Μάρτιος 1955, ρούχα για μετάβαση από Χειμώνα σε Άνοιξη

 

Από το Modes et Travaux Μαρτίου 1955, πατρόν για δυό ρούχα φτιαγμένα για την μεταβατική περίοδο από Χειμώνα σε Άνοιξη.

Αριστερά για την γυναίκα που διαθέτει χρήματα, το φόρεμα σε ανοιξιάτικο παστέλ κίτρινο, με εφαρμοστό κορσάζ και άνετη φούστα με κουφόπιετες. Φοριέται πάντα μόνο του μέσα από μια καμπαρντίνα  κι έχει περιορισμένη χρήση αφού πάντα παρουσιάζει περίπου το ίδιο θέαμα: μια τεράστια αφθονία σε κίτρινο. Όμως έχει τα πλεονεκτήματα του φορέματος -που είναι ακαταμάχητα- το φοράς και ξεγνοιάζεις, δεν χρειάζεται τώρα να διορθώνεις τον γιακά της μπλούζας, αργότερα την ζώνη του πουκάμισου που ξέφυγε από την ζώνη της φούστας κλπ. 

Δεξιά το λογικό ρούχο που αποδεικνύεται πιο οικονομικό σε βάθος χρόνου, δηλαδή το σύνολο από ζακέτα και φούστα σε πουά. Φοριέται ως ελαφρύ ταγιέρ όλο μαζί με κοντομάνικη πλεχτή μπλούζα εσωτερικά, ή το κάθε κομμάτι μόνο του σε συνδυασμό με άλλα ρούχα της γκαρνταρόμπας μας. 

Σε κάθε περίπτωση ράβοντας τα δυο μοντέλα έχουμε δυό όμορφες προσθήκες στην γκαρνταρόμπα μας,  που μας βοηθάνε να βάλουμε στην άκρη τα πολύ χοντρά και σκούρα ρούχα του Χειμώνα, χωρίς να κρυώνουμε ή να φαινόμαστε παράταιρες με την ροδαλή Άνοιξη -όπως αν φορούσαμε μόνο τα καλοκαιρινά μας. 

(φωτό Pinktag)

Η ζωή είναι μια μορφή Τέχνης

 

Η ζωή είναι μια μορφή Τέχνης, Life is an artform, αυτό είναι το βασικό μήνυμα της σελίδας μας. Κατά την γνώμη μου μπορούμε να δημιουργήσουμε ομορφιά εκ του μηδενός, αρκεί να διαθέσουμε τον χρόνο μας και την σκέψη μας. Το χρήμα διευκολύνει στην δημιουργία της ομορφιάς (επειδή παρέχει άφθονους πόρους στον καλλιτέχνη) όμως δεν είναι ο κρίσιμος παράγοντας, σημαντικότερη είναι η προσωπική μας δέσμευση στη δημιουργία ομορφιάς.

Στην φωτογραφία μας η ταράτσα μιάς γνωστής μου φτωχής γυναίκας. Δεν έχει τα χρήματα που χρειάζονται για υψηλής ποιότητας έπιπλα κήπου, γι αυτό αγοράζει  πλαστικές πολυθρόνες. Ωστόσο χάρη στον καλό γούστο και την επιμέλειά της, έχοντας στην διάθεσή της μόνο 4 στύλους σιδερένιους και μια στέγη από καλάμια,  καταφέρνει να δημιουργήσει μια ζούγκλα από πράσινο και έντονο χρώμα, ουσιαστικά έναν μικρό Παράδεισο. Στον Παράδεισό της κάθεται και πίνει τον καφέ της, κεντώντας και πλέκοντας, μόνη, με συγγενείς ή φίλες που την επισκέπτονται. 

Εχω βρεθεί αμέτρητες φορές σε αυτήν την ταράτσα για καφέ και δεν έχω βαρεθεί ποτέ έως σήμερα. Πολύ απλά, την ομορφιά είναι αδύνατον να την βαρεθείς. 

(φωτογραφία Pinktag)

Ο σύγχρονος ρομαντισμός της Veronica B. Vallenes

 

Ενα σύνολο που ξεχειλίζει ρομαντισμό και μας φέρνει στο νου τις πρωταγωνίστριες του βωβού κινηματογράφου μας παρουσιάζει η Veronica B. Vallenes: φούστα μάξι με ντραπέ σε όλο το αριστερό μέρος, ριχτή μπλούζα με ζαπονέ μανίκι 3/4. Το μακιγιάζ smoky eye και το στολίδι κεφαλής είναι το τέλειο συμπλήρωμα σε αυτό το τρυφερό και λιτό ρούχο. 

Αν όχι κάτι περισσότερο, μπορούμε τουλάχιστον να εμπνευστούμε από την δημιουργία της Βερόνικας.

Οκτώβριος 1928. Modes et Travaux

 

Βραδινά φορέματα για χορό και πάρτι του 1928. Εχουν στοιχεία που κι εμείς αγαπάμε αυτήν την χρονιά, τα ασύμμετρα στριφώματα, τα διάφανα υφάσματα και τα βαθιά ανοίγματα στο ντεκολτέ ή την πλάτη. Συνδυάζονται με πολλά βραχιόλια στα χέρια και ανάλαφρα, κοντά κουρέματα. 

οι μοντέρνες νύφες του 1962

 

Το περιοδικό Femmes d' Aujourd' hui στις 6 Μαρτίου 1962 ισχυρίζεται ότι οι νέες γυναίκες έχουν πια αρκετή ελευθερία ώστε να παντρεύονται με κοντά, όχι μάξι νυφικά και επιλέγουν για την ξεχωριστή αυτή μέρα ρούχα σε χρώμα διαφορετικό από το κλασικό λευκό. 

Για την μοντέρνα νύφη λοιπόν, φορέματα και μαντό ή ακόμα και ταγιέρ με ασορτί μπλούζα, διαλεγμένα σε παστέλ χρώματα, γραμμή σύμφωνα με την μόδα του 1962 και μήκος που μόλις καλύπτει το γόνατο. Τα καπελάκια θυμίζουν αρκετές φορές την Τζάκι Κένεντι. Τα γάντια είναι προαιρετικά.  Οι γόβες μυτερές και σε μέτριο τακούνι.

Έτσι η νύφη μας αν θέλει μπορεί αμέσως μετά τον γάμο, να πιεί ένα ποτήρι σαμπάνια με τους φίλους της και να κατευθυνθεί προς το αεροδρόμιο -όπου θα αποχωρήσει κομψή κι ανάλαφρη για το γαμήλιο ταξίδι. 

(φωτογραφία σελίδων περιοδικού La mode de Pinktag)

6 Μαρτίου 1955, ανοιξιάτικα σύνολα

 

Προετοιμασία για την μεταβατική περίοδο ανάμεσα στον Χειμώνα και την Άνοιξη του 1955,  με τα 3 σύνολα σε χρώματα απαλά και λεπτομέρειες για ενδιάμεσες θερμοκρασίες. Είναι φτιαγμένα σε λεπτά μάλλινα υφάσματα και πλήρως φοδραρισμένα. 

Πρώτο το φόρεμα σε ροζ αντίκ που έχει στενή γραμμή και γιακά με διπλό πέτο, όμως μανίκια κατάλληλα για πιο ζεστές μέρες. 

Δεύτερο το ντε-πιές σε έντονο εμπριμέ, με πολύ φαρδιά φούστα, ζακέτα με στενό κορσάζ και μανίκια σε 3/4. Φοριέται μόνο του ώστε να μοιάζει με φόρεμα, το κάθε κομάτι ξεχωριστά ώστε να πολλαπλασιάζει τους συνδυασμούς, ή ως ελαφρύ ταγιέρ με πλεκτή μπλούζα εσωτερικά.

Τρίτο το ντε πιές πασπαρτού που εκμεταλλεύεται την τέχνη του layering. Ραμμένο σε ουδέτερο γκρι χρώμα, η φούστα σταυρωτή και ίσια, η ζακέτα με βαθύ ντεκολτέ και κοντό μανίκια, είναι κατάλληλο να φορεθεί τόσο με λεπτά μπλουζάκια από μέσα, όσο και με κοντομάνικες μπλούζες. Οπωσδήποτε η φούστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνη της ατελείωτα και επί πολλά χρόνια, δηλαδή για συνδυασμούς με κόκκινο, με κίτρινο, με πράσινο, με ροζ κλπ, με οτιδήποτε είναι της μόδας έως και το 1960. 

(φωτογραφία της σελίδας του Echo de la Mode, La mode de Pinktag)

Μάρτιος 1953, ανοιξιάτικες μπλούζες

 

Μάρτιος του 1953. Το περιοδικό Le Jardin des Modes μας δείχνει σε μια ευρηματική εικονογράφηση, την βασική μπλούζα σε μεγάλο σκίτσο  και 5 ακόμα μπλούζες φανταιζί σε μικρότερα σκίτσα. Σε όλα τα μοντέλα ο κορμός είναι άνετος και ο γιακάς εντυπωσιακός. Εχουμε λοιπόν 6 μπλούζες που ο σκοπός τους είναι να στρέφουν το βλέμμα του θεατή μόνο στο πρόσωπο της γυναίκας. 

(φωτό La mode de Pinktag)