Cartier 1925

Cartier | Μια καρφίτσα Art Deco από πλατίνα, διαμάντι, σμαράγδι, κοράλλι και όνυχα, περίπου το 1922. Προέλευση: Κα. Willian K. Vanderbilt. 13,4 x 3,35 εκ. Πηγή: L'Asie Rêvée - Dans Les Collections Baur et Cartier. 

CARTIER 1925, καρφίτσα φορέματος

 

CARTIER | ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΚΑΡΦΙΤΣΑ ART DECO ΜΕ ΔΙΑΜΑΝΤΙ, ΚΟΡΑΛΙ, ΣΜΑΡΑΓΔΙ ΚΑΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ, ΠΕΡΙΠΟΥ 1925. Με σχέδιο κρεμαστό δάκρυ (pendeloque), διακοσμημένη με πολλά παλιά ευρωπαϊκά και μονής κοπής διαμάντια, η κορυφή της φτιάχτηκε σκαλιστό κοράλλι, είναι τονισμένη από σμαράγδια cabochon, επιπλέον διακοσμημένη με δύο παλιά ευρωπαϊκά διαμάντια βάρους 3,81 και 3,51 καρατίων. Από το κύριο τμήμα κρέμεται από μια τεράστια χάντρα από σκαλιστό σμαράγδι, η οποία που στεφανώνεται από ένα καπάκι με διαμάντια, που τονίζεται περαιτέρω από τμήματα κοραλλιών, σμαράγδια κοπής calibré και μικρά μαργαριτάρια. Υπογραφή Cartier, περίπου το 1925.

ΤΥΡΚΟΥΑΖ + ΑΣΠΡΟ+ ΦΑΡΔΥ, ΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

 

Πολύ καλοκαιρινός ο συνδυασμός τυρκουάζ και άσπρου στα εμπριμέ, ειδικά αν τα μοτίφ είναι κοχύλια κι αστερίες.

Το φόρεμα είναι ουσιαστικά μια πολύ μακριά και φαρδιά βαμβακερή πουκαμίσα με μακριά μανίκια, που κουμπώνει στο μέσον μπροστά με μικρά κουμπιά.

Η πρόσθετη ζώνη στην μέση διαγράφει το περίγραμμα του σώματος διακριτικά, τα μανίκια τα έχω κοντύνει ώστε να αποκαλύπτουν λίγο τον βραχίονα, ο κατασκευαστής είχε σχεδιάσει ήδη αρκετά βαθύ το ντεκολτέ, επομένως το ρούχο διαθέτει αρκετά σημεία που μπαίνει ο αέρας μέσα του και δροσίζει το σώμα. Τα παπούτσια πλατφόρμες από τζην ύφασμα και σκοινί, καθώς και η τζην τσάντα με τις εμπριμέ προσθήκες, ταιριάζουν χρωματικά και από άποψη υλικών με το κυρίως ρούχο.

Νομίζω πως η εμφάνιση συνολικά είναι καλοκαιρινή και θηλυκή, με μια ήπια θηλυκότητα, ελαφρώς αινιγματική. Ελπίζω να σας αρέσει.

Άσπρο, τυρκουάζ και λαχανί

 

Άσπρο, τυρκουάζ και λαχανί για μια καλοκαιρινή ημέρα στο γραφείο. Όλα τα κομμάτια είναι άνετα για το σώμα, δροσερά στην αίσθηση, φρέσκα για το μάτι των θεατών. Το μαντήλι που φοράω ως κορδέλα στην αλογοουρά μου είναι αυθεντικό 60s, κληρονομιά από την πεθερά μου.

Αληθεύει ότι το μαντήλι είναι κάπως χτυπητό και τραβάει υπερβολικά την προσοχή, θα μπορούσα να φορέσω ένα απλό λαστιχάκι μαλλιών.

Όμως επίσης αληθεύει πως είμαι γυναίκα, δεν είμαι φαντάρος που φοράει την αυστηρή στολή. Γι αυτό θα εξασκήσω το προνόμιο να φοράω ΚΑΙ τα κορδελάκια μου.

Cartier κολιέ, 1915

 

Στην εικόνα μας ένα πρώιμο κολιέ Art Deco του Cartier,  με αμέθυστο, τυρκουάζ και διαμάντια, σχεδιασμένο περίπου το 1915. Σχεδιασμένο ως βάζο με λουλούδια, διακοσμημένο με μεγάλο αμέθυστο σε σχήμα αχλαδιού και τυρκουάζ καμποσόν, διακοσμημένο με αμέθυστο παρόμοιας κοπής και κυκλικά κομμένα διαμάντια, σε κολιέ με κορδόνι και ακροδέκτες από όνυχα και διαμάντια. Στην πίσω μεριά του έχει υπογραή Cartier, αριθμό και το  σήμα κατατεθέν του Γάλλου κοσμηματοποιού. 

Το κολιέ ήταν ιδιοκτησία της Gladys Marie, χήρας του Δούκα του Marlborough.

Cartier καρφίτσα του 1915

 

   Καρφίτσα Cartier που κατασκευάστηκε από το 1915 έως το 1918. Το μοντέλο προηγείται της έκθεσης του Παρισιού του 1925 που δημιούργησε τον όρο Art Deco, όμως η γραμμή του εκφράζει σαφώς τη στυλιζαρισμένη εκδοχή που θα είναι εμβληματική του κινήματος.
Η καρφίτσα με φιόγκο έχει πρώτη φορά πλατινένιο κούμπωμα, το μέταλλο που θα γίνει το αγαπημένο του Cartier για τα επόμενα χρόνια. Τα κεντρικά τμήματα των θηλιών (τα άσπρα) του φιόγκου είναι από γυαλισμένο και σκαλιστό κρύσταλλο Quartz. Η καρφίτσα είναι τυλιγμένη με σειρές από φυσικά, μη θερμαινόμενα ζαφείρια διαβαθμισμένου μεγέθους (τα μπλε πετράδια). Οι λωρίδες έχουν άκρες από διαμάντια σε κοπή μπριγιάν (τα διαφανή-άσπρα). Ο κόμπος του φιόγκου έχει δύο μεγαλύτερα διαμάντια πάνω από το κέντρο και πλευρικές σειρές από μικρότερα διαμάντια. 

    Η καρφίτσα φέρει στο πίσω μέρος της το σήμα του κατασκευαστή Louis Cartier και τον αριθμό 57547. Σχεδιάστηκε μόνο σε ένα κομμάτι για συγκεκριμένη πελάτισσα.  Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο Καλών Τεχνών Ρetit Palais. 

Το Μουσείο με την σειρά του θεσπίστηκε το 1900, ακριβώς για να φιλοξενήσει την πρώτη Παγκόσμια Έκθεση εφαρμοσμένων Τεχνών. 

"Εκμοντερνίζοντας την κομψότητα"

 

******************************

Έτσι λέγεται το άρθρο που διάβασα, το οποίο παίρνει ως παράδειγμα την υπέρκομψη Ώντρεη Χέμπορν από φωτογραφία του 1960 (δεξιά), για να μεταφέρει το στύλ της εξίσου κομψό στο σήμερα (όπως ισχυρίζεται πως κάνει η φωτό αριστερά).

Φίλες και φίλοι της σελίδας, δεν υπάρχει κομψή γυναίκα ημίγυμνη. Ο στόχος της κομψότητας είναι να αναγκάσει τον θεατή να ρίξει μια γρήγορη ματιά στην συνολική εικόνα της γυναίκας, κι αμέσως μετά να ξεχάσει τελείως τα ρούχα, τα μπιζού, το μακιγιάζ, ώστε να προσηλωθεί στο βλέμμα της και σε όσα λέει. Κάθε τι εξωτερικό που δίνει αφορμή στο μάτι του θεατή να "κολλήσει" κάπου, βγάζει την γυναίκα έξω από τον κύκλο της κομψότητας: ένα πολύ κόκκινο κραγιόν, τα νύχια με nail art, τα παπούτσια με φούντες και γκλίτερ, το πράσινο μαλλί, και πάνω από όλα η γύμνια.

Το σορτς, τα μεγάλα σκισίματα σε φούστες, το βαθύ ντεκολτέ, τα διαφανή υφάσματα, όλα μα όλα, σχεδόν πάντα είναι τελείως εκτός κομψότητας. Μπορεί κάποια να τα φορέσει, εάν θέλει, όμως πρέπει να έχει επίγνωση ότι τόσο τα αποκαλυπτικά ενδύματα, όσο και όλες οι σοκαριστικές λεπτομέρειες, σοκαριστικές είτε με τα χρώματα τους, είτε με την χοντροκοπιά τους καταστρέφουν την προσπάθεια της επικέντρωσης του θεατή στα μάτια της γυναίκας.

Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να γίνεις 'Ωντρεη Χέμπορν επειδή φοράς τα ίδια χρώματα με την Ώντρεη. Χρειάζεται το μέτρο και η σύνεση της Ώντρεη.