ όχι. 

Φυσικά εκείνα που δεν επιτρέπονται έως τα 18 είναι πολύ περισσότερα: το κόκκινο κραγιόν, τα διάφανα υφάσματα, το λαμέ, το σατέν, το μπροκάρ, το γούνινο παλτό (αληθινό ή ψεύτικο), οι γόβες και τα πέδιλα από λουστρίνι, οι τσάντες με χρυσές αλυσίδες πάνω τους, ο γαλλικός κότσος ως χτένισμα, οποιοδήποτε καλσόν με διακόσμηση (συμπεριλαμβανομένης της πίσω ραφής), οι κάλτσες-δίχτυ, τα μπυστιέ (ρούχο που μοιάζει με κορσέ ως τους γοφούς)οποιουδήποτε τύπου,  οι ζαρτιέρες (ούτε σε πάρτι μεταμφιεσμένων), τα μπριγιάν και οι πολύτιμοι λίθοι.

(Για να είμαι ειλικρινής, τα μπριγιάν είναι υπερβολή γενικώς πριν την ηλικία των 40)

Όπως προανέφερα, ντυνόμαστε σύμφωνα με την ηλικία μας. Ούτε βιαζόμαστε, ούτε κοιτάμε προς τα πίσω. Είμαστε πολύ νέες και θα γίνουμε μεγαλύτερες. Είμαστε ενήλικες και υπήρξαμε πολύ νέες. Όπως και να έχει το πράγμα, ως το τέλος θα καταφέρουμε να φορέσουμε όλων των ειδών τα ρούχα. 

(εικονογράφηση Ρεμπέκκα Μόουζες)

Βασικά της κομψότητας (τα κολάν)

Εκπλήσσομαι συνέχεια από τον αριθμό των βίντεο του YouTube που προσφέρουν συμβουλές για το πώς να αποφύγει κάποια το θέαμα "πόδι της καμήλας" όταν φοράει κολάν. Δεν χρειάζεται να βρούμε την σωστή συμβουλή, απλώς δεν φοράμε κολάν δημόσια. Δεν εξηγείται λογικά γιατί η γυναίκα να βάλει ένα ρούχο τόσο στενό και τόσο λεπτό ώστε να εκθέσει τις λεπτομέρειες της απόκρυφης περιοχής της σε δημόσια θέα. Δείχνουμε την απόκρυφη περιοχή μας σε ιδιωτικές προβολές μόνο.

Στον κόσμο της κομψότητας τα κολάν αποκλείονται. 

Βασικά της κομψότητας ( κολύμπι και παραλία)

Τι είδους περίσταση είναι το κολύμπι  σε δημόσια παραλία; Πρώτα από όλα είναι μια αθλητική δραστηριότητα κι έπειτα είναι κοινωνικό γεγονός. Είμαστε εκεί για να κάνουμε κάποιο είδος σπορ και βρισκόμαστε ανάμεσα σε οικογένειες, ηλικιωμένους και παιδιά.  Επομένως ο κανόνας κομψότητας για το δημόσιο κολύμπι είναι: διατηρούμε την εμφάνισή μας όσο πιο απλή γίνεται και την γύμνια περιορισμένη. Το μαγιό μας πρέπει να κρατάει αθέατο το στήθος, το μεγαλύτερο μέρος των οπισθίων και την απόκρυφη περιοχή, τόσο με το ύφασμα όσο και με το σχέδιό του.

Είπα "την απόκρυφη περιοχή" παρά το ότι δεν θα έπρεπε να αναφέρω κάτι όσο αυτονόητο. Φαίνεται ότι πολλές γυναίκες και άντρες από την στιγμή που κάνουν αποτρίχωση του εφηβαίου, σταματούν να το θεωρούν   απόκρυφο και αποφασίζουν να το εκθέσουν σε δημόσια θέα φορώντας μικροσκοπικά μαγιό. Αποτρέπω τους πάντες από αυτήν την τακτική. Όλοι οι άνθρωποι -εκτός από τους τυφλούς- αναγνωρίζουν την απόκρυφη περιοχή, με τρίχες ή χωρίς. 

Αποφεύγουμε τους πλάγιους τρόπους να είμαστε υπερβολικά σέξι στην παραλία, δηλαδή όλα τα μαγιό που μοιάζουν με κοστούμια στριπτήζ, π.χ. αυτά που έχουν φράντζες, αλυσίδες, τρουκ, γκλίτερ, στρας, ζώνες στην περιοχή της ήβης, λωρίδες από δω κι από εκεί, κλπ. Το στριπτήζ γίνεται σε ειδικούς και κλειστούς χώρους, για περιορισμένο κοινό, όχι παντού κι όχι μπροστά σε παιδάκια.

Αποφεύγουμε επίσης τα διάφανα υφάσματα, εκείνα που  έχουν μεταλλικό τελείωμα, τα σταμπωμένα animal print. Το άκρον άωτο του κίτς είναι ένα στρινγκ μαγιό με print λεοπάρδαλης, η λεοπάρδαλη δεν θα βρεθεί ποτέ σε δημόσια παραλία..

Μένουμε τελείως μακριά από μαγιό σε καρώ τραπεζομάντιλου (σαν αυτά που συνηθίζει μια αγγλική εταιρεία διάσημη για τις καμπαρντίνες της), κι όλα τα μαγιό με λογότυπα σχεδιαστή τυπωμένα παντού στο ύφασμα.

Μπορούμε να φορέσουμε το μαγιό μας από το νερό της θάλασσας έως την ομπρέλα μας. Για οπουδήποτε αλλού, καλυπτόμαστε. Θα πάμε στο μπήτς-μπαρ να πάρουμε καφέ; Βάζουμε τα ρούχα μας και παπούτσια. Θα πάμε στο εστιατόριο για φαγητό; Ντυνόμαστε εντελώς και προσέχουμε το μαγιό μας να είναι τελείως στεγνό πριν καθίσουμε στην καρέκλα. 

Η παραλία είναι το τέλειο μέρος για να φορέσουμε ένα πλήρες σύνολο που θα περιλαμβάνει φόρεμα, μαγιό, τσάντα, παπούτσια, πετσέτα και καπέλο, όπου όλα θα έχουν το ίδιο εμπριμέ,  ή τουλάχιστον όλα θα βρίσκονται στο ίδιο κύριο χρώμα. Δεν φοράμε κανένα κόσμημα εκτός από την βέρα του γάμου. Δεν φοράμε καθόλου μακιγιάζ διότι το κολύμπι παραμένει αθλητική δραστηριότητα, μια αντηλιακή με χρώμα κι ένα βούτυρο κακάο με χρώμα είναι υπεραρκετά.

Τα σορτς και τα μίνι φορέματα είναι απολύτως αποδεκτά στην παραλία, δεν υπάρχει όμως λόγος να τα βάλουμε εάν τα πόδια μας δεν είναι σε καλή κατάσταση. Κυκλοφορούν χιλιάδες όμορφα καφτάνια στην αγορά τα οποία θα μας προσφέρουν μια μεγαλοπρεπή εμφάνιση. Για την ακρίβεια, η παραλία είναι το μόνο μέρος που μπορούμε να φορέσουμε καφτάνια δημόσια, γι αυτό την εκμεταλλευόμαστε. 

Πρέπει να θυμόμαστε  πως η Φύση δεν δημιούργησε τις παραλίες για τους νέους κι όμορφους μόνο. Όλοι δικαιούνται να κολυμπήσουν δημόσια, δηλαδή και οι γέροι, οι υπέρβαροι, όσοι έχουν εμφανή προβλήματα υγείας.  Δεν κάνουμε όσους είναι εμφανισιακά λιγότερο τυχεροί από εμάς  να νιώθουν άσχημα με τις ματιές μας, τα σχόλια μας και τα γέλια μας. Δεν σχολιάζουμε επίσης οποιονδήποτε δούμε ντυμένο πολύ αποκαλυπτικά -δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ως στόχο την κομψότητα, τι να κάνουμε; Η παραλία είναι για όλους.

(εικονογράφηση Ρενέ Γκρουώ)